Δευτέρα, 08 Αυγούστου 2016 12:00

Nigel Mansell

Written by

Τα όνειρα είναι για όλους μας, αλλά πόσοι μπορούν να τα υλοποιήσουν στον δύσκολο, απαιτητικό και αμείλικτο κόσμο της Formula 1;

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 08/06/13


Πόσοι από εμάς θα ρίσκαραν στα 23 τους χρόνια, να παραιτηθούν από το εργασιακό μέλλον τους, να πουλήσουν όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία τους και με τις υποχρεώσεις μιας συζύγου στο πλάι τους να κυνηγήσουν μια φευγαλέα ελπίδα για διάκριση;
Όλα αυτά τα έκανε πράξη ένας πεισματάρης ονειροπόλος Βρετανός γεννημένος στις 8 Αυγούστου 1953 με το όνομα Nigel Ernest James Mansell, που εγκατέλειψε την δουλειά του σαν μηχανικός αεροναυπηγικής, πούλησε όλα τα υπάρχοντά του και με την συγκατάθεση της συζύγου του Rosanne κυνήγησε το όνειρο της διάκρισης.

Formula 3


Ήταν ήδη 27 ετών όταν τελικά κατάφερε να προσληφθεί το 1980 σαν test driver στην Lotus και όλοι υπέθεσαν ότι σε τέτοια …προχωρημένη ηλικία το πουλάκι είχε πια πετάξει!
Δώδεκα χρόνια αργότερα όταν η ιαχή και τα λάβαρα δονούσαν τον αέρα με το "THE RED FIVE IS ALIVE" ήταν ήδη Παγκόσμιος πρωταθλητής και με βάση την Στατιστική ο πιο επιτυχημένος Βρετανός πιλότος στην ιστορία.


Lotus 1980 - 1984

Το 1980 λοιπόν βρέθηκε σαν test driver στην Lotus-Ford και πραγματοποιώντας τον ταχύτερο γύρο στο Silverstone -εμπρός από τους οδηγούς της ομάδας Elio de Angelis και Mario Andretti- εντυπωσίασε τον Colin Chapman που τον προώθησε σαν 3ο οδηγό και με το 3ο μονοθέσιο της ομάδας ξεκίνησε την καριέρα του στην f1 στους 5 τελευταίους αγώνες της σεζόν.
Ξεκινώντας από την Αυστρία, όπου μια υπερχείλιση βενζίνης που διέρρευσε στο κόκπιτ, του προκάλεσε στα …οπίσθια εγκαύματα δευτέρου βαθμού.
Κι όμως εκείνος συνέχισε «φλεγόμενος» μέχρι τον 40ο γύρο που εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη.
Στους 2 τελευταίους αγώνες της χρονιάς δεν συμμετείχε γιατί ο Andretti απαίτησε το μονοθέσιό του, επειδή το δικό του είχε βγεi εκτός λειτουργίας.
Όμως ο τελευταίος έφυγε για την Alfa Romeo στο τέλος της σεζόν και παρά την πίεση της χορηγού εταιρείας να έλθει στην θέση του ο Γάλλος Jean-Pierre Jarier, ο  Chapman επέμεινε και καθιέρωσε τον Mansell σαν δεύτερο οδηγό.


Από το 1981 έως και το 1984 με την τότε παντελώς αναξιόπιστη Lotus συμμετείχε σε 59 αγώνες και είχε συνολικά 35 εγκαταλείψεις.
Το 1982 αμοιβόταν ετησίως με 50 χιλιάδες λίρες κι έτσι αποφάσισε να συμμετάσχει στις 24 ώρες του Le Mans με αμοιβή 10 χιλιάδες, όμως ο Chapman τον απέτρεψε προσφέροντάς του αυτός το ίδιο ποσό σαν δώρο, και του επέκτεινε το συμβόλαιο μέχρι το 1984, πράγμα που εκτίμησε απεριόριστα ο Mansell.
Έτσι δεν ήταν καθόλου παράξενο που τον θεωρούσε σαν πατέρα του και όταν τον Δεκέμβριο του 1982 πέθανε ξαφνικά ο μόλις 54 ετών μεγάλος οραματιστής της f1 και ιδρυτής της Lotus, Colin Chapman, ο Mansell δήλωσε συντετριμμένος.
«Τον θεωρούσα μέλος της οικογένειάς μου. Ένα κομμάτι μου πέθανε μαζί του.»

Τα χειρότερα όμως μόλις είχαν έλθει, καθώς ο νέος αγωνιστικός διευθυντής Peter Warr, δεν τον εκτιμούσε καθόλου σαν οδηγό και με δυσφορία έμαθε τη δέσμευση του προκατόχου του, ότι έπρεπε δηλαδή να τον ανέχεται μέχρι το 1984.
Το καλό για τον Nigel ήταν ότι ο νέος υποστηρικτής της ομάδας, John Player and Sons, προτιμούσε την υποστήριξη των Βρετανών οδηγών.
Το 1981 είχε τον πρώτο του τερματισμό στο βάθρο (3η θέση στο Βέλγιο).
Στο πρωτάθλημα τερμάτισε στην 14η θέση με 8 βαθμούς, έναντι της 8ης θέσης του de Angelis με 14 βαθμούς.

lotus-1981


Το 1982 τερμάτισε 3ος στην Βραζιλία και 4ος στο Μονακό, ενώ ο team mate του νίκησε ανέλπιστα στην Αυστρία.
Γενικά και τις 2 χρονιές ο de Angelis συνήθως ήταν ταχύτερός του.
Τελικά τερμάτισε στην 14η θέση με 7 βαθμούς, έναντι της 6ης θέσης του de Angelis με 23 βαθμούς.

