Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015 09:00

Alain Prost: ο κύριος καθηγητής

Written by
O Alain Marie Pascal Prost (24 Φεβρουαρίου 1955), Ιππότης του Τάγματος της Τιμής στην πατρίδα του και μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατέκτησε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα στην Formula 1.

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 01/03/12

Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Formula 1 τις σαιζόν 1980 - 1993 και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μορφές της ιστορίας του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Είναι τρίτος στη λίστα των παγκόσμιων πρωταθλητών με 4 τίτλους, ενώ με 51 νίκες, υστερεί μόνο του Michael Schumacher.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 έκανε το επόμενο βήμα, ως κατασκευαστής πλέον, χωρίς όμως ανάλογη επιτυχία.

Σε αντίθεση με το στερεότυπο του ενθουσιώδη, ριψοκίνδυνου και θεαματικού οδηγού, ο Prost διακρίθηκε για τη χαλαρή και καθαρά εγκεφαλική αγωνιστική συμπεριφορά του (εξ' ου και ο χαρακτηρισμός  «Καθηγητής»).
Έχοντας ως πρότυπα μορφές όπως ο Jackie Stewart, εκεί που έδινε βάρος ήταν στην σωστή ρύθμιση του μονοθεσίου πριν τον αγώνα και την αποφυγή του κινδύνου κατά τη διάρκειά του.

Η ιδιοσυγκρασία του, είχε ως αποτέλεσμα και την εξαιρετική του σταθερότητα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι με εξαίρεση την παρθενική χρονιά του, δεν έπεσε ποτέ κάτω απ' την 5η θέση της βαθμολογίας, ακόμα κι όταν οδηγούσε αναξιόπιστα μονοθέσια όπως το RE30.

Ταυτόχρονα όμως, ήρθε σε διαμάχη με συναδέλφους του, όπως με τον ομόσταυλό του στη McLaren, Ayrton Senna.
Η σύγκρουση αυτών των δύο εντελώς αντίθετων χαρακτήρων, ήταν η βασική αιτία που ο Prost προτίμησε να αποσυρθεί μετά την κατάκτηση του τίτλου το 1993, παρά να ξανασυναντηθεί στην ίδια ομάδα με το Βραζιλιάνο.

Ο μικρόσωμος Γάλλος είχε από παιδί κλίση του στον αθλητισμό, δοκιμάζοντας διάφορα σπορ όπως πάλη και ποδόσφαιρο, ενώ ονειρευόταν όταν μεγαλώσει να γίνει γυμναστής.
Στα δεκατέσσερά του και ενώ βρισκόταν σε διακοπές με την οικογένειά του, μπήκε πρώτη φορά σε καρτ.
Από τότε ο μηχανοκίνητος αθλητισμός κυριάρχησε στη ζωή του.
Κατέκτησε νίκες σε διάφορες διοργανώσεις καρτ, ενώ το 1975 στέφθηκε πρωταθλητής Γαλλίας.

Το έπαθλο για το νικητή ήταν η συμμετοχή στη Formula Renault (μέσο του αναπτυξιακού προγράμματος της Renault) τον επόμενο χρόνο.
Εκεί κέρδισε το πρωτάθλημα, νικώντας σε όλους τους αγώνες εκτός από έναν, παρά το γεγονός πως συναγωνιζόταν με εμπειρότερους οδηγούς.
Την επόμενη χρονιά (1977) ξανακέρδισε το πρωτάθλημα και πήρε το εισιτήριό του για την Formula 3.


McLaren (1980)
mclaren-1980-prost-spanje-01


Η κατάκτηση τόσο του εθνικού, όσο και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Formula 3 το 1979, έστρεψε τα βλέμματα των ομάδων της Formula 1 πάνω στο Γάλλο οδηγό.
Η McLaren του πρότεινε να συμμετάσχει με ένα τρίτο μονοθέσιο στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, αλλά ο Prost αρνήθηκε θεωρώντας ανώφελο να τρέξει εκτός συναγωνισμού.
Η φιλοδοξία και οι ικανότητές του, έπεισαν τη Bρετανική ομάδα και του πρόσφερε συμβόλαιο για την επόμενη χρονιά.

