Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2016 09:00

Bruce McLaren (30/08/37 – 02/06/70)

Written by

Ένας οραματιστής με μια ιστορία δίχως τέλος...

 

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 30/08/14

 

Γεννήθηκε στο Auckland πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας στις 30/8/1937 από τον Les και Ruth McLaren που διατηρούσαν συνεργείο αυτοκινήτων και ένα εργαστήριο κατασκευής εξαρτημάτων.
Από μικρό παιδί έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον βοηθώντας αρχικά τον πατέρα του με έμφαση στις όποιες τροποποιήσεις και βελτιώσεις, πράγμα που σταδιακά εξελίχθηκε σε πραγματική λατρεία για μετατροπές…πάσης φύσεως σε οχήματα.
Όταν ήταν μόλις 9 ετών προσβλήθηκε από την σπάνια νόσο του Perthes στο γοφό που δεν επέτρεψε στο αριστερό του πόδι να αναπτυχθεί όσο το δεξί, με συνέπεια να περάσει τα 2 πρώτα χρόνια σε ορθοπεδική κλινική δεμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
Ο 11χρονος μπόμπιρας πρόλαβε να δώσει δείγμα γραφής του τι θα επακολουθούσε όταν διοργάνωσε…παράνομο νυκτερινό αγώνα, στα κατηφορικά μονοπάτια έξω από το νοσοκομείο με όσα παιδιά ήταν καθηλωμένα σε 4τροχα αμαξίδια!!!
Τα επόμενα 3 χρόνια αρχικά κυκλοφορούσε δεμένος πάνω σε ένα ειδικό μεταλλικό κρεβάτι και αργότερα με έναν μεταλλικό σκελετό δεμένο με ιμάντες σε όλο το μήκος του ποδιού του και πατερίτσες.
Σπούδασε μηχανική στην τεχνική σχολή της περιοχής του και ανεξάρτητα από την προσωρινή σωματική του αναπηρία, διέθετε μεγάλη θέληση καθώς και ένα εκπληκτικά αιχμηρό μυαλό, μια ξεχωριστή γελαστή προσωπικότητα, ενώ ανέπτυξε μεγάλες ηγετικές ικανότητες.
Τελικά στα 14 του πια, το μόνο ορατό σύμπτωμα που έμεινε από την ασθένειά του ήταν στην υπόλοιπη ζωή του να κουτσαίνει ελαφρά όταν βάδιζε, αλλά συχνά υπέφερε από πόνους στο πόδι του.

Στα 16 χρόνια του ανακάλυψε –με αρωγό τον πατέρα του- και το οδηγικό του ταλέντο με ένα «πειραγμένο» Austin 7 Ulster, αρχίζοντας την αγωνιστική του καριέρα στις δημοφιλείς τότε αγώνες αναβάσεων.
O αγαπημένος αριθμός του Bruce ήταν το 46, από τα πρώτα του βήματα στους αγώνες.
Δύο χρόνια αργότερα είχε ήδη συμμετάσχει στον πρώτο του επίσημο αγώνα με ένα Ford 10 special, αργότερα με ένα Austin Healy και τέλος με μια τροποποιημένη και βελτιωμένη από τον ίδιο(!) F2 Cooper Climax sports όπου διακρίθηκε σαν πιλότος αγώνων, τερματίζοντας 2ος στο πρωτάθλημα Ν. Ζηλανδίας την περίοδο 1957-1958.
Αμέσως κίνησε την προσοχή του Αυστραλού οδηγού της F1 Jack Brabham –ο οποίος εξελίχθηκε σε μέντορά του- και σε συνεννόηση με την Ομοσπονδία της χώρας του, επελέγη σαν πολλά υποσχόμενος οδηγός να προωθηθεί στην κοιτίδα των μηχανοκίνητων σπορ (Μ. Βρετανία) το 1958 για λογαριασμό της F2 Cooper Climax.
Στην Cooper (με αφεντικό τον Ken Tyrrell) έμεινε συνολικά 7 χρόνια και συμμετείχε στην Γερμανία (Nurburgring) το 1958, στον οποίο συμμετείχαν και μονοθέσια της F2 για να συμπληρωθεί ο απαραίτητος αριθμός συμμετοχών.
Παρά το ότι ξεκίνησε 12ος τερμάτισε σαν πρώτος στα F2 και πέμπτος γενικής κάνοντας αμέσως μεγάλη αίσθηση, ανεξάρτητα αν λόγω κανονισμών δεν μπορούσε να βαθμολογηθεί (όσοι συμμετείχαν με F2 μονοθέσια σε αγώνα της F1 δεν βαθμολογούντο ανεξαρτήτως θέσης).
Είχε ακόμη μία συμμετοχή πάντα στα F2 στον αγώνα του Morocco (από 21ος τερμάτισε 2ος στα F2 και 13ος γενικής).