Το 1983 όμως άρχισαν τα πραγματικά ….τραγούδια.
Ο μνησίκακος Warr προωθούσε σκανδαλωδώς τον team mate του και αρνήθηκε να εφοδιάσει τον Mansell με τον νέο τούρμπο κινητήρα της Renault που χρησιμοποιούσε ο de Angelis, αφήνοντάς τον  να τρέχει με τον ατμοσφαιρικό Ford μέχρι τον 9ο αγώνα της σεζόν.
Παρ όλα αυτά ο 30άχρονος Βρετανός κατάφερε να έλθει 6ος στις ΗΠΑ και όταν επιτέλους εφοδιάστηκε με τον νέο κινητήρα στο Silverstone (κατόπιν της γενικής κατακραυγής του κόσμου) ξεκίνησε από την 18η θέση και οδηγώντας επικά ανέβηκε στην 2η για να τερματίσει τελικά 4ος. ‘Ηταν η πρώτη φορά που έκανε αίσθηση η οδηγική παρουσία του.
Στους υπόλοιπους 6 αγώνες ήταν 5ος στην Αυστρία και 3ος στο Ευρώπης, τελειώνοντας την χρονιά  στην 13η θέση με 10 βαθμούς, έναντι του 18ου Ιταλού με 2 βαθμούς.


Το 1984 ξεκίνησε με 4 εγκαταλείψεις και έναν τερματισμό στην 3η θέση στην Γαλλία.
Στο βρεγμένο Μονακό ξεκίνησε 2ος πίσω από τον Prost, τον προσπέρασε εκπληκτικά στον 9ο γύρο (η πρώτη φορά από πολλές που θα ακολουθούσαν) αλλά το παράκανε, χτύπησε στις μπαριέρες και εγκατέλειψε στον 15ο γύρο.
Μετά το τέλος του αγώνα ο Warr έκανε μία εκπληκτική δήλωση για τον Mansell που έμεινε στην ιστορία:
«Αυτός δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ του αγώνα όσο εγώ έχω τρύπα στα ….οπίσθιά μου»


Στο Τέξας ο αγώνας διεξήχθη με εφιαλτική ζέστη 40 βαθμών Κελσίου (ίσως ο θερμότερος αγώνας που έχει γίνει ποτέ).
Ο Βρετανός μόλις είχε κερδίσει την πρώτη του pole position και ενώ προηγείτο μέχρι το μέσο του αγώνα, λίγο πριν την γραμμή του τερματισμού έμεινε από …μετάδοση.
Αμέσως πήδηξε έξω από το μονοθέσιο και το έσπρωξε μέχρι την γραμμή τερματισμού, πέφτοντας αμέσως μετά λιπόθυμος από την τεράστια προσπάθειά του.
Και όλα αυτά για τον 1 βαθμό της 6ης θέσης.


Οι θεατές όπως και οι Αμερικανοί ιθύνοντες του σπορ εντυπωσιάσθηκαν από την απελπισμένη του ενέργεια και σίγουρα δεν το ξέχασαν.
Στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς (την αγαπημένη του Πορτογαλία), ο Warr αρνήθηκε να εφοδιάσει το μονοθέσιό του με τα εξελιγμένα τακάκια των φρένων που είχαν σχεδιασθεί για τον αγώνα (ενώ ο de Angelis τα είχε) και ο Mansell που βρισκόταν στην 2η θέση 18 γύρους πριν το τέλος έμεινε από …φρένα και εγκατέλειψε άδοξα, ενώ ο ομόσταβλός του τερμάτισε 5ος.
Παρ όλα αυτά ο Mansell για πρώτη φορά τερμάτισε στην 10η θέση της σεζόν με 13 βαθμούς έναντι 34 του de Angelis.

Ανεξάρτητα όμως από την τραγική πρόβλεψη του Warr που αναφέρθηκε παραπάνω, το 1984 ήταν αυτός που «έκλεισε» τον νεαρό Ayrton Senna για νέο οδηγό της ομάδας το 1985, παρά την επιμονή της εταιρείας χορηγού (JPS) να παραμείνει ο Mansell.
Έτσι για το 1985 ο Βρετανός ξεκίνησε την πρώτη από τις δύο εμπειρίες του με την ομάδα της Williams.


Williams 1985 - 1988

To 1985 είχε σαν team mate του τον 37χρονο Keke Rosberg, πρωταθλητή του 1982, που ήδη διένυε την 4η του χρονιά στην ομάδα.
Παρά το ότι ο Φινλανδός είχε κατηγορήσει τον Mansell την προηγούμενη χρονιά στο Ντάλλας για την τακτική του να τον μπλοκάρει (τελικά νίκησε ο Keke) οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν σύντομα.
Η χρονιά εκείνη ήταν μέτρια μέχρι τους 5 τελευταίους αγώνες (από τους 16) και σημαδεύτηκε από τον ταχύτερο γύρο στην Ιταλία, την 2η θέση στο Spa και επιτέλους την πρώτη νίκη του στον αγώνα της Ευρώπης (Branch Hatch), καθώς μία ακόμη στην Νότια Αφρική με αντίστοιχες pole positions.
Στο πρωτάθλημα τερμάτισε 6ος με 31 βαθμούς, έναντι του 3ου Rosberg με 40 βαθμούς.


Το 1986 ο Rosberg έφυγε για την McLaren και την θέση του πήρε ο Nelson Piquet, ήδη 2 φορές πρωταθλητής με την Brabham το 1981 και το 1983.
Ο Βραζιλιάνος φρόντισε αμέσως σε συνέντευξή του να δείξει την αλαζονεία του, χαρακτηρίζοντας τον team mate του ως «ανεκπαίδευτο θερμοκέφαλο», προσθέτοντας «πειρακτικά» σχόλια για την σύζυγο του Nigel.
Φαινομενικά ατάραχος ο Mansell, δεν απάντησε καν στις προκλήσεις του.
Την χρονιά εκείνη η Williams ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική και ο Piquet με κεκτημένη ταχύτητα, νίκησε στον 1ο αγώνα της χρονιάς στην Βραζιλία ενώ ο Mansell εγκατέλειψε.
Στην Ισπανία όμως, o Βρετανός τερμάτισε 2ος, με ταχύτερο γύρο και με διαφορά μόλις 0,014 του δευτερολέπτου πίσω από τον Senna.


