Τετάρτη, 03 Αυγούστου 2016 09:00

Peter Collins (06/11/31 – 03/08/58): Όταν ο αλτρουισμός ενός πιλότου της F1 έφθασε στα απώτατα όρια

Written by

Πολλά πρωταθλήματα κρίθηκαν είτε από την τύχη ή την ατυχία, είτε από προσυνεννόηση μόνο ένα όμως κρίθηκε από την ανθρώπινη θέληση.


Ο Peter γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1931 στο Mustow Green του Worcestershire της Βρετανίας από τον Pat και την Elaine Collins.
Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης γκαράζ και εμπορευόταν κινητήρες, έτσι ο μικρός Peter από πολύ μικρός «κόλλησε» το σχετικό μικρόβιο!
Ήδη στα 16 του αποβλήθηκε από το σχολείο διότι εν ώρα σχολικού μαθήματος, προτίμησε να περιδιαβαίνει τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν σε παρακείμενο εκθεσιακό χώρο.
Αφοσιώθηκε σαν μαθητευόμενος στο συνεργείο του πατέρα του, ώστε να μάθει περισσότερα για τις μηχανές και ξεκίνησε να αγωνίζεται σε τοπικούς αγώνες.
Όπως πολλοί από τους συγχρόνους του μεταπολεμικά (μεταξύ των οποίων και ο Stirling Moss), άρχισε την σοβαρή εμπλοκή του όταν κλείνοντας τα 17 του χρόνια, έλαβε σαν δώρο γενεθλίων από τον πατέρα του ένα Cooper-Norton car με κινητήρα 500 κυβικών από μοτοσυκλέτα (τοποθετημένο φυσικά στο πίσω μέρος του οδηγού) και συμμετείχε στην νεοσύστατη κατηγορία Formula 3  στα τέλη του 1950.

 

Το 1952 ενσωματώθηκε στην Aston Martin και στην κατηγορία σπορ κατάφερε να νικήσει στον αγώνα 9 ωρών του Goodwood.
Την επόμενη χρονιά με την σπορ Aston Martin DB3S μοιράστηκε την νίκη με τον Pat Griffith στο Tourist Trophy του Dundrod.
Ήδη βέβαια από το 1952 συμμετείχε στην F1 με την χαμηλής δυναμικότητας Βρετανική HWM αντικαθιστώντας τον Stirling Moss αλλά χωρίς ελπίδες διάκρισης.

Το 1954 δελεάστηκε να οδηγήσει μερικούς αγώνες F1 για λογαριασμό της Vanwall, το ίδιο και το 1955 για την Maserati αυτή την φορά.
Με την τελευταία νίκησε στον αγώνα εκτός πρωταθλήματος International Trophy.

Την ίδια χρονιά, ο Stirling Moss, οδηγός της Mercedes πλέον, τον ζήτησε σαν παρτενέρ για τον αγώνα του Targa Florio (Σικελία) στον οποίο τελικά πήραν την νίκη.


Photo 2

Η Mercedes άρχισε να τον καλοβλέπει αλλά αποσύρθηκε από τους αγώνες και έτσι το όποιο φλερτ δεν καρποφόρησε.
Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς δοκίμασε με την BRM P25 αλλά είχε μια επώδυνη έξοδο στις κατατακτήριες του Aintree.
Όμως το κυριολεκτικά παθιασμένο και ατρόμητο στυλ του οδήγησης δεν είχε περάσει απαρατήρητο, αλλά έπρεπε να κάνει την υπέρβαση.
Ήταν από τους λίγους που δεν δίστασε να αγωνισθεί σε ομάδα «αλλοδαπής χώρας», αντίθετα με τα επικρατούσα άποψη στην εποχή του, που ο σωβινισμός είχε κυρίαρχο ρόλο.
Τελικά με την παρέμβαση του αδελφικού του φίλου Hawthorn στον Enzo υπέγραψε με την Ferrari για το 1956 μια που ο ίδιος θεώρησε ότι υποχρεωτικά έπρεπε να μείνει στην Βρετανία για να παρηγορήσει την μητέρα του λόγω του θανάτου σε τροχαίο του πατέρα του, Leslie Hawthorn, και βέβαια αδυνατούσε να αγωνισθεί με την Ferrari.
Με τον «τυχερό» αυτό τρόπο η μοίρα του Peter σφραγίστηκε με την Ιταλική ομάδα και η αξία του φάνηκε σχεδόν αμέσως.