Το ντεμπούτο του ήταν εντυπωσιακό, μπαίνοντας στη βαθμολογούμενη εξάδα στους δύο πρώτους αγώνες.

Ακολούθησαν διάφορα μικροατυχήματα που ανέκοψαν τη φόρα του, με αποτέλεσμα να τερματίσει τη χρονιά στην 15η θέση, ισόβαθμος με τον Emerson Fittipaldi.
Μετά τη λήξη του πρωταθλήματος αποφάσισε να αποχωρήσει από την McLaren, αν και είχε δύο ακόμη χρόνια συμβόλαιο.
Ο ίδιος είπε αργότερα ότι ένιωθε ενοχλημένος, επειδή η ομάδα, του καταλόγιζε ευθύνη για κάποιες απ' τις εγκαταλείψεις του.



Renault (1981-1983)
renault-1983-prost-monaco-03

H Renault RE40 του Prost, με την οποία άγγιξε τον παγκόσμιο τίτλο του 1983.

Το 1981 τον βρήκε να οδηγεί για τη Renault.
Η Γαλλική ομάδα προσπαθούσε να βρει τον ρυθμό της, έχοντας μεγάλα προβλήματα με τον πειραματικό κινητήρα τούρμπο, που συνήθως έσπαγε κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Ο Prost κατάφερε να τερματίσει σε μόλις έξι αγώνες, όμως σε όλους ανέβηκε στο βάθρο.
Κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στην πατρίδα του, ενώ στην συνέχεια κατάφερε να κερδίσει και σε δύο ακόμα.
Τελείωσε την σαιζόν στην 5η θέση της κατάταξης των οδηγών με 3 νίκες και 43 βαθμούς, περισσότερους απ' όσους και οι δύο οδηγοί της Renault την προηγούμενη χρονιά.

Το 1982 ξεκίνησε ιδανικά με δύο νίκες στους δύο πρώτους αγώνες, όμως η συνέχεια δεν ήταν ιδανική.
Οι πολλές εγκαταλείψεις, τον περιόρισαν στην 4η θέση του πρωταθλήματος, με 34 βαθμούς.

Το 1983 η Renault φαινόταν να έχει λύσει το πρόβλημα των κινητήρων.
Με 4 νίκες και γενικά καλούς τερματισμούς, ο Prost έχτισε έως το 11ο γκραν-πρι μια μεγάλη διαφορά, όντας 14 βαθμούς μπροστά απ' τον Nelson Piquet (Brabham) και 17 απ' τον Rene Arnoux (Ferrari).
Ακολούθησε όμως η καταστροφή, καθώς στους τέσσερις τελευταίους αγώνες είχε τρεις εγκαταλείψεις (τις μοναδικές της χρονιάς, με τις δύο να οφείλονται σε βλάβης στο τούρμπο) μαζεύοντας μόλις 6 βαθμούς.
Κερδισμένος βγήκε ο Piquet, που μάζεψε στο ίδιο διάστημα 22 βαθμούς και πανηγύρισε το δεύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του, ενώ παράλληλα η Ferrari προσπέρασε τη Renault στη βαθμολογία των κατασκευαστών.



Μετά τη θεαματική απώλεια του διπλού τίτλου, η Renault τον απέλυσε αμέσως και τα μέσα ενημέρωσης «θυμήθηκαν» πως ένα χρόνο νωρίτερα είχε τσακωθεί με τον Arnoux (τότε αγαπημένο παιδί των Γάλλων), οδηγώντας τον στην έξοδο απ' την ομάδα.

Επιστροφή στη McLaren (1984-1989)

Το 1984 ο Γάλλος επέστρεψε στη McLaren, ξεκινώντας τη χρυσή περίοδο τόσο της δικής του καριέρας, όσο και της ομάδας.

Στις έξι σαιζόν που αγωνίστηκε με τα μονοθέσιά της, η McLaren στέφθηκε 4 φορές πρωταθλήτρια κατασκευαστών, ενώ ο ίδιος κατέκτησε 3 φορές το πρωτάθλημα οδηγών.