Στο San Marino εγκατέλειψε, ενώ στο Monaco ήταν 4ος και από εκεί και πέρα ξεκίνησε την …ανελέητη αντεπίθεσή του, με 5 νίκες στους επόμενους 11 αγώνες,
Ο τελευταίος αγώνας της χρονιάς στην Αυστραλία έκρυβε ένα δράμα και μια ατυχία πρώτου μεγέθους για τον χαμογελαστό μουστάκια, που με 70 βαθμούς (έναντι 63 των Piquet και Prost) προηγείτο στην βαθμολογία.
Tου αρκούσε να τερματίσει τρίτος και εκκινώντας από την pole, προηγείτο μέχρι τον 63ο γύρο από τους 82 συνολικά όταν …εξερράγη θεαματικά το πίσω αριστερά ελαστικό του, οδηγώντας τον σε μια άδοξη εγκατάλειψη και ένα παρ ολίγον πρωτάθλημα.
Τελικά το πρωτάθλημα πήρε ο  Prost με McLaren-TAG και 72 βαθμούς, ενώ 3ος στην κατάταξη τερμάτισε ο Piquet με 69.


Και όμως, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Mansell σε συνέντευξή του το 2012, υπήρχε τρόπος να αναδειχθεί Πρωταθλητής στην Αυστραλία.
Εφόσον είχαν συμπληρωθεί τα 2/3 του αγώνα αν έστριβε το τιμόνι με εξαϋλωμένο το πίσω ελαστικό του και τράκαρε με τον τοίχο (και ποιος θα μπορούσε να τον κατηγορήσει;) ο αγώνας ήταν υποχρεωτικό να διακοπεί από τους κριτές με κόκκινη σημαία, θα κρατούσε την πρώτη θέση και το πρωτάθλημα θα ήταν γεγονός.
Όμως προτίμησε να πάει ευθεία και να σταματήσει σε ασφαλές σημείο το μονοθέσιό του.
Η επιλογή του όμως δεν πέρασε τελείως απαρατήρητη και στο τέλος της χρονιάς αναδείχθηκε σαν «Προσωπικότητα της Χρονιάς σε όλα τα σπορ», από ψηφοφορία που διοργάνωσε το BBC.

williams-1986


Το 1987 συνέχισε ακάθεκτος στο ίδιο μοτίβο.
Από τους 16 αγώνες της χρονιάς αγωνίστηκε στους 14, καθώς στον προτελευταίο αγώνα στην Ιαπωνία, είχε ένα ατύχημα με τραυματισμό στα προκριματικά που δεν του επέτρεψε να λάβει μέρος ούτε στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στην Αυστραλία.
Στους 14 όμως αγώνες, κέρδισε 6 φορές είχε 8 pole positions και 3 ταχύτερους γύρους.
Στον αγώνα της Βρετανίας (Sileverstone), παρά το ότι ξεκίνησε 2ος και έμεινε 28 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρωτοπόρο Piquet με 30 γύρους να απομένουν, εξαπέλυσε μια μνημειώδη αντεπίθεση που του απέφερε την νίκη και τον ταχύτερο γύρο, 2 δευτερόλεπτα εμπρός από τον ταπεινωμένο Piquet και τους παραληρούντες συμπατριώτες του.
Ίσως ήταν η καλύτερη οδήγηση της ζωής του, ρίχνοντας στον team mate του σταθερά 1 δευτερόλεπτο στον γύρο επί 30 γύρους.
Συγκλονισμένος ο ίδιος, μόλις βγήκε από το μονοθέσιο γονάτισε και φίλησε την πίστα.


Το τελικό αποτέλεσμα της χρονιάς βρήκε τον Nelson Piquet για 3η φορά πρωταθλητή, παρά το ότι δεν εκμεταλλεύθηκε την απουσία του Mansell στους δύο τελευταίους αγώνες (εγκαταλείποντας και στους δύο) με 73 βαθμούς έναντι 61 του Mansell.
Ήταν η πρώτη φορά που ο πρωταθλητής ανεδείχθη με μόλις 3 νίκες, ενώ ο δευτεραθλητής είχε 6 νίκες.
Ακόμη και σήμερα παραμένει σαν ρεκόρ διαφοράς νικών.
Ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση ο Piquet, έκανε μια σιβυλλική δήλωση για την επικράτησή του, που έμοιαζε σαν μετάνοια: «τελικά νίκησε η τύχη την κουταμάρα».
Εστω και με αυτό τον τρόπο ο Mansell είχε απαντήσει στις προσβολές του.


Το 1988 η Williams έχασε τον τούρμπο κινητήρα της Honda που παραχωρήθηκε στην McLaren και αναγκάσθηκε να υιοθετήσει τον ατμοσφαιρικό κινητήρα της Judd, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει μια θλιβερή σεζόν.
Νέος παρτενέρ του ήταν ο Riccardo Patrese, καθώς ο Piquet έφυγε για την Lotus.
Ο αδύναμος κινητήρας αποδείχθηκε και αναξιόπιστος, όπως και η πειραματική «ενεργητική ανάρτηση».
Μόλις σε 2 αγώνες τερμάτισε ο Βρετανός, από τους 14 που έλαβε μέρος,
Το καλοκαίρι προσβλήθηκε από …ανεμοβλογιά, στην Ουγγαρία χειροτέρεψε η κατάστασή του λόγω της ζέστης που επικρατούσε και αναγκαστικά έχασε τους αγώνες στο Spa και την Ιταλία. Στην Βρετανία τερμάτισε 2ος και η ειρωνεία της τύχης ήταν ότι χρησιμοποίησε την παλιά παθητική ανάρτηση.


Μόνο στην Ισπανία που ξεκίνησε 3ος και τερμάτισε πάλι 2ος είχε την ενεργητική.
Στις 14 εγκαταλείψεις του 5 ήταν από μοτέρ, μία από την ανάρτηση, 2 από συγκρούσεις, και 4 από δικά του λάθη.
Τελικά τερμάτισε στην 9η θέση με 12 βαθμούς, έναντι της 11ης με 8 του Patrese.
Φυσικό και επόμενο ήταν, ο απογοητευμένος Mansell να σκεφθεί την μετακόμισή του για ακόμη μία φορά.


