Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015 09:00

Silly Season: Williams 1991-1994

Written by

''Silly season'', ένας όρος γνώριμος για εκείνους που παρακολουθούν επί σειρά ετών τα τεκταινόμενα της Formula 1.

1η ημερομηνία δημοσίευσης: 30/09/14

Το νόημα του αποδίδεται ως εξής: η φημολογία που αναπτύσσεται εντός του καλοκαιρινού διαλείμματος σχετικά με τις μετακινήσεις των οδηγών ενόψει της επόμενης αγωνιστικής χρονιάς.

Κοινώς, ''ποιος θα τρέχει στο επόμενο πρωτάθλημα και για λογαριασμό ποιας ομάδας''.
Η κορύφωση της φημολογίας κατά την καλοκαιρινή ανάπαυλα δεν είναι τυχαία: από τη στιγμή που οι εργασίες στα εργοστάσια των ομάδων σταματούν και δεν υπάρχει κάποια άλλη σημαντική είδηση, μοιραία η μεταγραφολογία καταλαμβάνει τη μερίδα του λέοντος.
Η μεταγραφολογία μπορεί είτε να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είτε να είναι παντελώς ανακριβής, σε κάθε περίπτωση όμως προκαλεί έντονο ενδιαφέρον.

Η ''μαγεία'' του silly season έγκειται κυρίως στις περιπτώσεις των οδηγών που αν και η φημολογία περί μετακίνησής τους σε μια ομάδα ευσταθούσε, εντέλει δεν επιβεβαιώθηκε.
Για αυτή τη ''μαγεία'', το pitlane εγκαινιάζει μια νέα σειρά άρθρων, με αποκλειστικό περιεχόμενο το silly season ανά ομάδα και συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Απαραίτητη διευκρίνιση: ο όρος στα συγκεκριμένα άρθρα θα αναφέρεται στη φημολογία καθόλη τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν και όχι μόνο στην καλοκαιρινή παύση, προκειμένου να αποδοθεί πλήρως το μεταγραφικό παρασκήνιο.
Αρχή λοιπόν με το silly season της Williams, την περίοδο 1991-1994.

1991: Jean Alesi, Nigel Mansell, Thierry Boutsen

Alesi Boutsen 1990

Το μεταγραφικό παρασκήνιο του 1991 είχε πρωταγωνιστή 1 οδηγό, ''μήλον της έριδος'' μεταξύ 2 κορυφαίων ομάδων.
Με τους Senna και Prost μη διαθέσιμους, η Williams ήταν στην αναζήτηση ενός κορυφαίου οδηγού για το 1991.
Η καλύτερη επιλογή ήταν ο φέρελπις Jean Alesi, που είχε εντυπωσιάσει με την Tyrrell και επιπλέον, ήταν Γάλλος (γεγονός που ικανοποιούσε τη θέληση της Renault).
Ο Alesi λοιπόν ήταν ο διακαής στόχος και η Williams απέσπασε την υπογραφή του.
Ο Γάλλος όμως ήταν στο στόχαστρο και της Ferrari, η οποία αναζητούσε τον αντικαταστάτη του Nigel Mansell (που είχε ανακοινώσει στο GP Βρετανίας την αποχώρησή του από τη Formula 1 στο τέλος του 1990).
Η Scuderia ήταν η ομάδα που υποστήριζε ο Alesi από μικρό παιδί, η ομάδα με την οποία συνδέθηκε το ίνδαλμά του, ο Gilles Villeneuve.
Έτσι, δίχως να το πολυσκεφτεί, υπέγραψε συμβόλαιο και με τη Ferrari!
Η διαμάχη σχετικά με το ποιο συμβόλαιο θα ίσχυε εντέλει λύθηκε σχετικά ομαλά μεταξύ των 2 ομάδων.
Ο Alesi διάλεξε τη Ferrari, η οποία αναγκάστηκε να δώσει αποζημίωση στη Williams και...μία Ferrari 641, το μονοθέσιο δηλαδή με το οποίο έτρεχε το 1990!

 

Η προτίμηση του Alesi έφερνε τη Williams προ της διατήρησης του γαλλόφωνου Βέλγου Thierry Boutsen στην ομάδα και για το 1991.
O Sir Frank Williams όμως είχε άλλη γνώμη: πήρε τηλέφωνο τον Nigel Mansell και τον έπεισε να ανακαλέσει την απόφαση για αποχώρηση.
Το ''λιοντάρι'' επέστρεφε λοιπόν στην ομάδα, γεγονός που σήμαινε ότι ο Boutsen έμενε ''στα κρύα του λουτρού''.
Τελικά, χάρη στις διασυνδέσεις της Renault, βρήκε θέση στη γαλλική Ligier για το 1991.

1993: Ayrton Senna, Mika Hakkinen, Riccardo Patrese, Martin Brundle, Damon Hill

Hill Patrese 1993

Η εξασφάλιση των 2 πρωταθλημάτων με χαρακτηριστική άνεση το 1992 θεωρητικά δε δικαιολογούσε αλλαγή του line-up για το 1993.
Η Williams όμως προέβη στην αντικατάσταση και των 2 οδηγών της.
Στον πρωταθλητή Nigel Mansell προσφέρθηκε ανανέωση με μειωμένες κατά 50% αποδοχές, προσφορά που ο Βρετανός απέρριψε και μετέβη στο CART.
Σε ερώτηση για το αν η αποχώρηση του ''λιονταριού'' συνιστά απώλεια, o Sir Frank απάντησε ότι ''με αυτό το μονοθέσιο μπορεί να κερδίσει ο οποιοσδήποτε''.
Ο οποιοσδήποτε εν προκειμένοις δεν ήταν άλλος από τον...Alain Prost, του οποίου οι οικονομικές απαιτήσεις ήταν σαφώς στα όρια που έθετε η ομάδα.
Το κυριότερο βέβαια ήταν ότι ο Prost είχε αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις του με τη Renault, η οποία και ήθελε διακαώς τον κορυφαίο Γάλλο οδηγό να δίνει εντολές στους γαλλικούς V10 που παρείχε στη Williams.

