Monday, 13 October 2014 10:00

Στη σκιά των αδερφών τους

Written by

Επίθετα που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στη Formula 1.

Stewart, Scheckter, Fittipaldi, Villeneuve, Pironi.

Επίθετα που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στη Formula 1.
Επίθετα όμως που έχουν κι ακόμη 1 κοινό χαρακτηριστικό: μια ''αδικημένη'' πλευρά τους, που στέκεται στο περιθώριο των επιτυχιών που τα συνοδεύουν.
Η συγκεκριμένη πλευρά μάλιστα είναι...οικογενειακή υπόθεση.
Και εξηγούμαστε:

Πόσοι γνωρίζουν ή θυμούνται ότι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι εν λόγω οδηγοί έχουν αδερφούς που έτρεξαν επίσης στη Formula 1;
Λίγοι έως ελάχιστοι.
Ευκαιρία λοιπόν να τους επαναφέρουμε στη μνήμη και να αποκαταστήσουμε έστω και εκ των υστέρων την ''αδικία''.

Jimmy Stewart

Jimmy and Jackie Stewart

Στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο νεαρός Σκωτσέζος Jackie Stewart άφηνε εξαιρετικές εντυπώσεις στις βρετανικές πίστες.
Ο μετέπειτα 3 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 και Sir πρωτοέγινε όμως γνωστούς στους συμπατριώτες του ως '' ο μικρός αδερφός του Jimmy''.
Ο James Robert ''Jimmy'' Stewart ήταν ο γνωστός στο βρετανικό κοινό και ο John Young ''Jackie'' Stewart o άγνωστος.
Γεννημένος το 1931, ήτοι 8 χρόνια μεγαλύτερος του Jackie, ο Jimmy Stewart ήταν ένας από τους πλέον υποσχόμενους οδηγούς στη Γηραιά Αλβιώνα στα '50s.
Σε ηλικία 22 ετών πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Formula 1, στον εντός έδρας αγώνα του Silverstone.
Για λογαριασμό της Ecurie Ecosse, κινούνταν εντυπωσιακά στην 6η θέση, μέχρι να χάσει τον έλεγχο της Cooper-Bristol T20 στην Copse 11 γύρους πριν την καρώ σημαία.

Jimmy Stewart

Παρά την έξοδο, η ενθαρρυντική εμφάνιση προμήνυε ότι η καριέρα του στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού θα είχε και συνέχεια.
Η πρόβλεψη όμως δεν επιβεβαιώθηκε, διότι εν έτει 1955 η καριέρα του 24χρονου τότε Jimmy ήταν παρελθόν, οριστικά και αμετάκλητα.
Κι αυτό διότι το 1954 είχε ατύχημα στις 24 ώρες του Le Mans και τραυματίστηκε σοβαρά στον ένα βραχίονα, ενώ το 1955 είχε ατύχημα στα 1000 χιλιόμετρα του Nurburgring.
Χτύπησε εκ νέου στον πληγωμένο βραχίονα και κάπου εκεί αποφάσισε ή μάλλον αναγκάστηκε να κρεμάσει τα γάντια του, λόγω της κατάστασης του τραύματος.
Βλέποντας την κατάσταση του μεγάλου της γιου, η μητέρα Jean Stewart ούτε που το συζητούσε για ενδεχόμενη εμπλοκή του μικρού Jackie στους αγώνες αυτοκινήτου.
Λόγω της μη διαγνωσμένης δυσλεξίας, o 16χρονος τότε Jackie είχε μόλις αφήσει το σχολείο, προκειμένου να εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση.
Ο Jimmy ήταν ο μεγαλύτερος θαυμαστής και υποστηρικτής του, τόσο κατά την ενασχόληση του μικρού του αδερφού με τη σκοποβολή, όσο κυρίως κατά την ενασχόλησή του με τους αγώνες (κάμφθηκαν οι ενδοιασμοί της μητέρας τελικά).
Όταν αργότερα ο Jimmy παραδέχτηκε το πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε, ήταν η σειρά του Jackie να ανταποδώσει τη στήριξη.
Ο μικρός αδερφός παρέμεινε στο πλευρό του μεγάλου μέχρι το θάνατο του τελευταίου, στις 3 Ιανουαρίου του 2008.