 

McLaren 1958

Το 1959 στο Monaco από 13ος τερμάτισε 5ος, στην Γαλλία (Reims) από 10ος τερμάτισε και πάλι 5ος, ενώ στην Μ. Βρετανία (Aintree) από 8ος ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο (3ος) κάνοντας και τον ταχύτερο γύρο σε ηλικία 21 ετών και 322 ημερών, ένα ρεκόρ που κατέπεσε από τον Fernando Alonso μόλις το 2003 στον Καναδά με διαφορά 1 ημέρας!!!
Στην συνέχεια εγκατέλειψε 3 φορές στην Γερμανία (AVUS) από συμπλέκτη (που είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό του τον θεαματικά τραγικό θάνατο του 38χρονου Γάλλου Jean Behra),στην Πορτογαλία από μετάδοση και στην Monza από μοτέρ.
Η πρώτη του νίκη ήλθε στο τελευταίο αγώνα της χρονιάς στις ΗΠΑ (Sebring) όταν ξεκινώντας 10ος επωφελήθηκε από κάποιες εγκαταλείψεις και στον τελευταίο γύρο κατόρθωσε να περάσει τον team mate του Brabham που υπέφερε από έλλειψη βενζίνης, φθάνοντας στην πρώτη του νίκη σε ηλικία 22 ετών και 80 ημερών και αυτόματα έγινε ο νεαρότερος νικητής αγώνα Formula 1 στην εποχή του.
Στην τελική κατάταξη ήταν 6ος με 16,5 βαθμούς έναντι του πρωταθλητή Jack Brabham με 33.

 

McLaren 1959

 

Το 1960 Ferrari και Lotus ακολούθησαν την Cooper στην αρχιτεκτονική του πίσω κινητήρα, αν και στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Αργεντινή η πρώτη έτρεξε με την παλιά Dino 246s.
Ο Bruce ξεκίνησε μόλις 13ος αλλά οδηγώντας έξοχα έφθασε στην 2η νίκη του.
Στο Monaco πάλι ξεκίνησε από την 11η θέση αλλά επωφελούμενος από την βροχή που ξέσπασε κατά την διάρκεια του αγώνα, σκαρφάλωσε στην αξιοπρεπέστατη 2η θέση.
Στην Ολλανδία (Zantvoort) ξεκίνησε 9ος αλλά εγκατέλειψε στον 8ο μόλις γύρο από ημιαξόνιο.
Στο Βέλγιο (Spa) παρά το ότι ξεκίνησε 13ος με θαυμάσια απόδοση κατόρθωσε να τερματίσει 2ος πίσω από τον team mate του Jack Brabham.
Στην Γαλλία (Reims) από την 9η θέση κατάφερε και τερμάτισε 3ος σε έναν αγώνα που τα 4 πρώτα μονοθέσια ήταν της Cooper-Climax
Στο Silverstone από την 3η θέση στην εκκίνηση βρέθηκε στην 4η θέση στον τερματισμό.
Στην Πορτογαλία ένας ακόμη καλός αγώνας οδήγησε τον νεαρό οδηγό από την 6η θέση στην 2η στον τερματισμό κάνοντας το 1-2 με τον Brabham.
Στην Ιταλία λόγω μποϋκοτάζ δεν έλαβε μέρος, αλλά στις ΗΠΑ (Riverside) από την 10η θέση αναρριχήθηκε τελικά στην 3η.
Στην τελική βαθμολογία ο McLaren ήταν 2ος με 34 βαθμούς πίσω από τον για δεύτερη συνεχόμενη φορά, πρωταθλητή και team mate του Jack Brabham με 43.

 

Mclaren 1960

 

Το 1961 ξεκίνησε με τους νέους κινητήρες 1500 cc και ήταν φτωχή για τον Bruce με μια 6η θέση στο Μονακό και την Γερμανία, μία 5η θέση στη Γαλλία, μια 3η θέση στην Monza και μια 4η θέση στις ΗΠΑ.
Στην τελική κατάταξη ήταν 8ος με 11 βαθμούς έναντι των μόλις 4 του Brabham.

Το 1962 με νέο teammate τον Tony Maggs (ο Brabham έφυγε για να δημιουργήσει την δική του ομάδα) ατύχησε στην Ολλανδία όταν από 5ος στην εκκίνηση έμεινε από κιβώτιο στον 21ο γύρο. 
Στο Monaco έχοντας καταλάβει την 3η θέση στις κατατακτήριες επωφελούμενος από την σύγχυση που προκλήθηκε στο βρεγμένο οδόστρωμα πέρασε πρώτος.
Για 10 γύρους μονομάχησε με τον Graham Hill με εναλλαγές θέσεων και μένοντας 2ος αναγκάστηκε στον 28ο γύρο να παραχωρήσει την θέση του σε έναν...φρενιασμένο Clark. Μετά την εγκατάλειψη του τελευταίου αλλά και του επικεφαλής του αγώνα 7 γύρους πριν το τέλος πήρε μια πολύτιμη νίκη.
Στο Βέλγιο (Spa) παρά την εξαιρετική 2η θέση στην εκκίνηση και την φανταστική μονομαχία 5 μονοθεσίων με αλλεπάλληλα slipstreaming στους πρώτους γύρους, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει νωρίς από μοτέρ στον 19ο γύρο.
Ακολούθησε ο μη-πρωταθληματικός αγώνας στην Reims όπου ο Bruce πήρε μία ακόμη νίκη και μια εβδομάδα αργότερα συμμετείχε στον αγώνα της Γαλλία (Rouen).
Ο McLaren ξεκίνησε από την 3η θέση, αρχικά έπεσε 4ος αλλά στον 10ο γύρο έκανε τετ α κε λόγω εμπλοκής του κιβωτίου του και παρά το ότι κτύπησε στα προστατευτικά της πίστας, επέστρεψε στα pits.
Παρά το ότι οι πρόχειρες επισκευές κράτησαν αρκετά, επανήλθε στον αγώνα όπου στάθηκε εξαιρετικά τυχερός από τις…σωρηδόν εγκαταλείψεις εμπρός του και τερμάτισε τελικά 4ος πίσω από έναν ηρωϊκό Peter Gethin που στους τελευταίους γύρους οδηγούσε την BRM με το ένα χέρι και το άλλο να το χρησιμοποιεί για να τραβά την…ντίζα του γκαζιού μια που είχε φύγει από το πεντάλ!!!!

