Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015 09:00

Tyrrell 020 (1991 – 1993)

Written by

H Tyrrell 020 σχεδιάστηκε από τους Βρετανούς Harvey Postlethwaite και George Ryton το 1991 και αγωνίστηκε την τριετία 1991 – 1993.

 

1991
Μετά την επιτυχημένη 019 του 1990, η 020 παρουσιάστηκε με μεγάλες προσδοκίες από την ομάδα.
Η συμφωνία με την Honda για την παροχή των V10 κινητήρων που χρησιμοποιούσε την προηγούμενη χρονιά η McLaren έφερε αέρα ανανέωσης στην ομάδα, ενώ προστέθηκαν και νέοι χορηγοί, ανάμεσα στους οποίους ήταν και η Braun, που ήταν μια πολύ μεγάλη και προσοδοφόρα συμφωνία.
Στον τομέα των οδηγών, παρέμεινε ο Ιάπωνας Satoru Nakajima (που ήταν και ο συνδετικός κρίκος για την παροχή κινητήρων από την Honda) ενώ την θέση του Γάλλου Jean Alesi που πήγε στην Ferrari πήρε ο Ιταλός Stefano Modena, στου οποίου το πρόσωπο ο Ken Tyrrell έβλεπε τον νέο ηγέτη της ομάδας.

Photo 2

Η χρονιά ξεκίνησε θετικά για την ομάδα, καθώς στον πρώτο αγώνα στο Phoenix οι Modena και Nakajima τερμάτισαν στην 4η και 5η θέση αντίστοιχα, με τον Ιάπωνα όμως έναν γύρο πίσω από τον νικητή του αγώνα, Ayrton Senna.

Στην Βραζιλία τα προβλήματα έκαναν την εμφάνισή τους και η ομάδα δεν είδε δικό της μονοθέσιο στον τερματισμό.
Στο Σαν Μαρίνο ο Modena ήταν γρήγορος από τα δοκιμαστικά, κάνοντας τον 6ο χρόνο.
Στον αγώνα όμως τα προβλήματα ξαναχτύπησαν, εγκαταλείποντας και τα δυο μονοθέσια από πρόβλημα στην μετάδοση.

Στο Μονακό ο Modena έγραψε τον απίστευτο 2ο χρόνο στις κατατακτήριες, πίσω μόνο από τον Ayrton Senna.
Η ώρα για μια καλή εμφάνιση φαινόταν πως είχε έρθει.
Ο κινητήρας της Honda είχε άλλη γνώμη όμως κι έτσι στον 42ο γύρο αποφάσισε να παραδώσει το πνεύμα.
Η 2η θέση που κρατούσε ο Ιταλός έκανε φτερά, ενώ θύμα του σπασμένου κινητήρα έπεσε και ο Riccardo Patrese που ακολουθούσε.

Ότι δεν κατάφερε στο Μονακό η ομάδα, το κατάφερε στον Καναδά
Ο Modena μπορεί να εκκινούσε από την 9η θέση, ωστόσο ο τερματισμός τον βρήκε στο βάθρο και μάλιστα στην 2η θέση, καθώς στον τελευταίο γύρο εγκατέλειψε ο πρωτοπόρος μέχρι εκείνη την ώρα του αγώνα Nigel Mansell.
Οι πανηγυρισμοί και το γέλιο στην ομάδα επέστρεψαν μετά την ατυχία στο Μονακό και όλοι πίστεψαν πως ήταν η αρχή των καλών τερματισμών.

Piquet Modena Patrese Canada 1991

Η συνέχεια ωστόσο δεν ήταν ανάλογη, με τα προβλήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο.
Προβλήματα αξιοπιστίας αλλά και απόδοσης ήταν το αποτέλεσμα μόνο ενός τερματισμού στην βαθμολογούμενη εξάδα στους επόμενους 11 αγώνες, στην 6η θέση με τον Modena στην Ιαπωνία.

Η χρονιά τελείωσε με 12 βαθμούς και την 6η θέση στο πρωτάθλημα.
Το βασικό πρόβλημα της απόδοσης φαίνεται πως ήταν το βάρος του V10 κινητήρα της Honda, που είχε ως αποτέλεσμα να χαλάει το ζύγισμα του μονοθεσίου.
Έτσι στο τέλος της χρονιάς η συνεργασία Tyrrell και Honda σταμάτησε, με τον Ken Tyrrell να χάνει ταυτόχρονα και τους περισσότερους χορηγούς, μέσα στους οποίους ήταν και η Braun.
Ο Stefano Modena αποχώρησε επίσης από την ομάδα για να μεταβεί σε αυτή του Eddie Jordan, ενώ ο Satoru Nakajima αποχώρησε όχι μόνο από την ομάδα, αλλά και από την Formula 1.
Αυτό σήμαινε και το τέλος της συνεργασίας με την Honda, η οποία βρήκε νέο οδηγό να υποστηρίζει στο πρόσωπο του Aguri Suzuki.

1992
Για το 1992 η ομάδα έκλεισε συμφωνία για την παροχή κινητήρων με την Ilmor του γνωστού και στις μέρες μας Mario Illien.
Οδηγοί της ομάδας θα ήταν ο Ιταλός Andrea de Cesaris, (ο οποίος πήρε την τελευταία στιγμή την θέση που φαινόταν πως ήταν του Alex Zanardi) και ο Γάλλος Olivier Grouilliard, με τον δεύτερο να αποτελεί ίσως επιλογή ανάγκης, καθώς δεν είχε δείξει κάτι σπουδαίο στην μέχρι τότε καριέρα του, ενώ ο Ken Tyrrell ήταν γνωστός για το «μάτι» του στα ταλέντα.