Το 1984 τελείωσε το πρωτάθλημα δεύτερος, με 7 νίκες, 9 συνολικά βάθρα και μόλις μισό βαθμό πίσω από τον ομόσταυλό του Niki Lauda. 

mclaren-1988-prost-canada

Οδηγώντας τη McLaren MP4/4  (1988)

Το 1985, αν και πέτυχε δυο νίκες λιγότερες, εκπλήρωσε επιτέλους το όνειρό του, κατακτώντας το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα και μάλιστα  με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Michele Albοreto (Ferrari).

Εκείνη τη χρονιά επανεφαρμόσθηκε κι ένας παλαιός κανονισμός, βάσει του οποίου τα πέντε χειρότερα αποτελέσματα, αφαιρούνταν από την τελική βαθμολογία των οδηγών.
Ο κανονισμός ίσχυε για όλους, αλλά σπάνια είχε κάποιος οδηγός τόσο σταθερή παρουσία, ώστε οι κακοί αγώνες που αναγκαζόταν να "πετάξει", να περιλαμβάνουν βαθμολογημένους τερματισμούς.
Παρ' όλα αυτά, η διαφορά του απ' τον Alboreto παρέμεινε πολύ μεγάλη.
Ήταν η πρώτη φορά που Γάλλος κατακτούσε τον τίτλο, με αποτέλεσμα την παρασημοφόρησή του από τον πρόεδρο Francoise Mitterand.

Το 1986 στέφθηκε ξανά παγκόσμιος πρωταθλητής μετά από μάχη "μέχρι τελικής πτώσεως" εναντίον των δύο οδηγών της Williams, Nigel Mansell και Nelson Piquet.
Η συγκομιδή βαθμών για τους τρεις ήταν 74-72-69 και η τελική βαθμολογία 72-70-69, μετά την αφαίρεση των πέντε χειρότερων αποτελεσμάτων.
Τον επόμενο χρόνο όμως δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην τεχνολογική υπεροχή της Williams και έπεσε στην 4η θέση, με τρεις νίκες.



Το 1988 η McLaren ανέκαμψε και ο Prost έκανε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του, όμως δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής.
Συγκέντρωσε 105 βαθμούς, 7 νίκες, 7 δεύτερες θέσεις και είχε δύο εγκαταλείψεις, όμως με την αφαίρεση των πέντε χειρότερων αποτελεσμάτων αναγκάστηκε να πετάξει 3 δεύτερες θέσεις και να πέσει στους 87 βαθμούς.

Αντίθετα, ο Ayrton Senna (που μόλις είχε πάει στην ομάδα) έχασε μόλις 4 από τους 94 βαθμούς του και κέρδισε τον τίτλο.
Από εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε και ο ανταγωνισμός των δύο, καθώς ο Prost αισθανόταν πως ο ομόσταυλος του προσπαθούσε να τον «καπελώσει».

Ο Γάλλος πήρε το αίμα του πίσω το 1989, χτίζοντας μια ικανή διαφορά από τον εντυπωσιακότερο Senna (που είχε διπλάσιες νίκες) στα μισά της χρονιάς, η οποία τον κράτησε μπροστά μέχρι το τέλος.
Ήταν το τρίτο πρωτάθλημα της καριέρας του, ενώ παράλληλα οι μεταξύ τους σχέσεις βάδιζαν από το κακό στο χειρότερο, με τον Prost να δηλώνει ανοιχτά πως ο ομόσταυλός του οδηγεί επικίνδυνα και τυγχάνει προνομιακής μεταχείρισης από την ομάδα.

Μάλιστα στον αγώνα της Ιταλίας, ο Prost έριξε από το βάθρο το κυπελό του, στους ανθρώπους της Ferrari, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την δυσαρέσκιά του προς την ομάδα της McLaren και ταυτόχρονα αφιερώνοντας την νίκη στους Ιταλούς, με τους οποίους μόλις είχε κλείσει συμβόλαιο για την επόμενη χρονιά!

Ο παλαιός αλληλοθαυμασμός είχε γίνει αμοιβαίο μίσος, καθώς ο Prost είχε προσπαθήσει να βγάλει τον Senna εκτός δρόμου στον αγώνα της Ιαπωνίας (προτελευταίο), ώστε να του αφαιρέσει και την τελευταία μαθηματική ελπίδα να διεκδικήσει τον τίτλο.
Στην συνέχεια, η σχέση του με τον πρόεδρο της FIA Jean Marie Balestre συνέβαλε στο να ακυρωθεί ο Βραζιλιάνος από τον αγώνα και ο τίτλος να πάει απ' ευθείας στον Γάλλο.