Ferrari 1989 - 1990

Με προσωπική επιλογή του γέρο Enzo Ferrari, ο Mansell υπέγραψε το 1989 την χρονιά δηλαδή που καταργήθηκαν οι τούρμπο κινητήρες και για πρώτη φορά εμφανίσθηκαν τα ημιαυτόματα κιβώτια ταχυτήτων, που πρώτη εισήγαγε η Ferrari.
Team mate του ήταν ο Gerhard Berger.
Από την άλλη πλευρά η McLaren φάνταζε παντοδύναμη με το δίδυμο Senna και Prost.
Το ντεμπούτο του φάνταζε εκπληκτικό.
Στην Βραζιλία ξεκίνησε 6ος και τερμάτισε 1ος.
Η συνέχεια όμως ήταν απογοητευτική με προβλήματα αξιοπιστίας του μονοθεσίου, με 6 εγκαταλείψεις σε 13 αγώνες (εκ των οποίων 4 φορές από κιβώτιο kαι μία μόνο από δικό του λάθος).
Ο αριθμός των αγώνων ήταν βέβαια 16 αλλά ακυρώθηκε στον Καναδά, τιμωρήθηκε με μαύρη σημαία στην Πορτογαλία για …όπισθεν στο pit-lane και στέρηση της συμμετοχής του στον επόμενο αγώνα (Ισπανία).


Την χρονιά εκείνη είχε μία επιπλέον νίκη στην Ουγγαρία εκκινώντας από την 12η θέση με το μονοθέσιό του για πρώτη φορά να μην παρουσιάζει προβλήματα, κυριολεκτικά «κατάπιε» τους πάντες με τελευταίο θύμα του τον Senna σε μια πραγματικά αξιομνημόνευτη προσπέραση.


Tελικά τερμάτισε 4ος στην γενική κατάταξη με 38 βαθμούς έναντι του 7ου Berger με 21, με 2 νίκες, 3 ταχύτερους γύρους αλλά καμία pole position στην σεζόν.
Οι "τιφόζι" λάτρεψαν αμέσως τον μυστακοφόρο καλοκάγαθο Βρετανό με το επιθετικό και ατρόμητο οδηγικό στυλ και ήταν εκείνοι που του προσέδωσαν το προσωνύμιο (il leone) «το Λιοντάρι» που από τότε τον συνόδευε σε όλη την ζωή του.

To 1990 ξεκίνησε με τον γέρο Enzo να έχει εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά η διάδοχη κατάσταση στην ομάδα προσέλαβε σαν 1ο οδηγό τον ήδη 3 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Alain Prost.

Ferrari 1990


Η χρονιά εκείνη εξελίχθηκε σε καταστροφική με 9 εγκαταλείψεις σε 16 αγώνες (εκ των οποίων μία από δικό του λάθος (Spa) και μία από συμμετοχή σε ατύχημα (Ουγγαρία) έναντι μόλις 4 του Prost. Την σεζόν αυτή είχε μία μόνο νίκη στην Πορτογαλία, με 3 pole positions και 3 ταχύτερους γύρους , όμως το αξιομνημόνευτο ήταν άλλο.
Στον αγώνα της Μ. Βρετανίας (Silverstone) παραπονέθηκε στην ομάδα ότι η συμπεριφορά του μονοθεσίου του ήταν διαφορετική από τον προηγούμενο αγώνα του (Γαλλία) με το οποίο είχε κερδίσει την pole.
Με έκπληξη πληροφορήθηκε ότι του είχαν …αλλάξει μονοθέσιο παρέχοντάς του αυτό του Prost χωρίς να τον ενημερώσουν, γιατί ο τελευταίος είχε παραπονεθεί ότι του Mansell ήταν ταχύτερο.
Ο πεισματάρης Βρετανός απάντησε με μια πειστικότατη pole position με το «αργό» μονοθέσιο αν και αργότερα εγκατέλειψε από …κιβώτιο.


Αμέσως όμως μετά τον αγώνα εκείνο, πικραμένος ανακοίνωσε ότι αποσύρεται οριστικά στο τέλος της σεζόν που έκλεισε με 1 νίκη, 3 δεύτερες θέσεις, 1 τρίτη και 2 τέταρτες.
Τερμάτισε 5ος στην κατάταξη με 37 βαθμούς έναντι του 2ου Prost με 73.


Ότι αρχίζει ωραία τελειώνει πάντα με πόνο, όμως ο Frank Williams καραδοκούσε και κατόρθωσε να πείσει τον 37χρονο Mansell με το …ευτελές ποσό των 4,6 εκατομμυρίων λιρών ετήσια αμοιβή να συνεχίσουν μαζί.


Williams 1991 - 1992

Είναι κανόνας ότι «όποιος καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι» έτσι και ο Mansell που ήταν πλέον ένα σεβαστό όνομα στην f1, όταν άρχισε τις επαφές για την επάνοδό του στην ομάδα και έχοντας πρόσφατη την συμπεριφορά της Ferrari με τον Prost αλλά και της ίδιας της Williams με τον Nelson Piquet παλαιότερα, αυτή τη φορά απαίτησε με γραπτούς όρους στο διετές συμβόλαιό του, ότι θεωρούσε σωστό για να προστατευθεί από τον αυθαίρετο παραμερισμό του.
Ο Frank Williams θεώρησε υπερβολικές τις απαιτήσεις του στην αρχή των διαπραγματεύσεων και του απάντησε με την λέξη “αδύνατον”.
Ο Mansell του ανταπάντησε ότι σε κάθε περίπτωση θα ένοιωθε ευτυχής να κρεμάσει τα γάντια του, αλλά 3 εβδομάδες αργότερα το αδύνατον έγινε …δυνατόν με την συναίνεση του Frank που πίστευε πολύ στην αξία του.
Team mate του ήταν για μια ακόμη φορά ο αξιόπιστος Riccardo Patrese.
Η ομάδα είχε αποφασίσει να εξελίξει το νέο ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και ο Mansell πήρε το όποιο κόστος των εγκαταλείψεων από κιβώτιο στο πρώτο τέταρτο της σεζόν.
Έτσι μέχρι και το Μονακό όπου πήρε και τους πρώτους του βαθμούς της δεύτερης θέσης, ο προπορευόμενος Senna με 4 νίκες σε 4 αγώνες είχε πλέον 34 βαθμούς διαφορά.

Williams 1991


Ιδιαίτερη ήταν η νίκη του στην Ισπανία όταν εκκινώντας από την 2η θέση έμεινε κυριολεκτικά κολλημένος στον μεγάλο του αντίπαλο Ayrton Senna, και στις ευθείες τροχό με τροχό σε απόσταση εκατοστών, με 320 χιλιόμετρα την ώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα και τελικά κατόρθωσε να τον προσπεράσει και να πάρει την νίκη (ήταν ο αγώνας που ο Senna έκανε για πρώτη φορά την περίφημη «όπισθεν» μετά από τετ α κε που τον άφησε στο μέσο της πίστας).