 

McLaren 1962

 

Στην Μ. Βρετανία (Aintree) σε έναν ήσυχο αγώνα, από 4ος τερμάτισε στην 3η θέση.
Ομοίως στην Γερμανία (Nurburgring) 5ος ξεκίνησε και στην ίδια θέση τερμάτισε.
Κατά τον ίδιο τρόπο και στην Ιταλία (Monza) από 4ος τερμάτισε 3ος αποκρούοντας όλες τις επιθέσεις του Βέλγου Willie Mairesse με την Ferrari.
Ακόμη έναν καλό τερματισμό (3ος ) πέτυχε στις ΗΠΑ (Watkins Glen) ενώ ξεκινούσε από την 6η θέση.
Η σεζόν έκλεισε στην Νότια Αφρική όπου παρά τη μέτρια 8η θέση εκκίνησης κατάφερε να τερματίσει 2ος , 50 δευτερόλεπτα πίσω από τον νικητή Hill.
Η τελική κατάταξη τον βρήκε στην 3η θέση με 27 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Hill και τον Jimmy Clark.

Το 1963 πήρε την μεγάλη απόφαση να δημιουργήσει δική του ομάδα με την επωνυμία Team McLaren, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται για την Cooper Climax με την Τ66.
Παρά το ότι στην ουσία είχε μόλις 4 τερματισμούς σε 10 αγώνες (5 από εγκαταλείψεις και μία από ατύχημα) κατάφερε να τερματίσει 6ος στο Πρωτάθλημα με 17 βαθμούς.
Συγκεκριμένα στο Μονακό πήρε την 3η θέση (από 8ος), στο Spa την 2η (από 5ος) παρά το ότι έμεινε σχεδόν 5 λεπτά(!) πίσω από τον Clark.
Στο Nurburgirng όμως είχε μια άσχημη έξοδο μόλις στον 3ο γύρο και στην στροφή Flugplatz όταν μπλόκαρε το τιμόνι του και έμεινε αναίσθητος μέσα στο μονοθέσιο, ενώ υπέφερε από τραυματισμό στο γόνατό του.
Απτόητος ο Bruce παρά τους πόνους, στην Monza κατάφερε να τερματίσει 3ος (από 8ος), ενώ στην Ν. Αφρική 4ος (από 9ος).

Το 1964 με την Τ73, με νέο team mate τον Phill Hill και λόγω μη ανταγωνιστικού μονοθεσίου είχε μόνο την ευκαιρία να νικήσει στο Spa.
Εκεί ξεκίνησε 7ος αλλά ενώ ήταν πρώτος, στον τελευταίο γύρο και πριν την τελευταία στροφή…έμεινε από κινητήρα και τερμάτισε σβηστός 2 δευτερόλεπτα πίσω από τον Clark.|
Επίσης στην Ιταλία (Monza) ξεκινώντας από την 5η θέση τέθηκε αμέσως επικεφαλής, αλλά όταν άρχισε το «παιχνίδι» με τα slipstreamings έπεσε 3ος και τερμάτισε τελικά 2ος.

Η μόνη του άλλη διάκριση ήταν στην Γαλλία (Rouen) που από 7ος τερμάτισε 6ος.
Με 13 συνολικά βαθμούς κατετάγη 7ος εκείνη την χρονιά, ενώ είχε κατακτήσει και την πρώτη θέση στο Tasman Series Cup (κινητήρες 2,5 λίτρων).

 

McLaren 1964

 

Το 1965 με την Τ77 και με team mate αυτή την φορά τον Jochen Rindt ήταν ακόμη πιο φτωχή χρονιά από πλευράς επιτυχιών, μια που μόνο σε έναν αγώνα (Spa) κατετάγη 3ος. 
Με τρεις επιπλέον τερματισμούς στην 5η θέση (Νότια Αφρική, Μονακό και Ιταλία) τελικά κατέλαβε την 9η θέση στην κατάταξη με 10 βαθμούς.
Όμως το σπουδαίο ήταν άλλο….ο κύβος είχε πια ριφθεί και στο τέλος του 1965 εγκατέλειψε την Cooper και ανήγγειλε ότι την επόμενη χρονιά (1966) θα συμμετείχε με την δική του ομάδα.
To 1966 η νεοσύστατη ομάδα με τον τίτλο Bruce McLaren Motor Racing ξεκίνησε δειλά την παρουσία της στους αγώνες με ένα μόνο μονοθέσιο (M2B) και με κινητήρες τους 8κύλινδρους της Ford με οδηγό τον ιδρυτή της και εφεδρικό οδηγό τον συμπατριώτη του Chris Amon.
Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στο Monaco ξεκίνησε 10ος αλλά μόλις στον 10ο γύρο εγκατέλειψε από μηχανικό πρόβλημα.
Στο Βέλγιο (Spa) κατετάγη 16ος αλλά δεν ξεκίνησε στον αγώνα λόγω προβλήματος στα...ρουλεμάν.
Στην Γαλλία η ομάδα δεν κατέβηκε και εμφανίσθηκε πάλι στο Brands Hatch με κινητήρα Serenissima V8.
Από την 13η θέση στην εκκίνηση με μικτές συνθήκες, κατάφερε να τερματίσει 6ος και η ομάδα να πάρει τον πρώτο της βαθμό.
Βέβαια θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ferrari δεν κατέβηκε λόγω απεργίας στην Ιταλία!!!
Στην Ολλανδία (Zantvoort) το μονοθέσιο δεν κατάφερε να ξεκινήσει λόγω προβλημάτων στο μοτέρ.
Η ομάδα δεν κατέβηκε ούτε στην Γερμανία ούτε στην Ιταλία.
Στις ΗΠΑ όμως η ομάδα εμφανίσθηκε και πάλι με κινητήρα της Ford πλέον και ξεκινώντας από την 11η θέση ο Bruce κατάφερε να τερματίσει στην 5η.
Η σεζόν τελείωσε στο Μεξικό όταν από την 14η θέση εγκατέλειψε στον 40ο γύρο από κινητήρα.
Παράλληλα όμως νίκησε στις 24 ώρες του Le Mans την ίδια χρονιά με συνοδηγό τον Chris Amon με ένα 7λιτρο Ford GT40.