Ian Scheckter

Ian Scheckter

Η λίστα συμμετοχών του GP Νοτίου Αφρικής του 1974 περιελάμβανε 6 τοπικούς οδηγούς, εκ των οποίων το ''μεγάλο όνομα'' ήταν ο Jody Scheckter, ο μόνος που συμμετείχε στη Formula 1 σε σταθερή βάση.
Οι υπόλοιποι επιχειρούσαν να τρέξουν ενώπιον των συμπατριωτών τους, κατεβαίνοντας ως έκτακτες συμμετοχές με νοικιασμένα ή αγορασμένα παλαιότερα μονοθέσια.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Jody, Ian Scheckter, ήταν ένας από αυτούς, συμμετέχοντας για λογαριασμό της τοπικής αγωνιστικής ομάδας Team Gunston στο τιμόνι μιας Lotus 72.
Το ντεμπούτο του στο sport τον βρήκε να τερματίζει στην 13η θέση, 2 γύρους πίσω από το νικητή.

Ian Scheckter 1974 South Africa

Λίγους μήνες αργότερα, η Hesketh του έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο GP Αυστρίας, εντούτοις απέτυχε να προκριθεί στον αγώνα.
Το 1975-1976 επικεντρώθηκε στο νοτιοαφρικανικό πρωτάθλημα Formula 1 (εγχώριο πρωτάθλημα που διεξαγόταν με παλιά μονοθέσια Formula 1), κατακτώντας το για λογαριασμό της Lexington Racing τη δεύτερη χρονιά.
Στο ίδιο διάστημα πραγματοποίησε άλλες 4 συμμετοχές στη Formula 1: το 1975 έτρεξε στον εντός έδρας αγώνα του Kyalami με μια Tyrrell 007 προετοιμασμένη από την Lexington καθώς και στους αγώνες της Σουηδίας και της Ολλανδίας με την ομάδα του Sir Frank Williams, ενώ το 1976 έτρεξε μόνο στο Kyalami, με το ίδιο μονοθέσιο και την ίδια ομάδα με την προηγούμενη χρονιά.

Ian Scheckter 1977

Το 1977 ο κόσμος της Formula 1 έβλεπε τον Jody να πραγματοποιεί μια εξαιρετική χρονιά με τη νεοσύστατη ομάδα Walter Wolf Racing.
Τα φώτα έπεσαν δικαιολογημένα πάνω στο μικρό αδερφό, καθότι ο μεγάλος δεν είχε ανάλογες δόξες.
Με την οικονομική αρωγή της Rothmans, o Ian εξασφάλισε θέση στην ομάδα της March, πράγμα που σήμαινε ότι επρόκειτο να πραγματοποιήσει την 1η του χρονιά πλήρους ενασχόλησης, μετά από μια τριετία περιστασιακών εμφανίσεων.
Η March όμως βρισκόταν σε μια κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, με τον Scheckter να αγωνίζεται τελικά μόλις σε 12 αγώνες (και παραδόξως το Kyalami δεν ήταν ένας από αυτούς).
Η χρονιά-φιάσκο σήμανε και την οριστική λήξη της καριέρας του στη Formula 1, με τελικό απολογισμό 18 προκρίσεις επί 21 συμμετοχών και 0 βαθμούς.
Το 1979 ο Jody γινόταν ο 1ος και μοναδικός μέχρι σήμερα Νοτιοαφρικανός παγκόσμιος πρωταθλητής, την ίδια στιγμή που ο Ian κατακτούσε το 4ο συνεχόμενο νοτιοαφρικανικό πρωτάθλημα Formula 1 (το οποίο και πήρε εκ νέου το 1983-1984).