Ferrari (1990-1991)

ferrari-1990-prost-portugal

Στο κόκπιτ της Ferrari 641 (1990)

Το 1990, υπέγραψε στην Ferrari, καθώς πλέον δεν χωρούσε στο ίδιο box με τον Senna.
Η McLaren που οδηγούσε ο Senna ήταν σαφώς ισχυρότερη, αλλά ο Prost κατάφερε να κρατιέται σταθερά σε "απόσταση βολής" από την κορυφή.

Στον προτελευταίο αγώνα της χρονιάς (πάλι στην Ιαπωνία) επαναλήφθηκε το συμβάν της περασμένης σαιζόν, αυτή τη φορά με αντίστροφους ρόλους.
Ο Prost είχε κάποιες μικρές μαθηματικές ελπίδες να κερδίσει τον τίτλο και ο Senna τον τράκαρε στα πρώτα δευτερόλεπτα του αγώνα, ώστε να τον βγάλει εκτός διεκδίκησης.
Είχε προηγηθεί η αλλαγή της θέσης που έπαιρνε ο κάτοχος της Pole Position (ο Senna δηλαδή), από την καθαρή πλευρά της πίστας, στην ακάθαρτη.
Την αλλαγή την έκανε ο πρόεδρος της FIA, συμπατριώτης και φίλος του Prost, Jean Marie Balestre, έτσι ώστε να έχει πλεονέκτημα ο Γάλλος που θα εκκινούσε δεύτερος.
Ο Γάλλος μίλησε για αηδιαστική συμπεριφορά και άνθρωπο δίχως αξίες, αλλά η κατάταξη δεν άλλαξε.
Τερμάτισε στην 2η θέση του πρωταθλήματος με 5 νίκες και συνολικά 9 βάθρα, ενώ μαζί με τον Nigel Mansell διεκδίκησαν έως το τέλος το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
Στο τέλος την χρονιάς  ο Mansell αποχώρησε από την ομάδα, καταγγέλλοντάς τον Prost για κακή συμπεριφορά.



Ο Prost παρέμεινε στην Ferrari και το 1991, έστω κι αν ήξερε ότι θα οδηγούσε ένα ξεπερασμένο μονοθέσιο.
Για πρώτη φορά μετά την παρθενική του χρονιά, δεν κατάφερε να πάρει ούτε μία νίκη παρά το γεγονός πως η Ferrari παρουσίασε και δεύτερο μονοθέσιο μέσα στην χρονιά, στην προσπάθειά της να επιστρέψει στην κορυφή, τερματίζοντας 5ος στην κατάταξη των οδηγών.
Απολύθηκε λίγο πριν ξεκινήσει ο τελευταίος αγώνας, μετά από δηλώσεις πως το μονοθέσιο της Ferrari στρίβει σαν φορτηγό.
Πριν γίνει αυτό, είχε καταφέρει ο ίδιος να απομακρύνει από την ομάδα τον Cesare Fiorio, ως υπαίτιο για την μη ανταγωνιστικότητα της Ferrari.
Ο πραγματικός λόγος που το επεδίωξε αυτό, ήταν πως ο Fiorio είχε έρθει σε επαφή με τον Ayrton Senna, προκειμένου ο Βραζιλιάνος να τρέχει στην Ferrari το 1992, κάτι που ο Prost το αντιλήφθηκε και δεν του άρεσε φυσικά καθόλου.



Το 1992 έκανε κάποιες δοκιμές με την Ligier, από την οποία ζήτησε και μετοχές προκειμένου να οδηγήσει για λογαριασμό της.
Τελικά η συμφωνία δεν επετεύχθη κι έτσι ο Prost έκανε έναν χρόνο πληρωμένες διακοπές απο την Ferrari, αφού πήρε όλα τα χρήματα του συμβολαίου του, από την στιγμή που δεν έτρεξε στην Formula 1 εκείνη τη χρονιά.