 

Η χρονιά του 1956 έχει μείνει στην ιστορία της F1 σαν η πιο αντιπροσωπευτική εκείνης της δεκαετίας τόσο για τις ιδιομορφίες εκείνης της εποχής, όσο και για το απρόσμενο τελικό αποτέλεσμά της και θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να αναφερθεί αναλυτικά.
Ήταν η χρονιά που η Mercedes δεν συμμετείχε πλέον σε αγώνες και η Lancia λόγω οικονομικών προβλημάτων διέθεσε τα μονοθέσια και τους οδηγούς της στην Ferrari.

Στην Αργεντινή με την παλιά Ferrari 555 είχε έξοδο και εγκατέλειψε σε έναν αγώνα που η ομάδα του διέταξε τον Luigi Musso να παραδώσει το μονοθέσιό του στον J.M Fangio που επίσης είχε εγκαταλείψει με πρόβλημα τροφοδοσίας.
Παρά την δικαιολογημένη ένσταση της Maserati επειδή σπρώχθηκε να εκκινήσει μετά από τετ α κε, η Ferrari δεν τιμωρήθηκε και τελικά ο Αργεντινός μοιράστηκε τους 8 βαθμούς της νίκης.
Να σημειωθεί ότι εκτός της Ferrari με 6 μονοθέσια, συμμετείχε μόνο η Maserati με 10.

Στο Μονακό έχοντας για πρώτη φορά στα χέρια του την «επίσημη» Lancia-Ferrari D50 και  παρά  το ότι ξεκίνησε από την 9η θέση, βρέθηκε 2ος πίσω από τον Moss αλλά και πάλι η ομάδα του τον διέταξε να αφήσει τον Αργεντινό να περάσει και όταν αποδείχθηκε, ότι αυτό δεν ήταν αρκετό….ακολούθησε η εντολή να παραδώσει το μονοθέσιό του στον Fangio, ο οποίος αρχικά είχε κάνει τετ α κε και παρέλαβε το μονοθέσιο του Castellotti ενώ στην συνέχεια κτύπησε σε τοίχο, οπότε παρέλαβε αυτό του Peter ώστε να μοιραστεί μαζί του τους 6 βαθμούς της 2ης θέσης…μεγάλο μπλέξιμο!

Στο βρεγμένο Spa ο Peter ξεκίνησε 3ος και κατάφερε να μείνει 2ος πίσω από τον Fangio που είχε την pole και προηγείτο.
Στον 24ο γύρο όμως (από τους 36) έσπασε ο άξονας μετάδοσης του Αργεντινού και δεν μπορούσε να επιστρέψει έγκαιρα στα pits ώστε να συνεχίσει με το μονοθέσιο του Peter.
Αυτό το εκμεταλλεύτηκε ο Βρετανός και κατάφερε να πάρει πειστικά την πρώτη του νίκη 1.51.03 εμπρός από τον δεύτερο Paul Frere.

Στην Reims της Γαλλίας ξεκινώντας από την 3η θέση τέθηκε αμέσως επικεφαλής αλλά μετά την ολοκλήρωση του 1ου γύρου έχασε την θέση του από τους Eugenio Castellotti και Juan Manuel Fangio.
Μετά την αναγκαστική είσοδο στα pits του τελευταίου στον 36ο γύρο λόγω διαρροής βενζίνης, μονομάχησε άγρια με την άλλη D50 του Castellotti και η πρώτη θέση άλλαξε χέρια 2 φορές πριν τελικά κατορθώσει να περάσει 1ος και να τερματίσει 0,3΄΄ εμπρός.

Photo 3

Στο Silverstone ο Collins ξεκίνησε 4ος και στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα έμενε στην 3η θέση πίσω από τους Moss και Fangio αλλά αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την πίεση λαδιού, έφθασε στα pits και κατόπιν εντολής της Ferrari συνέχισε με το μονοθέσιο του Alfonso de Portago καταλαμβάνοντας τελικά την 2η θέση, ένα γύρο πίσω από τον νικητή Fangio και με τους μισούς βαθμούς αυτής.