Wilson Fittipaldi

Wilson Fittipaldi

GP Βραζιλίας, 30 Μαρτίου 1972.
Μη πρωταθληματικός αγώνας στην πίστα του Interlagos, που έγινε προκειμένου να διαπιστώσουν οι ιθύνοντες της FIA την καταλληλότητα ή μη του circuit για τη φιλοξενία επίσημου αγώνα την επόμενη χρονιά.
Όλα κυλούν άψογα και το κλίμα είναι εξαιρετικό, παρά την εγκατάλειψη των τοπικών ηρώων Emerson Fittipaldi - Carlos Pace και τη νίκη του...Αργεντινού Carlos Reutemann.
Κι αυτό διότι οι Βραζιλιάνοι βλέπουν στο βάθρο έναν άλλο συμπατριώτη τους: στο (ανεπίσημο, μιας και ο αγώνας ήταν μη πρωταθληματικός) ντεμπούτο του στη Formula 1 ο Wilson Fittipaldi τερματίζει στην 3η θέση.
Ο πατέρας Wilson ''Baron'' Fittipaldi, καταξιωμένος δημοσιογράφος στο χώρο των μηχανοκίνητων και πρώην οδηγός αγώνων, ένιωθε περήφανος για τους γιους του.
Ο ''Wilsinho'' κι ο ''Emmo'', ή αλλιώς ο ''μεγάλος τίγρης'' και το ''ποντίκι'', μέσα σε μια δεκαετία ανέβηκαν στην κορυφή της πυραμίδας του motorsport.

Ο ''μεγάλος τίγρης'' ήταν επίσης και ο μεγάλος γιος, καθώς γεννήθηκε το 1943, 3 χρόνια πριν δει το φως του ήλιου ο Emmo.

Τα 2 αδέρφια είχαν κοινή πορεία στην εξέλιξη της καριέρας τους: go-karts, Formula Vee, βρετανική Formula 3, Formula 2, Formula 1.
Συμμετείχαν μάλιστα ταυτόχρονα μέχρι τη Formula Vee, αλλά το επόμενο βήμα το έκαναν με 1 χρόνο διαφορά.
Ο Emmo μετέβη στη Βρετανία το 1969 και πριν ακόμα συμπληρώσει 1 έτος εκτός πατρίων εδαφών, βρέθηκε στη Lotus και στη Formula 1.
Ο Wilson από την άλλη, έκανε το αντίστοιχο ταξίδι το 1970 (4 χρόνια μετά την ατελέσφορη πρώτη προσπάθεια) και μέσα σε 2 χρόνια (1970-1971) έτρεξε στους ίδιους θεσμούς και στις ίδιες ομάδες με τον αδερφό του, τον οποίο και αντικατέστησε σ'αυτές.
Οι περγαμηνές του μέσα σ'αυτή τη διετία, σε συνδυασμό με τους χορηγούς που τον συνόδευαν, ήταν αρκούντως ικανοποιητικά πειστήρια για τον Bernie Ecclestone, ο οποίος του προσέφερε τη θέση του 3ου οδηγού της Brabham για το 1972.
Η καριέρα του στη Formula 1 ξεκίνησε με ιδανικό τρόπο, όπως αναφέραμε πιο πάνω.
Το βάθρο στο μη πρωταθληματικό αγώνα όμως δε συνοδεύτηκε από ανάλογη συνέχεια.

Wilson Fittipaldi 1972

Τη χρονιά που ο Emmo ανακηρύχθηκε ο μικρότερος ηλικιακά παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Wilson είχε ως καλύτερα αποτελέσματα 2 έβδομες θέσεις (σε Ισπανία και Γερμανία) και 0 βαθμούς.
Το 1973 παρέμεινε στη Brabham και η χρονιά εξελίχθηκε κάπως καλύτερα: 6η θέση στον εναρκτήριο αγώνα της Αργεντινής (τον οποίο κέρδισε ο Emerson) και 5η θέση στη Γερμανία (με τον Emerson να συμπληρώνει την εξάδα).
Με απολογισμό 3 βαθμούς, κατετάγη στην 15η θέση του πρωταθλήματος, αλλά ήδη το μυαλό του ήταν στο επόμενο βήμα, ήτοι την ίδρυση της δικής του ομάδας.
Προκειμένου λοιπόν να επικεντρωθεί στα επιχειρηματικά του σχέδια, δεν έτρεξε στο πρωτάθλημα του 1974 (το οποίο κατέκτησε και πάλι ο Emmo).
Επανεμφανίστηκε στα paddocks το 1975, με το όνειρό του να έχει πάρει σάρκα και οστά: με την αδρή οικονομική στήριξη της Copersucar (ενός επιχειρηματικού κολοσσού με έδρα τη Βραζιλία και παγκόσμια οικονομική εμβέλεια μέχρι και σήμερα), η Fittipaldi Automotive ήταν γεγονός.
Στο μοναδικό μονοθέσιο της ομάδας δεν ήταν άλλος από τον Wilson, που εκτελούσε χρέη οδηγού-team manager.