Στον αγώνα της πατρίδας του που επίσης νίκησε και στον γύρο του θριάμβου του έκανε μια πρωτότυπη κίνηση που από πολλούς χαρακτηρίσθηκε σαν κίνηση του αιώνα.
Σταμάτησε στην πίστα για να μεταφέρει τον Senna (που είχε εγκαταλείψει από καύσιμα μακριά από τα pits) αν και δεν κατάφερε να φθάσει εύκολα στον προορισμό του, γιατί οι ενθουσιασμένοι από το θέαμα θεατές πλημμύρισαν την πίστα και σταμάτησαν το μονοθέσιο με τους δύο πιλότους για την αποθέωση.
Μια κορυφαία στιγμή για το σπορ στα νεώτερα χρόνια, σαν ύψιστο δείγμα του αθλητικού ιδεώδους και της ευγενούς άμιλλας.

Senna-1514009


Ένα χαριτωμένο περιστατικό συνέβη 2-3 ημέρες πριν τον αγώνα όταν ο Senna οδηγώντας σε περιοχή πλησίον της πίστας υποχρεώθηκε να σταματήσει από την Βρετανική αστυνομία λόγω υπερβολικής ταχύτητας και οι παγερά βλοσυροί αστυνομικοί τον ρώτησαν
«Who do you think you are sir? Mansell?»
και ο Senna χαμογελώντας αφοπλιστικά απάντησε
« No !! My name is Ayrton Senna actually.»

Παρά την απελπισμένη του αντεπίθεση δεν κατάφερε τελικά να υπερνικήσει τον Senna και την McLaren του εγκαταλείποντας σε αγώνες-κλειδιά όπως σε αυτόν της Πορτογαλίας.|


Τελικά τερμάτισε 2ος στην γενική κατάταξη με 72 βαθμούς με 5 νίκες, έναντι του 3ου Patrese με 53 βαθμούς με 3 νίκες.

Ο χειμώνας του 1991 ήταν πολύ ιδιαίτερος για τον Mansell.
Θυσίασε την ξεκούραση και την αποφόρτισή του και προετοιμάσθηκε σκληρά και μεθοδικά με ατέλειωτες ώρες στο γυμναστήριο για να αντέξει στις απαιτήσεις της επόμενης χρονιάς.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι σε αυτή την ηλικία εγκαταλείπουν το σπορ, όχι γιατί δεν το αγαπάνε ή τους έφυγε η τρέλα, αλλά λόγω της μείωσης των απαιτούμενων αντανακλαστικών και της βιολογικής και πνευματικής καταπόνησης από τα πολλά g.
Έτσι σαν …έφηβος ο 39χρονος Mansell θα ξεκινούσε την πιο σπουδαία σεζόν της ζωής του.
Αυτή την φορά τα προβλήματα είχαν επιτέλους λυθεί και το μονοθέσιο ήταν σαφώς ανώτερο από τον ανταγωνισμό.

Παρά το ότι τα επιτεύγματά του το 1992, είναι γνωστά, θα αναφέρουμε τα στατιστικά του με τις απαραίτητες …πινελιές.

Ξεκίνημα λοιπόν από την Νότια Αφρική με pole νίκη και ταχύτερο γύρο.
Στο Μεξικό με pole και νίκη, στην Βραζιλία με pole και νίκη, στην Ισπανία με pole νίκη και ταχύτερο γύρο, στο Σαν Μαρίνο με pole και νίκη.
Ήδη είχε καταρρίψει το ρεκόρ με 5 εναρκτήριες συνεχόμενες νίκες στην f1 και συνέχιζε ακάθεκτος.
Όμως στο Μονακό παρά το ότι είχε την pole έφυγε μπροστά και …χάθηκε αποκτώντας διαφορά 30 δευτερολέπτων από τον δεύτερο Senna, αλλά επτά γύρους πριν το τέλος ένα χαλάρωμα στο μπουλόνι κάποιου τροχού του, τον ανάγκασε να βραδυπορήσει και να μπει απρογραμμάτιστα για pitstop, με αποτέλεσμα να βγει δεύτερος 6 περίπου δευτερόλεπτα πίσω από τον Senna και κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε.

Monaco 1992


Οδήγησε με τέτοιο φανατισμό και τρέλα που σε 2 μόνο γύρους κάλυψε την διαφορά (από 5,2 δεύτερα σε 1,9) με ρυθμό …2 δευτερολέπτων στον γύρο.
Στους 4 τελευταίους γύρους είμαστε σίγουροι πως όλοι θυμάστε όλα τα τρικ που χρησιμοποίησε για να περάσει μπροστά.
Ο Senna όμως κλείνοντας σοφά όλες τις δυνατότητες προσπέρασης, έμεινε πρώτος και φαινόταν καθαρά ότι μόνο …πετώντας από πάνω του θα μπορούσε να προσπεράσει.
Τερμάτισαν τελικά με διαφορά 20 χιλιοστών του δευτερολέπτου.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η απονομή όταν μπροστά στο πριγκηπικό ζεύγος, ο Mansell κάθιδρος παραπάτησε και αν δεν τον συγκρατούσαν θα κατέρρεε από την υπερπροσπάθεια.


Το ότι είχε και τον ταχύτερο γύρο του αγώνα δεν πρέπει να προκαλεί σε κανέναν έκπληξη.
Να σημειωθεί ότι το ρεκόρ του των 5 εναρκτήριων συνεχόμενων νικών ισοφαρίστηκε από τον Schumacher μόλις το 2004.
Στην συνέχεια είχαμε τον Καναδά όπου εκκίνησε 3ος προσπέρασε τον Patrese αλλά το παράκανε στην προσπάθειά του να περάσει και τον Senna κάνοντας ένα μεγαλειώδες τετ-α-κε και εγκατέλειψε στον 14 γύρο.
Στην Γαλλία επανήλθε στα standard του με pole νίκη και ταχύτερο γύρο, στην Βρετανία, την Γαλλία και στην Γερμανία επανέλαβε ακριβώς το ίδιο κατόρθωμα.
Στην Ουγγαρία ξεκίνησε και τερμάτισε 2ος με ταχύτερο γύρο, κατακτώντας ταυτόχρονα και παγκόσμιο πρωτάθλημα.