Ήταν ο πρώτος οδηγός που κατάφερε να κάτσει έναν χρόνο και να πληρώνετε γι' αυτό!

92-ligier prost

Δοκιμάζοντας την Ligier JS37 στην πίστα του Paul Ricard (1992)

Williams (1993)

williams-1993-prost-brazilie


Μετά από ένα χρόνο αποχής, ο Prost υπέγραψε συμβόλαιο με την Williams για το 1993.
Πριν καν μπουν οι υπογραφές, ο απερχόμενος πρωταθλητής Nigel Mansell παραιτήθηκε απ' την ομάδα και εγκατέλειψε τη Formula 1, έχοντας κατά νου τις τραυματικές εμπειρίες από τη συνύπαρξή τους στην Ferrari.

Εκείνη τη χρονιά η κόντρα Prost - Senna έφτασε στο αποκορύφωμά της.
Ο μεν Prost είχε επιβάλει έναν όρο στο συμβόλαιό του, με τον οποίο απαγόρευε στην Williams να εντάξει το Βραζιλιάνο, ο δε Senna (ο οποίος επίσης διαπραγματευόταν με την ομάδα) εξοργίστηκε και τον αποκάλεσε δειλό.
Στον αγώνα της Βραζιλίας, ο Prost είχε διαρκώς αστυνομική συνοδεία, λόγω του φόβου ότι οπαδοί του Sena θα του έκαναν κακό.

Αγωνιστικά η χρονιά κύλησε ιδανικά για το Γάλλο οδηγό.
Κερδίζοντας τους 7 από τους πρώτους 10 αγώνες, εξασφάλισε μια μεγάλη διαφορά από τους αντιπάλους του που συντήρησε μέχρι το τέλος.

Αυτός ήταν ο τέταρτος και τελευταίος τίτλος, μιας και είχε ήδη αναγγείλει την αποχώρησή του από την ενεργό δράση πριν τον αγώνα της Πορτογαλίας, γνωρίζοντας πως η ομάδα είχε ήδη κλείσει συμφωνία με τον Ayrton Senna για το 1994.
Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που ο Γάλλος θα πληρωνόταν, χωρίς να τρέχει.
Το συμβόλαιό του ήταν διετές ('93-'94), όμως είχε σαν όρο πως δεν θα πήγαινε στην ομάδα ο Senna.
Από την στιγμή που ο Βραζιλιάνος υπέγραψε με την ομάδα, ο Γάλλος αποχώρησε και ο Frank Williams τον αποζημίωσε γι' αυτό.



Στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς και ολόκληρης της καριέρας του Prost (το γκραν-πρι της Αδελαΐδας), επήλθε η συμφιλίωση ανάμεσα στους δύο μεγάλους οδηγούς.
Ενώ βρίσκονταν στο πόντιουμ, όπου συνήθως κοίταζαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις για να μη διασταυρωθούν τα βλέμματά τους, ο Senna απροσδόκητα αγκάλιασε τον Prost (μια κίνηση που ο Γάλλος είπε αργότερα ότι του προκάλεσε έκπληξη).
Μάλιστα η σχέση τους από τότε έφτιαξε τόσο, που στο San Marino ο Senna έστειλε μήνυμα στον φίλο του Prost, μέσω του ασυρμάτου.



Λίγους μήνες μετά την συμφιλίωση της Αυστραλίας, στην κηδεία του Senna, ο Prost θα ήταν ανάμεσα στους φίλους που θα κουβαλούσαν το φέρετρό του.
Όπως είπε μετά από χρόνια σε μια συνέντευξη, με το θάνατο του Senna πέθανε κι ένα δικό του κομμάτι.

Ενεργά χρόνια στην Formula 1: 1980 – 1991 και 1993

Ομάδες: McLaren, Renault, Ferrari, Williams.

Αγώνες: 202 (199 εκκινήσεις)

Πρωταθλήματα: 4 (1985, 1986, 1989, 1993)

Νίκες: 51

Πόντιουμ: 106

Βαθμοί: 768,5 (798,5)

Pole Positions: 33

Ταχύτεροι γύροι: 41



f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

pg026_20120328_1063165276.jpg

KART POSTER