Wilson Fittipaldi 1975 2

Η FD01 (Fittipaldi-Divila, προς τιμήν του ιδιοκτήτη Wilson και του αρχισχεδιαστή Richard Divila) ήταν ένα μονοθέσιο μη ανταγωνιστικό.
Παρά τις σχεδιαστικές καινοτομίες που έφερε και το γεγονός ότι ήταν το πρώτο στην ιστορία της Formula 1 που για τη σχεδίασή του χρησιμοποιήθηκε υπολογιστής (!), ούτε αυτό ούτε οι εξελίξεις του (FD02-FD03) ήταν ικανά όπλα για τερματισμό στους βαθμούς.
Στο Watkins Glen της Αμερικής (όπου έπεφτε η αυλαία του πρωταθλήματος) ο Wilson πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα της χρονιάς, τερματίζοντας 10ος.
Επρόκειτο να είναι κι ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του, μιας και ο Emmo προέβαινε σε μια εν πολλοίς αψυχολόγητη κίνηση ενόψει 1976: τουτέστιν, άφηνε τη McLaren προκειμένου να τρέξει για την ομάδα του αδερφού του!

Wilson and Emmo Fittipaldi 2

Ο Wilson μετέβη στο ρόλο του team-manager, μιας κι ο Emmo ανέλαβε καθήκοντα οδηγού.
Μετά από 5 χρόνια (1976-1980) κρέμασε κι αυτός τα γάντια του, ενώ στα τέλη του 1982 η Fittipaldi Automotive αποτελούσε οριστικά παρελθόν.
Στη μετά-F1 εποχή, ο Wilson ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις, ενώ ο Emerson επέστρεψε στους αγώνες και το CART.
Το 1991 ήρθε στην Ευρώπη ο Christian Fittipaldi, με τον πατέρα Wilson να αναλαμβάνει καθήκοντα manager.
Ο τρίτος τη τάξει Fittipaldi έτρεξε στη Formula 1 την περίοδο 1992-1994, δείχνοντας πολύ καλά στοιχεία.
Το 1995 όμως, απογοητευμένος από την έλλειψη καλών θέσεων στο grid, μετέβη στο CART, για να τρέξει αντιμέτωπος με τον...49χρονο τότε θείο του!

Jacques Villeneuve Sr

Gilles and Jacques Villeneuve 4

Εν έτει 1984, ο 13χρονος τότε Jacques Villeneuve ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να γίνει οδηγός αγώνων.
Είχαν περάσει μόλις 2 χρόνια από τον απροσδόκητο χαμό του Gilles, ο γιος όμως ήθελε όσο τίποτα να βαδίσει στα χνάρια του πατέρα του.
Η Joann Villeneuve ήξερε ότι δε μπορούσε να κάνει τίποτα για να τον σταματήσει.
Το μέλλον ήταν προδιαγεγραμμένο - ο Gilles θα έβλεπε από ψηλά το μικρό του να συνεχίζει την πορεία του.
Με την άδεια λοιπόν της μητέρας του, ο Jacques ξεκίνησε μια πορεία που τον οδήγησε μέχρι την ανάδειξή του σε παγκόσμιο πρωταθλητή του 1997.
Η συγκεκριμένη πορεία δεν ήταν εύκολη, ο μεγάλος Jacques όμως έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να βοηθήσει το μικρό Jacques.
Όπου μεγάλος, σημειώστε θείος, κι όπου μικρός, ανιψιός.