 

McLaren 1966

 

Το 1967 παρουσιάσθηκε η Μ4Β με κινητήρα BRM V8 η οποία δεν εμφανίσθηκε στην Νότια Αφρική αλλά στο επόμενο αγώνα του Monaco.
Ήδη ο νεαρός Chris Amon είχε εγκαταλείψει την ομάδα και υπέγραψε στην Ferrari.
Στον αγώνα ο Bruce που ξεκίνησε 10ος, έκανε μια εξαιρετική εκκίνηση και έφθασε 3ος πριν πέσει πίσω από πρόβλημα στα ηλεκτρικά, αλλά επανήλθε δυναμικά τερματίζοντας στην 4η θέση.
Στην Ολλανδία (Zantvoort) από την 14η θέση είχε ατύχημα μόλις στον 2ο γύρο και εγκατέλειψε.
Στο Βέλγιο η ομάδα δεν συμμετείχε.
Στους επόμενους 3 αγώνες (Γαλλία, Μ. Βρετανία, Γερμανία) ο Bruce δεν κατέβασε μονοθέσιο επειδή η νέα Μ5Α δεν ήταν έτοιμη και προτίμησε να αγωνισθεί με την ομάδα Anglo American Racers, με μία Eagle T1G και κινητήρα V12 Weslake και εγκατέλειψε σε όλους από ανάφλεξη, κινητήρα και διαρροή λαδιού αντίστοιχα.
Στον Καναδά (Mosport) η Μ5Α ήταν επιτέλους έτοιμη και με νέο κινητήρα τον V12 της BRM, που τον χρησιμοποίησε μέχρι το τέλος της σεζόν.
Από την 6η θέση ο Bruce έκανε μια καλή εκκίνηση και υπό βροχή προωθήθηκε στην 5η θέση όταν έκανε τετ α κε και έπεσε πίσω.
Πεισμωμένος ο Νεοζηλανδός εξαπέλυσε επίθεση διαρκείας που τον έφερε στον 13ο γύρο 3ο και στον 22ο γύρο 2ο ξεπερνώντας τον Clark όταν η πίστα…άρχισε να στεγνώνει και τότε έπεσε πάλι πίσω 2 θέσεις.
Η βροχή ξανάρχισε αλλά τότε μόνο ο πρωτοπόρος Clark κυριολεκτικά…πετούσε μέχρι να εγκαταλείψει και ο Bruce αρκέσθηκε σε μια 7η θέση.

Στην Ιταλία (Monza) ξεκίνησε 3ος έδωσε μάχες αλλά εγκατέλειψε στον 47ο γύρο από κινητήρα, σε έναν αγώνα-μνημείο που ο μεν Clark έκλεψε την παράσταση με την απόδοσή του και ο Shurtees με την Honda RA300 την νίκη στο ντεμπούτο της (χαϊδευτικά την ονόμαζαν Hondola επειδή το μονοθέσιο έμοιαζε με την Lola που είχε συμμετάσχει στην Indianapolis).
Στις ΗΠΑ (Watkins Glen) ξεκίνησε 9ος αλλά εγκατέλειψε στον 17ο γύρο από σπασμένο κολλάρο ψυγείου.
Ομοίως και στο Μεξικό ξεκίνησε 8ος και εγκατέλειψε στον 46ο γύρο από μοτέρ.
Μπορεί ο McLaren να τερμάτισε στην 14η θέση με μόλις 3 βαθμούς συγκομιδή, αλλά η ομάδα συμμετείχε σε μόλις 6 αγώνες από τους 11.
Παράλληλα όμως νίκησε και στον 12ωρο αγώνα του Sebring με συνοδηγό τον Mario Andretti με ένα Ford Mark IV.