Στο Spa είχε την pole αλλά τερμάτισε 2ος πίσω από τον Schumacher, στην Ιταλία είχε την pole και τον ταχύτερο γύρο αλλά εγκατέλειψε από ηλεκτρικά, στην Πορτογαλία είχε την pole πήρε και την νίκη, στην Ιαπωνία είχε την pole και τον ταχύτερο γύρο αλλά εγκατέλειψε από μοτέρ και τέλος στην Αυστραλία είχε την pole αλλά ο 2ος Senna στη προσπάθειά του να τον προσπεράσει τον εμβόλισε και εγκατέλειψαν και οι δύο στον 18ο γύρο.

Γενικά η χρονιά του εκείνη ήταν γεμάτη ρεκόρ με 9 νίκες σε 16 αγώνες (κράτησε μέχρι το 2002 και τις 11 του Schumacher αλλά σε 17 αγώνες), 14 pole positions (κράτησε μέχρι το 2011 και τον Vettel με 15 αλλά σε 19 αγώνες) και 8 ταχύτερους γύρους.
Ο Patrese είχε μόλις 1 νίκη στην Ιαπωνία, 3 ο Senna , 2 ο Gerhard Berger και 1 ο Schumacher. Παρέμειναν όμως μερικά ρεκόρ που κρατάνε ακόμη.

Έγινε ο ποιο επιτυχημένος Βρετανός οδηγός στην ιστορία με συνολικά 31 νίκες έναντι 27 του Jackie Stewart.
Κατέχει το υψηλότερο ποσοστό σε pole positions σε μία σεζόν 88%, περισσότερες νίκες (9) εκκινώντας από την pole, τους περισσότερους αγώνες πριν γίνει Παγκόσμιος Πρωταθλητής (180) και τις περισσότερες δεύτερες θέσεις στην τελική κατάταξη (1986,1987,1991) πριν αναδειχθεί πρωταθλητής.
Τέλος, τις περισσότερες pole και ταχύτερους γύρους πριν εγκαταλείψει (σε 5 αγώνες).
Λογικό και επόμενο ήταν η κατάκτηση του τίτλου «Προσωπικότητα της χρονιάς σε όλα τα σπορ» του BBC (ένας από τους τρεις που το έχει κατακτήσει 2 φορές).
Από την Ουγγαρία (11ος αγώνας) είχε εξασφαλίσει τον τίτλο με συνολικά 108 βαθμούς έναντι 56 του δεύτερου Patrese.

Champion 1992


Η έμφυτη σεμνότητα του Βρετανού, τον ώθησε να δηλώσει ότι «και μια μαϊμού να οδηγούσε αυτό το υπέροχο μονοθέσιο θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα» είχε μεγάλο αντίκτυπο και δημιούργησε ανάμεικτες εντυπώσεις για την ωμή ειλικρίνειά του, που έδωσε λαβή στους ζηλόφθονους να χλευάσουν, αλλά εκείνον ήταν το τελευταίο που τον ενδιέφερε.
Η θριαμβευτική εκείνη χρονιά όμως τελείωσε με απροσδόκητο και αναπάντεχο τρόπο, από την επιμονή της Renault να είναι απαραίτητα Γάλλος ο οδηγός που θα οδηγούσε την επόμενη χρονιά για την ομάδα και συγκεκριμένα αυτός να ήταν ο Prost.
Μάλιστα το συμβόλαιο του Prost προέβλεπε και veto για την άλλη θέση οδηγού στην ομάδα.
Έτσι η προσπάθεια της Williams να φέρει τον Senna έπεσε στο κενό και αναγκαστικά προτιμήθηκε τελικά ο 32χρονος Damon Hill.
Οι αστείες δικαιολογίες του sir Frank για το ότι ο ήδη εκατομμυριούχος Mansell ήταν πολύ ακριβός και απαιτούσε 7 εκατομμύρια λίρες ετήσιο συμβόλαιο (από 4,6), δεν έπεισαν κανένα.
Προς τιμήν του ο Senna, υποστήριξε με κάθε μέσο και τρόπο την θέση του Mansell ανεξάρτητα από το αν αποτελούσε τον πιο επίφοβο ανταγωνιστή του.


CART 1993 - 1994

To 1993 μετά την κατάπτυστη απόφαση του Frank Williams να επαναφέρει τον Alain Prost λόγω απαίτησης της Renault, καταπικραμένος ενέδωσε στην πρόταση της ομάδας Paul Newman (ναι ο γνωστός ηθοποιός) – Karl Haas που συμμετείχε στο παραπάνω πρωτάθλημα για 2 χρόνια.
Ο αδαής με τους Αμερικάνικους αγώνες Mansell, βοηθήθηκε πολύ από τον παλιό πρωταθλητή Ιταλοαμερικανό Mario Andretti (κυρίως για την τεχνική της οβάλ πίστας), που ήταν ο μόνος πιλότος που είχε κερδίσει 3 φορές το CART το 1965, 1966, 1969 και παράλληλα με την Lotus κατόρθωσε να κερδίσει και το πρωτάθλημα της F1 to 1978.

Ο πρώτος αγώνας που έλαβε μέρος ήταν στο Surfer Paradise της Αυστραλίας.
Η συμμετοχή του διάσημου πρωταθλητή της f1, ήταν το μεγάλο κίνητρο και από 80-120 χιλιάδες θεατές τα προηγούμενα χρόνια εκείνος ειδικά ο αγώνας συγκέντρωσε 200 χιλιάδες αφιονισμένους θεατές που ο Nigel φρόντισε να τους αποζημιώσει πετυχαίνοντας pole, νίκη και ταχύτερο γύρο στον αγώνα.
Κοινά «τα πήρε όλα και έφυγε».