Jacques Villeneuve uncle-nephew

Ο Jacques Villeneuve Sr έμεινε στην ιστορία ως ''θείος Jacques'', ξεχωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο από το συνονόματο ανιψιό του.
Γεννήθηκε το 1953 στο Quebec του Καναδά, 3 χρόνια μετά τη γέννηση του αδερφού του Gilles, με τον οποίο μοιράζονταν την ίδια αγάπη για την ταχύτητα επί παντός εδάφους.
Ιδιαίτερα ανήσυχο πνεύμα, ξεκίνησε την καριέρα του από τα snowmobiles, όπου και επρόκειτο να αφήσει εποχή με τα επιτεύγματά του.
Το 1979 αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά και με τους αγώνες αυτοκινήτου (καθότι την προηγούμενη τριετία συμμετείχε περιστασιακά σε διάφορους αγώνες). Και έπραξε σωστά - τη χρονιά που ο Gilles ήταν δευτεραθλητής στη Formula 1, ο Jacques ήταν rookie της σεζόν στη Formula Atlantic, εκεί που έγινε αντιληπτό στους ανθρώπους της Formula 1 το ταλέντο του αδερφού του.
Το ελπιδοφόρο ξεκίνημα έδωσε τη θέση του σύντομα στην καταξίωση: ακολουθώντας τα βήματα του Gilles, ο ''θείος Jacques'' ανακηρύχθηκε πρωταθλητής στο θεσμό τα 2 επόμενα χρόνια (1980-1981).

Gilles and Jacques Villeneuve 5

Έχοντας δώσει εξαιρετικά δείγματα στη Formula Atlantic, ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα του, που πιθανότατα θα τον οδηγούσε στο CART ή στο Can-Am.
Η Formula 1 δε φάνταζε ακόμη ορατός στόχος, αλλά η ομάδα της Arrows είχε διαφορετική άποψη.
Με τους 2 τελευταίους αγώνες του 1981 να διεξάγονται στον Καναδά και την Αμερική, του προσέφερε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στο sport.
Η βρετανική ομάδα ήλπιζε ότι η παρουσία ενός Βορειοαμερικανού οδηγού θα προσέλκυε το ενδιαφέρον τοπικών χορηγών και καλύτερη διαθέσιμη επιλογή εμπορικά δεν υπήρχε, αν συνυπολογίσει κανείς και τη συγγένεια με έναν εκ των κορυφαίων οδηγών εκείνης της εποχής.
Οδηγικά όμως, ήταν μεγάλο το βήμα που έπρεπε να διανύσει ο Jacques, έχοντας μάλιστα ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του.
Η πρώτη του επαφή με το μονοθέσιο της Arrows ήταν στις ελεύθερες δοκιμές του Montreal και ήταν μικρής διάρκειας, λόγω ενός ατυχήματος που δεν επέτρεψε να γράψει πολλούς γύρους.
Όπερ και σήμαινε ότι στις κατατακτήριες δοκιμές, βρισκόταν ακόμα στην περίοδο εκμάθησης της Arrows A3, με τις ελπίδες πρόκρισης στον αγώνα να είναι ελάχιστες.
Με 24 οδηγούς να προκρίνονται, κατετάγη στην 28η θέση και αποκλείστηκε.