McLaren 1967


Το 1968 o Bruce 1968 στράφηκε σε έναν ακόμη συμπατριώτη του (και πρωταθλητή την προηγούμενη χρονιά) τον Denny Hulme (επονομαζόμενο και «Αρκούδα» λόγω της τραχύτητας του χαρακτήρα του όταν δεν του φερόταν κάποιος με τον σωστό τρόπο) και η ομάδα εμφανίστηκε με 2 μονοθέσια (M7A) και…μόνιμο πια κινητήρα τον Ford V8 Cosworth DFV.
Στην Νότια Αφρική με την παλιά Μ5Α έτρεξε μόνο ο Denny Hulme και από 9ος τερμάτισε στην 5η θέση.
Ο Bruce βρισκόταν στην πατρίδα του και με το ίδιο μονοθέσιο συμμετείχε σε αγώνες της σειράς Tasman όπου στην Teretonga είχε την ικανοποίηση της πρώτης (και μοναδικής) νίκης επί του Clark μόλις με μισό μήκος μονοθεσίου.
Πριν τον αγώνα της Ισπανίας έγινε ο αγώνας Race of Champions όπου ο Bruce με την νέα Μ7Α πήρε την νίκη στην πρώτη της εμφάνιση, 3 εβδομάδες αργότερα ακολούθησε ο θάνατος του Clark, και λίγο μετά το International Trophy στο Silverstone όπου ο Denny Hulme με την Μ7Α πήρε μία ακόμη νίκη.
Στην Ισπανία (Jarama) από 7ος ο Bruce εγκατέλειψε από διαρροή λαδιού στον 77ο γύρο, ενώ ο Denny τερμάτισε 2ος.
Στο Monaco ξεκίνησε 7ος αλλά στον 1ο γύρο συγκρούσθηκε με τον Jackie Oliver και εγκατέλειψε ενώ ο Denny τερμάτισε 5ος.
Στο Spa ήλθε η ώρα για την πρώτη νίκη.
Στις κατατακτήριες η ατμόσφαιρα ήταν καταθλιπτική από την συνεχή δυνατή βροχή αλλά και την αναγγελία του θανάτου του Ludovico Scarfiotti της Cooper σε πρωταθληματικό αγώνα ανάβασης στην Νότια Γερμανία.
Στον αγώνα ο Bruce ξεκίνησε από την 7η θέση και μετά από πολλές εγκαταλείψεις βρέθηκε 2ος, 30 δευτερόλεπτα πίσω από τον Jackie Stewart με Matra Ford, όταν στον προτελευταίο γύρο ο τελευταίος επιβράδυνε δραματικά από έλλειψη βενζίνης και η Μ7Α με έναν πανευτυχή McLaren πήρε την νίκη και η τύχη του επέστρεψε ότι ακριβώς του είχε στερήσει πριν 4 χρόνια στον ίδιο αγώνα!!!
Στην Ολλανδία (Zantvoort) είχε μια έξοδο υπό βροχή και εγκατάλειψη, στην Γαλλία (Rouen) τερμάτισε 8ος από 6ος που ξεκίνησε, σε έναν αγώνα υπό βροχή που σημαδεύτηκε από τον τραγικό θάνατο του 40χρονου Γάλλου Jo Schlesser με Honda στον πρώτο του μόλις αγώνα.
Στο Brands Hatch πάλι υπό βροχή από 10ος τερμάτισε 7ος, ενώ στην Γερμανία (για 4ο συνεχή αγώνα υπό βροχή) τερμάτισε στην απογοητευτική 13η θέση (προτελευταίος).
Στην Ιταλία (Monza) o Bruce ξεκινούσε από την ελπιδοφόρα 2η θέση και πράγματι αμέσως τέθηκε επικεφαλής του Shurtees με τον οποίο μονομάχησε για αρκετούς γύρους εναλλάσσοντας θέσεις με αλλεπάλληλα slipstreaming.
Παρέμεινε πρώτος μέχρι το μέσο του αγώνα, όταν εγκατέλειψε από διαρροή λαδιού κινητήρα και ο Denny με την άλλη Μ7Α πήρε την νίκη.
Στον Καναδά (Mont-Tremblant) ενθαρρυμένη από την επιτυχία στον προηγούμενο αγώνα, η ομάδα κατέβασε ένα επιπλέον μονοθέσιο για τον Dan Gurney που πήρε και την καλύτερη θέση στην εκκίνηση (4ος) ενώ ο Bruce ήταν 8ος.
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένας θρίαμβος για την McLaren που έκανε το 1-2 με τον Denny νικητή και τον Bruce 2ο.
Η επιτυχία ήταν ακόμη μεγαλύτερη γιατί ο Hulme έπιασε στην πρώτη θέση τον Hill για το πρωτάθλημα οδηγών.
Στις ΗΠΑ (Watkins Glen) o Bruce ξεκίνησε από την 10η θέση και κατάφερε να τερματίσει 6ος, ενώ ο Denny από 5ος πάλεψε πριν μια μηχανική βλάβη τον αναγκάσει να βγει εκτός πίστας και να εγκαταλείψει.
Αντίθετα ο Gurney τερμάτισε στην 4η θέση.
Στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στο Μεξικό παρά το ότι ξεκίνησε από την 9η θέση, είχε πολύ καλό ρυθμό και κατάφερε να τερματίσει 2ος.
Στην τελική κατάταξη ήταν 5ος με 22 βαθμούς έναντι 33 του 3ου Hulme και η ομάδα στην πρώτη πλήρη συμμετοχή της ήταν 2η συγκεντρώνοντας 49 βαθμούς, αναμφίβολα μια σπουδαία επιτυχία!