Στο Nurburgring ο Βρετανός ξεκίνησε από την 2η θέση και αμέσως τέθηκε επικεφαλής για 1 μόνο γύρο όμως, καθώς προσπεράστηκε από τον Fangio.
Τα δύο μονοθέσια απομακρύνθηκαν από τους διώκτες τους, όταν ξαφνικά καπνοί αναδύθηκαν από το cockpit του Peter αναγκάζοντάς τον να πάει εσπευσμένα στα pits.

Εκεί ανακαλύφθηκε ότι ο σωλήνας τροφοδοσίας βενζίνης είχε διαρραγεί ενώ ο ίδιος παραπατούσε ζαλισμένος από τις αναθυμιάσεις που είχε αναπνεύσει.
Μόλις συνήλθε λίγο από την ζαλάδα, ανέλαβε το μονοθέσιο του Alfonso de Portago και ξεχύθηκε κυνηγώντας την 3η θέση αλλά πίεσε υπερβολικά και κάνοντας ένα από τα σπάνια λάθη του, βγήκε εκτός πίστας και εγκατέλειψε.

 

Ο τελευταίος και πιο κρίσιμος αγώνας της χρονιάς ήταν στην Monza, όπου οι 3 διεκδικητές του τίτλου Fangio, Behra, Collins είχαν από 30, 22, 22 βαθμούς αντίστοιχα.
Στον αγώνα συμμετείχαν μόνο 7 Lancia-Ferrari D50 (υπήρχε και 8η αλλά ο von Trips είχε σοβαρό ατύχημα στις δοκιμές και δεν ξεκίνησε) καθώς και...13 Maserati 250F!
Ξεκινώντας ο Peter από την 7η θέση έφθασε στην 5η την στιγμή μάλιστα που οι 2 προπορευόμενες Ferrari των Luigi Musso kai Eugenio Castlellotti μονομαχούσαν σκληρά φθείροντας τα ελαστικά τους.
Όταν άρχισαν οι εγκαταλείψεις και τα προβλήματα των εμπρός μονοθεσίων βρέθηκε στην 2η θέση.
Το μεγάλο φαβορί ο Fangio στο μέσον του αγώνα των 50 γύρων, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει  από πρόβλημα στη μπάρα τιμονιού.
Παγωμένοι οι άνθρωποι της Ferrari έβλεπαν το πρωτάθλημα για τον Αργεντινό να απομακρύνεται, την στιγμή μάλιστα που ο Musso που ΔΕΝ πήγαινε για πρωταθλητής, έκανε pit stop για αλλαγή ελαστικών και αρνήθηκε να δώσει το μονοθέσιό του στον Fangio, γιατί ήθελε την νίκη.


Είχαν πλέον απομείνει 15 γύροι για το τέλος όταν συνέβη το εντελώς αναπάντεχο.