Jacques Villeneuve Arrows 2

Στο Las Vegas η κατάσταση ήταν παρόμοια με αυτήν του Montreal.
Ο ''θείος Jacques'' κατετάγη εκ νέου στην 28η θέση και δεν πήρε εκκίνηση ούτε αυτή τη φορά.
Το 1982 τον βρήκε να κάνει την παρθενική του εμφάνιση τόσο στο CART όσο και στο Can-Am, μιας και δεν ενδιαφέρθηκε κάποια ομάδα της Formula 1 να τον εντάξει στο δυναμικό της.
Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για την οικογένεια Villeneuve, καθώς στις κατατακτήριες δοκιμές του Zolder ο μεγάλος Gilles άφησε την τελευταία του πνοή, εμβολίζοντας τη March του Jochen Mass.
Tο επίθετο Villeneuve δεν θα συμπεριλαμβανόταν ξανά στη λίστα των συμμετεχόντων το 1982, θα εμφανιζόταν όμως εκ νέου το 1983.
Το Montreal υποδέχτηκε το τσίρκο της Formula 1, έχοντας λάβει το όνομα του αδικοχαμένου ήρωά του και ο Jacques ήταν εκεί, επιχειρώντας να εκκινήσει ενώπιον των συμπατριωτών του.
Αυτή τη φορά δεν ήταν στην Arrows, αλλά στη RAM (η οποία ήταν η March, με άλλο όνομα).
Τα παιχνίδια της τύχης μάλιστα ήρθαν έτσι ώστε να τρέχει με τη March με το νούμερο 17 (με το οποίο είχε τρέξει στο Zolder την προηγούμενη χρονιά ο Mass).
Σε σχέση με τις 2 απόπειρες του 1981, ήταν ελαφρώς καλύτερα προετοιμασμένος, καθώς πραγματοποίησε δοκιμές στο Mosport Park.
Ούτε αυτή τη φορά όμως κατάφερε να προκριθεί στον αγώνα, μένοντας στην 27η θέση των κατατακτηρίων δοκιμών.
Ήταν η 3η και τελευταία φορά που επιχείρησε να βρεθεί στο grid.

Jacques Villeneuve RAM 2

Το 1985 έγινε ο πρώτος Καναδός που κατέκτησε νίκη στο CART (10 χρόνια αργότερα, ο ανιψιός του θα κατακτούσε τον τίτλο).
Από το 1987 και εντεύθεν, έτρεξε περιστασιακά σε διάφορες μορφές αγώνων αυτοκινήτου και ταχύπλοων σκαφών, μιας και επικεντρώθηκε στα snowmobiles και στην επίβλεψη της καριέρας του ανιψιού του.
Το 2008 και το 2013 είχε 2 σοβαρά ατυχήματα αγωνιζόμενος στα snowmobiles, τα οποία ευτυχώς δεν απέβησαν μοιραία.
Πριν λίγο καιρό όμως, ανακοίνωσε στα media ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του: διαγνώστηκε καρκίνος του παχέος εντέρου σε προχωρημένο στάδιο, με τον ίδιο να χαρακτηρίζει την ίαση δύσκολη υπόθεση.
Ευχή μας πάντως είναι να καταφέρει να βγει αλώβητος και από αυτή τη μάχη.

Jose Dolhem

Pironi Dolhem 2

Γίνεται να είσαι ταυτόχρονα ξάδερφος και ετεροθαλής αδερφός από τον ίδιο πατέρα και να φέρεις διαφορετικό επίθετο από τον αδερφό σου;
Κι όμως γίνεται – όσο ανεξήγητο ή παράδοξο κι αν φαντάζει!
Ιδού και η σχετική απόδειξη:

Ο Jose Dolhem ήταν ετεροθαλής αδερφός του Didier Pironi, από τον ίδιο πατέρα.
Η μητέρα του Jose ήταν αδερφή με τη μητέρα του Didier.
Μέχρι εδώ, όλα καλά – αποδεικνύεται η διπλή συγγένεια σχετικά εύκολα.
Αυτό όμως που δεν εξηγείται είναι το διαφορετικό επώνυμο, οπότε...το αφήνουμε ως έχει!
Ο Dolhem γεννήθηκε στο Παρίσι το 1944, ήταν δηλαδή 8 χρόνια μεγαλύτερος σε σχέση με τον Pironi.
Ο μεγάλος αδερφός ήταν εκείνος που μύησε το μικρό στη μαγεία της ταχύτητας.
''Λατρεύουμε οτιδήποτε με κινητήρα που πηγαίνει γρήγορα'', κι όταν έλεγε οτιδήποτε, το εννοούσε.
Τα 2 αδέρφια μεγάλωσαν μαζί και ως εκ τούτου ήταν στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους.
Ο Jose ξεκίνησε την καριέρα του στις πίστες το 1964, τη διέκοψε όμως σύντομα προκειμένου να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Επέστρεψε στην ενεργό δράση το 1969, κερδίζοντας μάλιστα το Volant Shell, ένα σημαντικό αγώνα για νέα ταλέντα στην πατρίδα του, με έπαθλο για το νικητή μια σεζόν στη γαλλική Formula 3.
Οι επιδόσεις του στη Formula 3 του εξασφάλισαν σύντομα θέση στη Formula 2, όπου έτρεξε αρχικά για λογαριασμό του Sir Frank Williams και αργότερα για τον John Surtees.
Η συμφωνία με τον Surtees περιελάμβανε, πέρα από το πρόγραμμα της Formula 2, τη δυνατότητα να τρέξει σε ορισμένους αγώνες στη Formula 1.
Ο όρος της συμμετοχής στη Formula 1 ενεργοποιήθηκε στο GP Γαλλίας το 1974.
Ενώπιον των συμπατριωτών του, ο Dolhem απέτυχε να προκριθεί στον αγώνα.
Στα σημεία έχασε την ευκαιρία να συμμετάσχει στον αγώνα και στη 2η του συμμετοχή, στο ''ναό της ταχύτητας'' της Monza.
Η τρίτη απόπειρα πρόκρισης ήταν επιτέλους επιτυχημένη: ο Dolhem θα ήταν στο grid του Watkins Glen, εκκινώντας από την 27η θέση.

Jose Dolhem

Η χαρά της συμμετοχής όμως θα κρατούσε λίγο.
Στο 2ο αγώνα του στο sport, ο ομόσταυλος του Γάλλου Helmut Koinigg είχε ένα ατύχημα-καρμπόν με εκείνο που είχε ο Francois Cevert στο ίδιο circuit την προηγούμενη χρονιά.
Δυστυχώς, είχε και την ίδια κατάληξη: ακαριαίος θάνατος.
Προς ένδειξη σεβασμού, η Surtees απέσυρε τον Dolhem κι έτσι η μοναδική εκκίνηση του Γάλλου σε αγώνα κράτησε μόλις 25 γύρους.
Ένα σοβαρό ατύχημα το 1975 κράτησε τον Dolhem εκτός πιστών για αρκετό καιρό.
Στα τέλη του 1979 κρέμασε οριστικά τα γάντια του, έχοντας συμμετάσχει στο ενδιάμεσο διάστημα στη Formula 2 και στις 24 ώρες του Le Mans, εκεί όπου το 1978 είδε τον αδερφό του να παίρνει τη νίκη, με τον ίδιο στην 4η θέση.

Pironi Dolhem 3

Στις 16 Απριλίου του 1988 τα γαλλικά μέσα ανακοίνωσαν το χαμό του.
Μια εβδομάδα πριν συμπληρωθούν 8 μήνες από το θανατηφόρο ατύχημα του Didier με το ταχύπλοο, ο Jose πήγε να τον συναντήσει στους ουρανούς.
Το ιδιωτικό του αεροπλάνο συνετρίβη έξω από το St Etienne, με μοιραία κατάληξη.
Μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο τα 2 αδέρφια, καθώς είναι θαμμένοι στον ίδιο τάφο.
Τα ξαδέρφια , Axel και Thibaut Dolhem - Didier και Gilles Pironi (δίδυμοι γιοι του Didier που γεννήθηκαν λίγο μετά το θάνατο του πατέρα τους, με τη μητέρα τους να τους δίνει τα ονόματα των 2 ομοσταύλων της Ferrari), διατηρούν εξαιρετική σχέση, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Gilles Pironi:

''Μετά το ξαφνικό θάνατο του πατέρα μου και του θείου μου, νομίζω ότι τίποτα δε θα τους έκανε περισσότερο χαρούμενους από το να γνωρίζουν ότι η σχέση Dolhem-Pironi παραμένει η ίδια και στην επόμενη γενιά''.

 

 

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

42513hr_20120329_1618236343.jpg

KART POSTER