Mclaren - Hulme - 1968


Το 1969 το Νεοζηλανδικό δίδυμο συνέχισε απτόητο και στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Νότια Αφρική διέθεσε το 3ο του μονοθέσιο στον τοπικό οδηγό Basil van Rooyen.
Ο Bruce ξεκίνησε από την 8η θέση και μετά από ένα συνεπή αγώνα τερμάτισε 5ος, ενώ ο Denny 3ος.
Στην Ισπανία (Montjuich) η ομάδα παρουσιάσθηκε με την βελτιωμένη Μ7C και ο Bruce από την 13η θέση οδήγησε χωρίς υπερβολές, εκμεταλλεύθηκε τις πολλές εγκαταλείψεις και ατυχήματα των πρωτοπόρων και τερμάτισε στην 2η θέση ενώ ο Denny ήταν 4ος.
Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και στο Monaco όταν ξεκινώντας από την 11η θέση τερμάτισε στην 5η ενώ ο Denny στην 6η.
Στην Ολλανδία (Zantvoort) εκτός από τα μονοθέσια της ομάδας, συμμετείχε και μια ιδιωτική ομάδα η Antique Automobiles με ένα επιπλέον μονοθέσιο και οδηγό τον Βρετανό Vic Elford.
Ο Bruce από την 6η θέση με την Μ7C εγκατέλειψε στον 24ο γύρο από ανάρτηση, ενώ ο Denny (M7A) τερμάτισε στην 4η θέση.
Στα αξιοσημείωτα του αγώνα ήταν η αναγγελία συνεργασίας της Ferrari με την Fiat.
Στην Γαλλία (Clermont-Ferrand) ο Bruce εκκινώντας από την 7η θέση κατάφερε να τερματίσει 4ος υποφέροντας από αδιαθεσία λόγω των κλειστών στροφών, ενώ ο Vic Elford ήταν 5ος.
Στα αξιοσημείωτα του αγώνα ήταν η πρώτη συμμετοχή της τετρακίνητης Lotus 63 με τον οδηγό-μηχανικό John Miles.
Στο Silverstone ξεκίνησε 7ος και μετά από έναν ήσυχο και σταθερό αγώνα κατετάγη 3ος, ενώ και ο Vic Elford ήταν 6ος.
Στον αγώνα συμμετείχε και η πειραματική Μ9Α στα χέρια του Derek Bell χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Το ίδιο επαναλήφθηκε και στο Nurburgring όταν από την 8η θέση τερμάτισε και πάλι 3ος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν στον 1ο γύρο ο Mario Andretti συνετρίβη με την τετρακίνητη Lotus ένας τροχός του…πέτυχε την Μ7Α του Vic Elford που ακολουθούσε, με αποτέλεσμα το μονοθέσιο να σηκωθεί στον αέρα και να προσγειωθεί ανάποδα μέσα στα δένδρα.
Ευτυχώς γλύτωσε με τριπλό κάταγμα στο ένα χέρι, αλλά έτσι τερματίσθηκε η σύντομη σταδιοδρομία του με την McLaren.
Στην Monza από την 5η θέση, συμμετείχε στο συναρπαστικό παιχνίδι του slipstreaming και τελικά τερμάτισε 4ος.
Στον Καναδά (Mosport) ξεκίνησε 9ος και τερμάτισε 5ος, ενώ στο Watkins Glen αλλά και στο Μεξικό από περίεργη σύμπτωση, απέτυχε να εκκινήσει στον αναγνωριστικό γύρο από μηχανικό πρόβλημα ενώ είχε προκριθεί στις κατατακτήριες (6ος και 7ος).
Στο Μεξικό όμως ήλθε και η μοναδική νίκη της ομάδας την χρονιά αυτή με τον Denny Hulme που ξεκίνησε από την 4η θέση, κάνοντας έναν θαυμάσιο αγώνα.
|Το τέλος της σεζόν βρήκε τον Bruce στην 3η θέση με 26 βαθμούς έναντι της 6ης θέσης με 22 βαθμούς του Hulme, παρά το ότι ο τελευταίος σε όλους τους αγώνες ξεκινούσε από υψηλότερη θέση (πλην Monaco).
Η ομάδα κατετάγη στην 4η θέση στο κατασκευαστών με 38 βαθμούς.

 

McLaren Monaco 1969

 

Το 1970 παρουσιάσθηκε η Μ14Α.
Παράλληλα ο John Surtees σκοπεύοντας να δημιουργήσει την δική του ομάδα, τροποποίησε την παλιά Μ7Α και συμμετείχε σε μερικούς αγώνες.
Στη Νότια Αφρική (Kyalami) o Bruce ξεκίνησε 10ος αλλά εγκατέλειψε στον 39ο γύρο από κινητήρα, ενώ ο Denny από την 6η κατάφερε να τερματίσει 2ος.
Στην Ισπανία (Jarama) παρά το ότι ξεκίνησε 11ος, εκμεταλλεύθηκε τις αθρόες εγκαταλείψεις και οδηγώντας σταθερά αναρριχήθηκε τελικά στην 2η θέση, ενώ ο Denny από την 2η θέση εγκατέλειψε.
Από αυτόν τον αγώνα πάντως και για όλη την σεζόν η ομάδα σε μια παλιά Μ7D δοκίμαζε τον κινητήρα της Alfa Romeo με τον Andrea de Antamich.
Στο Monaco ξεκίνησε από την 10η θέση για να εγκαταλείψει στον 20ο γύρο από ανάρτηση, ενώ ο Denny από την 3η θέση τερμάτισε 4ος.
Ήταν ο τελευταίος αγώνας του Bruce στην Formula 1...