Ο Peter Collins μπαίνει απροειδοποίητα στα pits, πετάγεται σβέλτα έξω από το μονοθέσιο και κάνει νόημα στον Juan Manuel Fangio να μπει και να συνεχίσει τον αγώνα, όπως και έγινε μπροστά σε ολόκληρο το εμβρόντητο επιτελείο της ομάδας.
Αυτό που υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική είναι ότι ο Βρετανός θα μπορούσε να ήταν αυτός πρωταθλητής.
Χρειαζόταν μόνο την νίκη για να φθάσει σε ισοβαθμία με τον Fangio αλλά υπερείχε στο ότι είχε κατακτήσει 2 δεύτερες θέσεις ενώ εκείνος μία.
Αν έκανε δε και τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα που έδινε 1 βαθμό, τα πράγματα θα ήταν απολύτως ξεκάθαρα…
Υπενθυμίζουμε ότι την χρονιά εκείνη μετρούσαν μόνο τα 5 αποτελέσματα από τους 7 συνολικά αγώνες (ο 8ος ήταν στην Indianapolis αλλά δεν συμμετείχαν οι Ευρωπαϊκές ομάδες).
Η συναρπαστική συνέχεια του αγώνα δικαίωσε αυτές τις σκέψεις.
Πέντε γύρους πριν το τέλος ο προπορευόμενος με μεγάλη διαφορά Stirling Moss με την Maserati 250F, έμεινε από βενζίνη και ρόλαρε σβηστός μη μπορώντας να φθάσει στα pits για ανεφοδιασμό.
Την λύση έδωσε σαν από μηχανής Θεός ο team mate του Luigi Piotti που εγκατέλειψε τον αγώνα και με το δικό του μονοθέσιο έσπρωξε τον Moss μέχρι τα pits (!) ενώ ο Musso είχε περάσει στην 1η θέση αλλά με μόλις 3 γύρους να απομένουν έμεινε από βλάβη στο σύστημα διεύθυνσης στο επικλινές κομμάτι, συγκρούσθηκε με τον τοίχο και εγκατέλειψε.
Συμπερασματικά και έτσι όπως εξελίχθηκε ο αγώνας, αν δεν είχε παραδώσει το μονοθέσιο του ο Peter θα ήταν ο σίγουρος νικητής και ταυτόχρονα πρωταθλητής.
Η νίκη του Moss ήταν γεγονός για 5,7 δευτερόλεπτα (μαζί με τον ταχύτερο γύρο 2.45.5), αλλά η δεύτερη τελικά θέση του Αργεντινού του είχε εξασφαλίσει το 3ο συνεχόμενο πρωτάθλημα.

Photo 4

Εδώ θα πρέπει να παρατεθεί μια σημαντική παράμετρος.

O Enzo Ferrari γνώριζε πολύ καλά ότι η Maserati διέθετε πολύ καλύτερο μονοθέσιο από αυτό που αγωνιζόταν η ομάδα του.
Επίσης γνώριζε την «αδυναμία» του Fangio να αγωνίζεται πάντα με την ομάδα που είχε το καλύτερο μονοθέσιο και προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να έχει extra βοήθεια ο Αργεντινός  ώστε να κερδίσει το πρωτάθλημα και να μην μεταπηδήσει την επόμενη χρονιά στην ανταγωνίστρια (αν και τελικά δεν το κατάφερε).
Όπως και να έχει όμως o Enzo αισθάνθηκε τεράστια ανακούφιση και ευγνωμοσύνη για τον Βρετανό και έχοντας χάσει πρόσφατα τον 24χρονο γιο του Dino, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως θεωρούσε τον ίδιας ηλικίας Collins, σαν υποκατάστατο.

Βέβαια παρόμοια αισθήματα  έτρεφε και ο J.M Fangio που χαρακτηριστικά ανέφερε τα εξής λόγια:


«Συγκινήθηκα σχεδόν μέχρι δακρύων με την χειρονομία…o Peter ήταν ένας από τους πιο υπέροχους και μεγαλύτερους gentleman που γνώρισα στην καριέρα μου».

 

Αργότερα ο ίδιος με ωμή ειλικρίνεια παραδέχθηκε:


«Αν η κατάσταση ήταν αντίστροφη, δεν υπήρχε δύναμη στην Γη που θα με έκανε να βγω από το μονοθέσιο και να το παραδώσω σε άλλον.»


Από την άλλη πλευρά, οι δηλώσεις του Peter άφησαν έκπληκτο όλο τον κόσμο παρά το ότι την εποχή εκείνη το πνεύμα των Gentleman racers ήταν ολοζώντανο:


«Είναι πάρα πολύ νωρίς για μένα (24 ετών) να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής, θέλω να απολαύσω την ζωή και τους αγώνες και αν γινόμουν πρωταθλητής τώρα θα είχα όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό να με συνοδεύουν.»