Photo 4

Η διπλή εγκατάλειψη στον πρώτο αγώνα ξεπεράστηκε γρήγορα, με μια εκπληκτική 5η θέση του de Cesaris στο Μεξικό.
Ο κινητήρας Ilmor ταίριαξε καλύτερα στο σασί της 020Β από αυτό της Honda, που παρά το γεγονός πως ήταν ουσιαστικά το περσινό μονοθέσιο με λίγες αλλαγές, κατάφερε δια χειρός de Cesaris πάντα, να τερματίσει στην 5η θέση στον Καναδά, στην 6η θέση στην Ιταλία και στην 4η θέση στην Ιαπωνία, όπου ο Ιταλός μας πρόσφερε και ένα εκπληκτικό προσπέρασμα:

Από τα μέσα της χρονιάς υπήρχε η επιθυμία από την μεριά της ομάδας να αντικαταστήσει τον Groulliard, όμως σε εκείνο το σημείο ήρθε το Βρετανικό(!) Eurosport να υποστηρίξει τον Γάλλο(!) με χορηγία στην ομάδα.
Έτσι έμεινε μέχρι το τέλος της χρονιάς στην ομάδα, χωρίς όμως ποτέ να εντυπωσιάσει:

 Η χρονιά τελείωσε με 8 βαθμούς, αλλά και πάλι στην 6η θέση.
Οι βαθμοί μπορεί να ήταν λιγότεροι από την προηγούμενη, όμως η συνολική παρουσία ήταν σταθερότερη με τερματισμό εντός της δεκάδας στους 8 από τους 16 αγώνες.
Βέβαια τότε βαθμούς έπαιρναν οι πρώτοι 6, εξού και οι 8 βαθμοί.
Η συνολική εικόνα της ομάδας ήταν εξαιρετική, αν αναλογιστούμε τους ελάχιστους πόρους που είχε από χορηγίες μέσα στην χρονιά.

1993
Για το 1993 ο Ken Tyrrell κινήθηκε έξυπνα, βρίσκοντας οδηγό ταλέντο εξ ανατολής που του έφερε ταυτόχρονα κινητήρες και χορηγία.
Ο λόγος για τον Ιάπωνα Ukyo Katayama που εντυπωσίασε στην πρώτη του χρονιά στην Formula 1 με την Larrousse, ο οποίος έφερε μαζί του πακέτο χορηγίας της Ιαπωνικής καπνοβιομηχανίας Cabin και τους κινητήρες της Yamaha.

Photo 5

Η Yamaha μετά το φιάσκο της συνεργασίας με την Jordan το 1992 απέσυρε το σχέδιο του V12, έκανε συνεργασία με τον John Judd και οι V10 κινητήρες της Judd έγιναν Yamaha.
Η Tyrrell χρησιμοποιούσε V10 κινητήρες και τις προηγούμενες χρονιές και θείος Ken ήξερε πως ταίριαζαν στην 020 και επιλέον, ήταν και…δωρεάν.
Την τρίτη έκδοση της 020 (020C) εκτός από τον Katayama, θα οδηγούσε ο de Cesaris που αποτελούσε πλέον οδηγό-εγγύηση για την ομάδα και προτιμήθηκε σε σχέση με τον Gabriele Tarquini που ήταν επίσης υποψήφιος.

Οι πόροι στην ομάδα ήρθαν αργά, κάτι που σήμαινε πως το νέο μονοθέσιο, η 021, θα αργούσε να παρουσιαστεί.
Η 020 αγωνίστηκε την μισή χρονιά, καθώς η 021 ήταν έτοιμη στον 9ο αγώνα και μόνο για τον de Cesaris.
Από τον επόμενο αγώνα θα την είχαν στην διάθεσή τους και οι δυο οδηγοί.

Photo 6

Το σασί πλέον ήταν αρκετά γερασμένο και δεν μπορούσαν οι οδηγοί να επαναλάβουν τις επιδόσεις της προηγούμενης χρονιάς.
Βαθμούς δεν κατάφεραν να πάρουν, ενώ ο καλύτερος τερματισμός ήταν αυτός του de Cesaris στο Monaco στην 10η θέση.

Εκτός από τους αγώνες όμως, η 020 χρησιμοποιήθηκε και από την Bridgestone η οποία έκανε δοκιμές με τον Heinz Harald Frentzen, καθώς οι Ιάπωνες σκεφτόντουσαν από τότε την είσοδό τους στην Formula 1.

Photo 7

Tyrrell 020, 020B, 020C

Κινητήρας: Honda V10 (1991), Ilmor V10 (1992), Yamaha V10 (1993)

Καύσιμα: Shell (1991), Elf (1992), BP (1993)

Ελαστικά:  Pirelli (1991), Goodyear (1992-1993)

Οδηγοί:  S. Makajima, S. Modena (1991)
             O. Grouilliard, A. de Cesaris (1992)
             U. Katayama, A. de Cesaris (1993)

Αγώνες: 41
Βαθμοί: 20 (12 το 1991 και 8 το 1992)
Θέση στο πρωτάθλημα: 6η (1991 και 1992), 13η (1993)

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

mon09pc_20120329_1477380094.jpg

KART POSTER