Στον 2ο αγώνα στο Phoenix της Arizona, ο Mansell είχε ατύχημα και έναν επώδυνο τραυματισμό στην πλάτη, ενώ στο INDY 500 τερμάτισε στην 3η θέση καθώς προηγείτο στους 197 από τους 200 γύρους, αλλά δεν ήξερε τα κόλπα της επανεκκίνησης εν κινήσει όταν ο αγώνας διακοπτόταν με safety car λόγω ατυχήματος.
Έτσι έχασε την ευκαιρία να κερδίσει στην πρώτη του συμμετοχή στον περίφημο αυτό αγώνα.
Συνολικά την χρονιά εκείνη ήταν πρωταθλητής με 191 βαθμούς με 5 νίκες, 8 pole positions ενώ σε 4 μόνο αγώνες δεν βαθμολογήθηκε από τους 16.
Ήταν ο πρώτος (και μέχρι σήμερα μοναδικός) που με την πρώτη του χρονιά κέρδιζε το πρωτάθλημα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Επίσης για ένα χρονικό διάστημα ήταν ο μόνος οδηγός που ήταν κάτοχος ταυτόχρονα και των δύο μεγάλων τίτλων γιατί ο Prost στην f1 …καθυστερούσε ακόμη να χρισθεί πρωταθλητής.
Οι Αμερικανοί ξετρελαμένοι με τον οδηγό που είχαν «κλέψει» από την f1, φρόντιζαν να το υπενθυμίζουν συνέχεια.
Ο Mansell ήταν στο απόγειο της δόξας του.

CART 1993


Το 1994 όμως δεν είχε σχέση με το θριαμβευτικό προηγούμενο έτος.
Προβλήματα κακής απόδοσης και αξιοπιστίας του μονοθεσίου, οδήγησαν τον Mansell στην 8η θέση της γενικής κατάταξης με 88 βαθμούς.
Η απόδοση του όλη την χρονιά παρέμεινε υπέροχη, αλλά τα συνεχή προβλήματα με το μονοθέσιο του δημιούργησαν αφόρητο εκνευρισμό, που εκδηλώθηκε κάποιες στιγμές στα ΜΜΕ (έσπρωξε φωτογράφο) καθώς και στις σχέσεις του με τον Mario Andretti που κλονίσθηκαν.
Όλα αυτά ήρθαν βολικά στον Bernie Ecclestone, που μετά τον χαμό του Senna έβλεπε το ενδιαφέρον για την f1 να φθίνει λόγω μη παρουσίας κάποιου πρωταθλητή και βοήθησε τον Mansell να ξεμπλέξει με τους Αμερικανούς και να πάρει την θέση του Senna στην Williams (με 900.000 λίρες ανά αγώνα παρακαλώ, όταν ο Damon Hill είχε ετήσια αμοιβή 300.000 λίρες)


Williams 1994 και McLaren 1995

Tο 1994 ξεκίνησε με τον Mansell να αγωνίζεται στο Αμερικάνικο CART.
Η απρόσμενη όμως απώλεια του Senna την Πρωτομαγιά του 1994 στον τρίτο αγώνα της χρονιάς, άφησε την F1 εκτός από την συνταρακτική του απώλεια, χωρίς εν ενεργεία πρωταθλητές για την συνέχεια του πρωταθλήματος, πράγμα που είχε άμεση επίπτωση στην σημαντική κάμψη των εισιτηρίων αλλά και της εν γένει παγκόσμιας τηλεθέασης.
Ο άγρυπνος και δραστήριος Bernie Ecclestone, παρατηρούσε με προσοχή τα τεκταινόμενα στους Αμερικάνικους αγώνες και πρέπει να ένοιωσε ευτυχής που ο Mansell δεν είχε ανάλογες με την προηγούμενη χρονιά επιτυχίες.

CART1994


Ανέλαβε αμέσως τις επαφές με τους Αμερικανούς ιθύνοντες του σπορ και κατόρθωσε να τους πείσει να επιτρέψουν στον Mansell να αγωνίζεται στην F1, όταν ευκαιρούσε από τις υποχρεώσεις του στο CART, γιατί το προϊόν της F1 είχε φανερά υποβαθμισθεί.
Και τότε ήρθαν τα πάνω κάτω.
Αφ ενός ο Mansell που είχε δηλώσει ότι πλέον το γυαλί είχε ραγίσει με την Williams και ποτέ δεν θα επέστρεφε σε μία ομάδα που είχε προδώσει την εμπιστοσύνη του όχι μία αλλά δύο φορές, κάμφθηκε με την εξωφρενική αμοιβή του για κάθε αγώνα (900.000 λίρες) και αφ ετέρου η Williams που έχασε τον κύριο οδηγό της και διέθετε μόνο τον νεαρό και άπειρο David Coulthard (μετά το Μονακό).
Μπορεί όμως με τα κόλπα αυτά του Bernie η F1 να ξαναζωντάνεψε, αλλά ήταν πολύ άδικο και εξαντλητικό για τον 41χρονο Mansel να προσπαθεί σε 2 τόσο διαφορετικά πρωταθλήματα. Προσέξτε τις ημερομηνίες, στις 26/6 αγωνίσθηκε στο Portland, στις 3/7 στην Γαλλία, στις 10/7 στο Cleveland, στις 17/7 στο Toronto του Καναδά.
Επίσης στις 9/10 αγωνίσθηκε στο Monterey της Καλιφόρνιας και στις 16/10 στο gp της Ευρώπης. Είναι γνωστό ότι 2 καρπούζια στην ίδια μασχάλη κανείς δεν μπορεί να κρατήσει και ίσως ήταν αυτός ο κύριος λόγος που ο Mansell δεν ήταν αυτός που ο κόσμος είχε συνηθίσει, δείχνοντας σαφώς πιο αργός από τον Damon Hill.


Στους 4 αγώνες που αγωνίσθηκε συνολικά στην F1 εκείνη την περίοδο, στην Γαλλία εκκίνησε 2ος και εγκατέλειψε από κιβώτιο, στο Ευρώπης από 3ος έκανε τετ α κε και εγκατέλειψε, στην Ιαπωνία ξεκίνησε 4ος και τερμάτισε στην ίδια θέση μετά από μια φανταστική μονομαχία με τον τελικά 3ο Jean Alesi και τέλος στην Αυστραλία είχε την pole position, αλλά η αποστολή του ήταν να μπλοκάρει τον 2ο Schumacher προς όφελος του 3ου Hill καθώς κρινόταν το πρωτάθλημα, με τον Schumacher να προηγείται στην κατάταξη με 1 βαθμό.
Δεν τα κατάφερε όμως, τον πέρασαν στην εκκίνηση και οι δύο απομακρυνόμενοι συνεχώς μέχρι τον 35ο γύρο όπου το οδηγικό λάθος του Schumacher στον τοίχο, συνεχίστηκε με την σύγκρουση με τον διερχόμενο Hill, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη και των δυο.
Έτσι ο Mansell άνετα κατέκτησε την 31η και τελευταία νίκη του.