Σύντομα θα μετάνιωνε για την ευκαιρία που έχασε να γίνει αυτός ο πρώτος Βρετανός πρωταθλητής στην F1.
Η συνέχεια όμως για τον Peter δεν ήταν ανάλογη, διότι πάντα η εκτυφλωτική λάμψη μιας σπουδαίας ενέργειας, διαρκεί λίγο.
Ακολούθησε η σταδιακή φθορά των σχέσεων…


Στο τέλος της χρονιάς εκείνης μετακόμισε στο Monaco για να αποφύγει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.
Τον Ιανουάριο του 1957, στα 25 του παντρεύτηκε την Αμερικανίδα ηθοποιό Louise King. κόρη διακεκριμένου διπλωμάτη. και μετά από μερικούς μήνες παραμονής στο Maranello μετακόμισαν σε γιοτ στο λιμάνι του Monaco με συνεχή party, κοσμικότητες και γενικά χαλαρή και ανέμελη ζωή.

Photo 5

Το 1957 όπως αναμενόταν ο Fangio μεταπήδησε στην Maserati και στην θέση του στην Ferrari ήλθε ο νεοφερμένος αστέρας, Mike Hawthorn με τον οποίο είχαν ήδη συνδεθεί με αδελφική φιλία.
Οι δύο Βρετανοί με τον Ιταλό Luigi Musso αποτελούσαν την «δύναμη πυρός» της Ferrari.
Το μονοθέσιο όμως της Ferrari, η 801, ήταν βαρύτερο και λιγότερο δυνατό από αυτό της Maserati.
Οι δύο Βρετανοί συμφώνησαν να μοιράζονται τα χρηματικά έπαθλα των αγώνων ανεξάρτητα του ποιος θα νικούσε.
Αυτή η συμφωνία οδήγησε σε μιας μορφής αντιπαράθεση με τον Musso, ενώ ο Enzo έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση γιατί αυτή η σφοδρή αντιπαλότητα είχε άμεσο αντίκτυπο την οδήγηση στο όριο κυρίως για την κατηγορία των sports cars που ήταν και ο οικονομικός αιμοδότης της ομάδας του.

Ο Peter διακρίθηκε στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Αργεντινή όταν από 5ος οδήγησε τον αγώνα αλλά γρήγορα προδόθηκε από τον συμπλέκτη του (όπως και οι άλλες 2 Ferrari) και εγκατέλειψε.
Στο Monaco απέδειξε ότι ήταν ατόφιο οδηγικό ταλέντο όταν κατάφερε να περάσει τον Fangio για την 2η θέση και ενώ στον 4ο γύρο ο Moss γλίστρησε και είχε ατύχημα, ο Peter στην προσπάθειά του να τον αποφύγει, βγήκε και αυτός εκτός πίστας και εγκατέλειψε.

Στην Γαλλία (Rouen) από 5ος τερμάτισε 3ος  ενώ στην Βρετανία ( Aintree) από 8ος ανέβηκε μέχρι την 4η θέση για να εγκαταλείψει στον 54/90 από διαρροή του συστήματος ψύξης.
Στο Nurburgring ο Peter ξεκίνησε από την 4η θέση και αμέσως βρέθηκε να μονομαχεί με τον Hawthorn για την 1η θέση.
Στον 3ο γύρο όμως από τους 22 o Fangio πέρασε και τους δύο, ενώ αργότερα έπεσε πολύ πίσω λόγω ενός αργού pitstop για ελαστικά και ανεφοδιασμό.
Η πρωτοπορία εναλλασσόταν ανάμεσα στις δύο Ferrari…αλλά ο μεγάλος Αργεντινός εκείνη την ημέρα δεν είχε αντίπαλο κατορθώνοντας να καλύψει διαφορά 48΄΄ σε 22 γύρους με μια επική επέλαση.
Στον προ-τελευταίο γύρο κατόρθωσε να περάσει και τους δύο Βρετανούς και να πάρει την νίκη κάνοντας τον καλύτερο αγώνα της καριέρας του, μαζί και το πρωτάθλημα.
Ο Collins τερμάτισε 3ος, μία θέση πίσω από τον team mate του.

Photo 6

Στον αγώνα της Pescara κατόπιν της απαγόρευσης του Enzo η επίσημη Ferrari δεν έλαβε μέρος για λόγους επικινδυνότητας, ενώ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς που έγινε στην Monza ξεκινώντας από την 7η θέση και ανεβαίνοντας σταδιακά 3ος εγκατέλειψε από κινητήρα στον 63ο γύρο.
Η χρονιά εκείνη τον βρήκε να τερματίζει 9ος στην γενική βαθμολογία, πίσω από τους Musso (3ος) και Hawthorn (4ος).
Στους εκτός πρωταθλήματος αγώνες όμως είχε δύο νίκες σε 4 συμμετοχές, στην Syracuse (Σικελία) και Naples.