McLaren Spain 1970


Ένα όμως τόσο ανήσυχο, δημιουργικό και νεωτεριστικό πνεύμα δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί μόνο με την ενασχόλησή του στα της Formula 1.
Την ελευθερία δημιουργικής έκφρασης την βρήκε στην σειρά Can Am (Canadian American Challenge Cup) επειδή οι αγώνες αυτοί διεξήγοντο στις δύο αυτές χώρες (2 πίστες στον Καναδά και 4 στις ΗΠΑ).
Ο θεσμός αυτός υποστηριζόταν από τις Sports Car Club of America (SCCA) και Canadian Automobile Sports Committee (CASC) και διήρκεσε από το 1966 έως το 1986.
Ήταν η προσπάθεια της άλλης πλευράς του Ατλαντικού να αποσπάσει την προσοχή του κοινού που μέχρι τότε μονοπωλούσε η F1, υιοθετώντας τις σχεδόν ακραίες προδιαγραφές του Group 7 που δεν απαιτούσαν καν homologation.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των διθέσιων κλειστών οχημάτων με καλυμμένους τροχούς ήταν η σχεδόν πλήρης ελευθερία σχεδίασης με ελάχιστους περιορισμούς δηλαδή δεν υπήρχε όριο στα κυβικά των κινητήρων, μπορούσαν να χρησιμοποιούν turbocharger ή supercharger, ελεύθερες αεροτομές ή άλλα συστήματα που δημιουργούσαν downforce, ελεύθερη χρήση υλικών (σε αυτά εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά η χρήση τιτανίου στο χωροδικτύωμα και στις αναρτήσεις, αλλά και τα μόλις εφευρεθέντα ανθρακονήματα για ελάττωση του βάρους).
Το κόστος κατασκευής τους ήταν τεράστιο γι αυτό είχαν θεσπισθεί μεγάλα χρηματικά έπαθλα, υπήρχαν έσοδα από διαφημίσεις και ήταν δημοφιλή όχι μόνο στην Αμερικάνικη Ήπειρο αλλά και στην Μ. Βρετανία για τις τερατώδεις ιπποδυνάμεις τους (από 1000 έως 1500 ίππους στις δοκιμές) αλλά και την ανώτερη ταχύτητά τους από τα μονοθέσια F1 σε αγώνες συνήθως μικρών αποστάσεων (sprint races) ή αναβάσεις.
Την πρώτη χρονιά (1966) στην σειρά Can Am ο δαιμόνιος Bruce συμμετείχε (με τον Chris Amon) αγοράζοντας από τον Αμερικανό Roger Penske μια Zerex special (το οποίο και αυτό προερχόταν από Cooper T53) και χρησιμοποιήθηκε σαν το τέλειο πεδίο εφαρμογής των ιδεών του.
Κράτησε μόνο τις εμπρός και πίσω αναρτήσεις, το...έκοψε, το...έραψε, το προσάρμοσε σε ένα νέο σωληνωτό σασί δικής του επινόησης, του πρόσθεσε έναν κινητήρα Oldsmobile V8 4 λίτρων και έτσι πλήρως τροποποιημένο και αγνώριστο πια, το ονόμασε Μ1Α και αυτή ήταν η πρώτη McLaren της ιστορίας.

McLaren-M1A


Εκείνη την χρονιά κυριάρχησε η Lola με τον John Surtees, ενώ παράλληλα ο McLaren έπεισε την Firestone να του φτιάξει ελαστικά για μονοθέσια και τα συνδύασε με το σχεδιασμένο από τον Robin Herd αμάξωμα παρουσιάζοντας την πρώτη McLaren F1 της ιστορίας, την Μ2Β.

Το 1967 παρουσίασε την Μ6Α με το χαρακτηριστικό πορτοκαλί χρώμα και κινητήρα Chevrolet  και ήταν ο πρωταθλητής της σειράς με την Μ6Α να παίρνει 5 νίκες στους 6 αγώνες.

Το 1968 με την Μ8Α και κινητήρα 7 λίτρων ήταν η σειρά του Denny Hulme να κερδίσει το πρωτάθλημα με την Μ8Α να παίρνει 4 νίκες σε 6 αγώνες, ενώ το 1969 με την Μ8Β η ομάδα είχε 11 νίκες σε ισάριθμους αγώνες (6 ο Bruce – 5 ο Denny), με πολλά 1-2 και ένα μοναδικό 1-2-3 (Dan Gurney) στο Michigan και πρωταθλητή πάλι τον Bruce.

McLaren M8B


Το 1970 με την M8D πρωταθλητής ήταν και πάλι ο Denny ενώ ήδη από το 1967 η σειρά αναφερόταν σαν «Bruce and Denny Show» και τα οχήματά τους σαν «πορτοκαλί ελέφαντες».
Εκτός από την γενική αναγνώριση ο Bruce εθεωρείτο από τους πιο πλούσιους οδηγούς-σχεδιαστές!!!
Το 1971 οι επιτυχίες της ομάδας έκλεισαν με την Μ8F και πρωταθλητή τον Peter Revson.