Παρά το ότι ο Mansell περίμενε ότι η ομάδα θα τον προτιμούσε για την επόμενη χρονιά, αυτή προτίμησε τα νιάτα από την εμπειρία, και εμπιστεύθηκε τον David Coulthard που είχε δώσει πολύ καλά δείγματα γραφής, όταν μόλις στον 2ο αγώνα του (Καναδάς) είχε ξεκινήσει και τερματίσει 5ος.


Το 1995 στα 42 του πια, ο Mansell με το υπόβαθρο των 2 τίτλων του, υπέγραψε με την McLaren-Mercedes από την ζωηρή επιθυμία των χορηγών της ομάδας, να έχουν στις τάξεις τους έναν έμπειρο πρωταθλητή.
Η ιδιοσυγκρασία όμως του χειμαρρώδη Mansell, ήταν τελείως διαφορετική από αυτήν του Ron Dennis και ο τελευταίος είχε προτίμηση σε νεαρής ηλικίας οδηγούς όπως ο Schumacher, αλλά αυτός ήδη ήταν κλεισμένος.
Τα προβλήματα στην συνεργασία άρχισαν αμέσως, όταν η σωματοδομή του Mansell δεν …μπορούσε να ταιριάξει στο στενό μονοθέσιο τουλάχιστον για τους 2 πρώτους αγώνες της σεζόν και αυτό το κενό ωφέλησε τον team mate του Mika Hakkinen στην προσπάθειά του να διακριθεί (4ος στην Βραζιλία), ενώ στην θέση του έτρεχε ο Βρετανός Mark Blundell (6ος στον ίδιο αγώνα).
Όλα αυτά τα αρνητικά σημάδια συν το ότι η MP4/10 δεν ήταν ανταγωνιστικό μονοθέσιο στην Imola, τον οδήγησαν να εκκινήσει 9ος και να τερματίσει 10ος , 2 γύρους πίσω από τον νικητή (ο Hakkinen ήταν 5ος 1 γύρο πίσω).


Στον επόμενο αγώνα της Ισπανίας εκκίνησε 10ος ήταν φανερά εκτός ρυθμού και απογοητευμένος από το απαράδεκτο κράτημα του μονοθεσίου του εγκατέλειψε μόνος του στον 18ο γύρο, αποφασισμένος να βάλει τέλος στην καριέρα του και βέβαια να μην «καταστρέψει» τα στατιστικά του, αγωνιζόμενος μόλις δύο αγώνες με την ομάδα (για την ιστορία στην Ισπανία εγκατέλειψε και ο Hakkinen).



Η προσπάθεια της Jordan-Peugeot να τον επαναφέρει πάλι στην δράση μετά από μερικές δοκιμές το 1996 δεν ευοδώθηκε ποτέ.

NigelMansell-JordanTest


Έτσι ο κύριος Red 5 αποσύρθηκε οριστικά και μάλιστα ξύρισε και το σήμα κατατεθέν του, το περίφημο …μουστάκι του.
Το άλλο σήμα κατατεθέν του ήταν το «Red Five» που τον συνόδευε από το 1985 στην Williams. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ξεχωρίζει το μονοθέσιό του από αυτό του Patrese που έφερε το Νο 6 και από μακριά φαίνονταν όμοια.
Ετσι το «5» βάφτηκε κόκκινο και με αυτό αγωνίσθηκε τόσο στην επάνοδό του στην ομάδα, όσο και στα Indy Cars.
Το 2005 συμμετείχε στην προσπάθεια διοργάνωσης των Grand Prix Masters (2005-2007) μαζί με τις «παλιοσειρές» Ricardo Patrese, Emerson Fittipaldi, Andrea de Cesaris, Rene Arnoux, Patrick Tambay, Jacques Laffite, Eddie Cheever, Stefan Johanson, Derek Warwick, Jan Lammers (σύνολο 16) και νίκησε στον μοναδικό αγώνα που διεξήχθει το 2005 στο Kyalami, όπως και στο Qatar το 2006 ξεκινώντας από την pole.


Ο αγώνας της Monza ακυρώθηκε για λόγους...ηχορύπανσης, στο Silverstone εγκατέλειψε από τεχνική βλάβη και τα υπόλοιπα ακυρώθηκαν γιατί οι διοργανωτές...χρεοκόπησαν.

Αργότερα αποτέλεσε τιμής ένεκεν πρέσβης της Lotus (μαζί με τον Jean Alesi) , για την προσφορά του στην Φόρμουλα 1.


Η αυλαία της βιογραφίας του Mansell πέφτει με μια προσωπική εκτίμηση.
Μεγαλύτερη τιμή από το την δήλωση του Paul Stoddart ιδιοκτήτη της Minardi το 2001, όταν είχε έτοιμο για test το νέο …διθέσιό της, το οποίο οδήγησε ο 48χρονος (!) Mansell, αλλά και το ότι θα ήθελε να τρέξει για την ομάδα του, δεν πρέπει να αισθάνθηκε ποτέ στην καριέρα του το Βρετανικό Λιοντάρι.


Εντάχθηκε στο International Motorsport Hall of Fame το 2005 και από το 2010 σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς συμμετέχει (σαν πρώην οδηγός) ως κριτής στην F1.


Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1980 – 1992 και 1994 - 1995

Ομάδες: Lotus, Williams, Ferrari, McLaren.

Αγώνες: 191 (187 εκκινήσεις).

Πρωταθλήματα: 1 (1992)

Νίκες: 31

Πόντιουμ: 59

Βαθμοί: 480 (482)

Pole Positions: 32

Ταχύτεροι Γύροι: 30

 

 

 

 

 

 

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

_stv9218_copy_20120329_1187750673.jpg

KART POSTER