 

Το 1958 είχαν στην διάθεσή τους την νέα και πολύ βελτιωμένη Ferrari Dino 246 και επομένως οι επιδόσεις επιβραβεύθηκαν αρχικά με την νίκη στα 1000 χιλιόμετρα του Buenos Aires, καθώς και από μια 3η θέση στο Monaco…αλλά η υπομονή του Enzo με τον Collins και την υποτιθέμενη χαλαρή ζωή του είχε πλέον εξαντληθεί.
Ήταν πεπεισμένος ότι δεν προσπαθούσε αρκετά σκληρά στην βελτίωση των spots cars, προφανώς επηρεασμένος από την υιοθέτηση του playboy lifestyle.
Πριν την έναρξη των αγώνων της F1, η σαιζόν ξεκίνησε ελπιδοφόρα με νίκη στον εκτός πρωταθλήματος αγώνα του International Trophy.
Αλλά στις 24 ώρες του Le Mans,  οι μηχανικοί της Ferrari επέμεναν ότι ο Peter σκόπιμα υπερθέρμανε  τον συμπλέκτη της Ferrari για να αποφύγει να αγωνισθεί  (με παρτενέρ τον Hawthorn) σε συνθήκες καταρρακτώδους βροχής.
Κατάφεραν να «κρυώσουν» τον συμπλέκτη, αλλά ήδη ήταν αργά…ο Collins είχε φύγει και πριν καν τελειώσει ο αγώνας εθεάθη στην Βρετανία να πίνει μπύρες σε μια pump.
Ο Enzo έξαλλος αμέσως τον υποβίβασε στους αγώνες κατηγορίας F2.
Παρ όλα αυτά δεν έχασε κανέναν αγώνα F1 εκείνη την χρονιά γιατί η παρέμβαση του αδελφικού του φίλου Hawthorn ήταν και άμεση και καταλυτική…στον αγώνα της Reims o Mike απείλησε να μην αγωνισθεί αν δεν αγωνιζόταν ο Peter και ο Enzo που του είχε αδυναμία λύγισε.

Photo 7

Μετά τον αγώνα όμως που κέρδισε ο Hawthorn και παρά την ατυχία του Peter που στον 5ο γύρο «κάτι ξεχασμένο από τους μηχανικούς» σφήνωσε κάτω από το πεντάλ φρένου είχε έξοδο από την πίστα και τελικά τερμάτισε 5ος, προφανώς επηρεασμένος και από τον θάνατο του Musso, o Enzo…τον απέλυσε και πάλι!
O Hawthorn αντέδρασε και πάλι ακαριαία…πέταξε με αεροπλάνο στην Modena και αφηνιασμένος έσπασε 2 πόρτες που τον εμπόδιζαν να φθάσει στον Commendatore για να του δηλώσει ότι αν δεν επαναπροσλάβει τον Peter δεν επρόκειτο να αγωνισθεί ξανά με την Ferrari.
Ο Enzo μη θέλοντας να χάσει τον επίδοξο πρωταθλητή του, ενέδωσε και πάλι.
Στον επόμενο αγώνα στο Silverstone o Collins έδωσε κυριολεκτικά τον αγώνα της ζωής του…ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της ομάδας από την 6η θέση με μια εκκίνηση δυναμίτη βρέθηκε μονομιάς στην 1η θέση…ακολουθούμενος από τον pole man και  μεγάλο φαβορί Stirling Moss με την Vanwall VW57.
Σκοπός του να βοηθήσει τον Hawthorn μέσω της εξάντλησης  σε μονομαχία του Moss που διέθετε ανώτερο μονοθέσιο.
Μετά την εγκατάλειψη όμως του τελευταίου η Ferrari βλέποντας την εξωπραγματική απόδοση του Peter και εφόσον ο Hawthorn ήταν άνετα δεύτερος, δεν επενέβη και ο….απολυμένος πήρε μια περίφημη νίκη οδηγώντας για 45 γύρους (από τους 75) στο απόλυτο όριο, αποδεικνύοντας  ότι ήταν φτιαγμένος από πολύ σκληρό μέταλλο, που περιφρονούσε όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε η οδήγηση με αυτό τον τρόπο.