Στις 2 Ιουνίου του 1970 ο Bruce στο Goodwood δοκίμαζε την βελτιωμένη έκδοση του 7λιτρου κινητήρα (Marc IV “big block”) της Chevrolet που από τους 620 ίππους είχε ανέβει περίπου στους 700, όταν από την πίεση του αέρα έσπασε ένα πριτσίνι που ασφάλιζε τα πίσω αεροδυναμικά βοηθήματα, με αποτέλεσμα χωρίς κάθετη δύναμη το ανεξέλεγκτο όχημα έφυγε από την πίστα και καρφώθηκε με πάνω από 160 χιλιόμετρα την ώρα σε μια αποθήκη που φύλαγαν τις σημαίες για τους αγώνες.
Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος και ήταν μόλις 32 ετών και 9 μηνών.

Ο χαμός του εμβληματικού οδηγού-μηχανικού-σχεδιαστή συγκλόνισε όλη την αγωνιστική κοινότητα γιατί απολάμβανε της γενικής εκτίμησης και σαν δημιουργός και σαν άνθρωπος.
Άφησε πίσω του την γυναίκα του (παντρεύτηκε το 1961) Patricia και την κόρη του (γεννήθηκε το 1965) Amanda.

Στις αρχές του 1964 χωρίς φυσικά να το γνωρίζει, είχε περιγράψει στο βιβλίο που εξέδωσε με τίτλο «From the Cockpit» τον «επικήδειό του» αναφέροντας για τον θάνατο του team mate του 26χρονου Αμερικανού Timmy Mayer στον τελευταίο αγώνα (Longford) της σειράς Tasman.
«Η είδηση για τον άμεσο χαμό του ήταν δυνατό σοκ για εμάς αλλά ποιος μπορεί να πει ότι δεν είδε περισσότερα, δεν έκανε περισσότερα και δεν έμαθε περισσότερα μέσα σε λίγα χρόνια από ότι πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρη την ζωή τους;
Το να κάνεις κάτι καλά και να σκοτωθείς προσπαθώντας να το κάνεις καλύτερο δεν είναι παράτολμο.
Θα ήταν άχρηστο να μην κάνεις κάτι με τις όποιες ικανότητές σου γιατί θεωρώ ότι η ζωή μετριέται με επιτεύγματα και όχι με χρόνια».

Να σημειωθεί ότι με αφορμή τον θάνατο του Timmy, ο Bruce συνδέθηκε στενά με τον αδελφό του Eduard Everett “Teddy” Mayer με τον οποίο έγιναν συνεταίροι και με την συνδρομή του μηχανικού Tyler Alexander, δημιουργήθηκε ο πυρήνας της ομώνυμης ιστορικής ομάδας.
Ο Teddy δικηγόρος το επάγγελμα και από πλούσια οικογένεια, ήταν αυτός που βρήκε τους απαραίτητους υποστηρικτές και για την προσπάθεια στα Can Am.
Μετά τον θάνατο του Bruce έμεινε άλλα 10 χρόνια στην ομάδα της McLaren σαν επικεφαλής, εδραιώνοντας την φήμη της.

Mclaren -50 Years


Πέρα από σπουδαίος οδηγός, ήταν ένας λαμπρός μηχανικός.
Δείγμα της πρωτοποριακής και αναλυτικής σκέψης του αποτελεί ένα περιστατικό από το μονοθέσιο που ετοίμαζε το 1964-1965.
Παρατήρησε ότι η θυρίδα στο καπό για την πρόσβαση αλλαγής του φίλτρου βενζίνης «έπαιζε» πάνω-κάτω ανάλογα με την ταχύτητα του μονοθεσίου, παρά το ότι είχε δοθεί προσοχή οι μεντεσέδες της να είναι και γεροί και σκληροί.
Ήταν κάτι που το είχαν επισημάνει όλες οι ομάδες, αλλά κανείς δεν είχε μπορέσει να βρει την λύση.
Οργισμένος σταμάτησε την δοκιμή, πήδηξε έξω από το μονοθέσιο, δεν μίλησε σε κανέναν, πήρε ένα μηχανικό ψαλίδι από την εργαλειοθήκη και έκανε 2 τομές στο αμάξωμα πίσω από την θέση του ψυγείου γιατί πρώτος από όλους αντελήφθη ότι σε μεγάλες ταχύτητες η πίεση του αέρα κάτω από την θυρίδα ήταν μεγαλύτερη από την πάνω, και αμέσως μετά έκανε ταχύτερους γύρους από πριν.
Τα περιβόητα αυτά «ρουθούνια» από τότε –τιμής ένεκεν-  συνοδεύουν όλα τα αυτοκίνητα της εταιρείας μέχρι και σήμερα.

Συμπερασματικά τα οχήματα που κατασκεύασε μπορεί να μην έφθαναν την πρωτοτυπία και την εφευρετικότητα του ανταγωνιστή του Jim Hall με το Chaparral, το μυστικό όμως της επιτυχίας τους ήταν η άψογη προετοιμασία και η τεράστια προσοχή στην λεπτομέρεια τα διδάγματα των οποίων φρόντισε να τηρήσει κατά γράμμα και ο μελλοντικός ιδιοκτήτης της ομάδας Ron Dennis

Και το ταξίδι συνεχίζεται...

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

tumblr_lo4t67ptzo1qjgni9o1_500_20120328_1308244058.jpg

KART POSTER