Η διαφορά του από τον team mate του ήταν 24 δευτερόλεπτα και ανέβηκε στην 3η θέση της γενικής κατάταξης στην βαθμολογία.
Έκθαμβος ο Rob Walker (manager του Stirling Moss) μετά τον αγώνα τον αγκάλιασε και του είπε:

 

''Μην το ξανακάνεις αυτό παλικάρι μου.. γιατί θα σκοτωθείς!''


Αυτή ήταν η 3η και τελευταία νίκη του στην F1.

Photo 8

15 ημέρες μετά ακολουθούσε ο αγώνας στο Nurburging, με τον Collins να ξεκινά 4ος.
Στον 1ο γύρο πέρασε τον μετέπειτα νικητή Tony Brooks με την Vanwall και στον 4ο γύρο εκμεταλλευόμενος την εγκατάλειψη του προπορευόμενου Moss, πέρασε και τον Hawthorn,  και βρέθηκε στην 1η θέση.
Η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι τον 11ο γύρο (από τους 15) που ο Brooks ξαναπέρασε εμπρός.
Εκεί ακριβώς ο Peter προσπάθησε να τον ακολουθήσει και στην συστάδα στροφών της Pflanzgarten η Ferrari άνοιξε ελαφρά την τροχιά της με αποτέλεσμα ο εξωτερικός τροχός της να πέσει σε λακκούβα εκτός πίστας και στην συνέχεια το μονοθέσιο ανετράπη και εκτίναξε τον οδηγό του.
Ο Βρετανός είχε την τρομερή ατυχία να χτυπήσει με το κεφάλι το μοναδικό δέντρο που βρισκόταν σε εκείνο το σημείο, ενώ τα υπόλοιπα δέντρα του δάσους ξεκινούσαν πολύ πιο πίσω, το κράνος του ράγισε από την πρόσκρουση…όπως δυστυχώς και το κρανίο του.
Βρέθηκε αναίσθητος και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο όπου χωρίς να συνέλθει ποτέ, το ίδιο βράδυ ταξίδεψε για τις πίστες των ουρανών, στις 3 Αυγούστου σε ηλικία μόλις 26 ετών.
Τραγική ειρωνεία αποτελούσε, ότι σχεδόν με παρόμοιο τρόπο πριν από 1 μήνα είχε χαθεί και ο άλλος πιλότος της Ferrari o Luigi Musso.
Συγκλονισμένος ο Mike Hawthorn από τον χαμό του επιστήθιου φίλου του, μόλις κέρδισε το πρωτάθλημα της χρονιάς εκείνης (2 αγώνες απέμεναν) εγκατέλειψε την F1.

Όσον αφορά τον Peter Collins….μπορεί να πέρασαν τα χρόνια και να ξεθώριασε η απίστευτη αλτρουιστική του πράξη το 1956, μπροστά στην λάμψη του Juan Manuel Fangio, αλλά γι αυτούς που τον έζησαν παρέμεινε στην μνήμη τους πάντα…σαν ένας ξανθομάλλης με αρρενωπή ομορφιά (ίσως ο πιο όμορφος πιλότος στην εποχή του) γελαστός και ζωντανός νεαρός που λάτρευε αποκλειστικά την καλή ζωή και το Racing.
Οδηγούσε πάντα με την καρδιά και όχι με το μυαλό του, κάθε φορά σαν να ήταν ο τελευταίος του αγώνας: σαν να μην υπήρχε αύριο, και που τελικά όντως δεν υπήρχε.

6 Νοεμβρίου 1931 – 3 Αυγούστου 1958

Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1952 – 1958

Ομάδες: HWM, Vanwall, Maserati, Ferrari

Αγώνες: 35 (32 εκκινήσεις)

Νίκες: 3

Πόντιουμ: 9

Βαθμοί: 47

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

10_germany_20140327_1813148850.jpg

KART POSTER