Η Williams ανακοίνωσε τη μετακίνηση του Prost στην ομάδα στα πλαίσια του GP Πορτογαλίας, με τον ''κύριο καθηγητή'' να εμφανίζεται άμεσα στα χρώματα της ομάδας, καθώς δοκίμασε την FW14B στις δοκιμές εξέλιξης που ακολούθησαν μετά τον αγώνα.

 

Prost FW14B Estoril 1992

Για τη θέση του team-mate του Prost, ο στόχος ήταν ένας και άκουγε στο όνομα Ayrton Senna.

Ο Βραζιλιάνος ήθελε όσο τίποτα να βρεθεί στη Williams, δηλώνοντας ότι θα έτρεχε ακόμα και δωρεάν.
Ο Prost όμως δεν ήθελε την εκ νέου επανασύνδεση του με τον πάλαι ποτέ άσπονδο team-mate του στη McLaren και άσκησε βέτο.
Η Williams τότε προσέγγισε τον Keke Rosberg, προκειμένου να μάθει αν ο Mika Hakkinen ήταν διαθέσιμος.
Η απάντηση του Φινλανδού ήταν θετική και η συμφωνία ήταν προ των πυλών: ο Hakkinen θα ακολουθούσε τα βήματα του manager του, οδηγώντας για την ομάδα με την οποία ο Keke ανακηρύχθηκε πρωταθλητής.
Ο Peter Collins, ιδιοκτήτης της Lotus (με την οποία έτρεχε ο Hakkinen), είχε όμως άλλη άποψη.
Διέδωσε ότι ο Hakkinen δεσμευόταν με συμβόλαιο και για το 1993, κάτι που ο Hakkinen είχε μεν επιβεβαιώσει στα πλαίσια του GP Ιταλίας, ο δε Rosberg όμως δεν το είχε παρουσιάσει ούτε στη Williams, ούτε στη Ligier, με τις οποίες βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις.
Στο GP Αυστραλίας ο Collins κατηγορηματικά δήλωσε ότι δεν είχε καμία πρόθεση να πουλήσει τους οδηγούς του, οι κινήσεις του όμως δε φαίνονταν να έχουν αποτέλεσμα.

Όλα αυτά όμως ανατράπηκαν, όταν η Williams ''έσκαψε το λάκκο της'', δηλώνοντας εκπρόθεσμα τη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα του 1993.
Θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα μόνο αν συμφωνούσαν οι υπόλοιπες ομάδες και εκεί ο Collins ''έπαιξε το τελευταίο του χαρτί'' : για να δώσει τη συγκατάθεσή του, απαίτησε να μην επικυρώσει η Williams το συμβόλαιο του Hakkinen.
Ο όρος έγινε δεκτός κι έτσι η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ.

Μετά το καναβάτσο με τον Hakkinen, ο Sir Frank Williams δεν είχε σκοπό να μπλέξει σε άλλες περιπέτειες.

Για το λόγο αυτό, τηλεφώνησε στον Riccardo Patrese, γνωστοποιώντας του την πρόθεσή του να παραμείνει στην ομάδα.
Ο Ιταλός όμως παρότι ήθελε να παραμείνει, είχε υπογράψει ήδη στη Benetton και δεν ήθελε να αθετήσει τη συμφωνία.
Έτσι λοιπόν, ακόμα και η ''σίγουρη'' επιλογή, αποτελούσε παρελθόν.

 

 Hakkinen Senna 1993

Μετά την ανακοίνωση της μεταγραφής του Patrese στη Benetton, ο Martin Brundle ήταν διαθέσιμος και θεωρητικά ήταν το ακλόνητο φαβορί για την ανταλλαγή θέσεων με τον Ιταλό: είχε πραγματοποιήσει μια εξαιρετική χρονιά, ήταν έμπειρος, ενώ ήταν και παλιός γνώριμος, καθώς το 1988 διετέλεσε δοκιμαστής της Williams, τρέχοντας μάλιστα στο Βέλγιο στη θέση του Nigel Mansell, που είχε προσβληθεί από ανεμοβλογιά.

O Sir Frank Williams όμως θεωρούσε ότι ο Brundle υστερούσε στις κατατακτήριες δοκιμές και η επιστροφή του Βρετανού δεν υλοποιήθηκε τελικά.

Brundle 1988

Έμενε ακόμα μια επιλογή, που από το πουθενά ήταν πλέον η μοναδική.
Ο Damon Hill, δοκιμαστής της ομάδας τη διετία 1991-1992, θα ήταν εντέλει ο team-mate του Prost, εξαργυρώνοντας την καταλυτική του συνδρομή στην εξέλιξη της FW14B.
Ο Βρετανός είχε στο περίμενε τη Ligier, η οποία του προσέφερε 2ετές συμβόλαιο, ευελπιστώντας στο να προαχθεί από δοκιμαστής σε 2ος οδηγός – κάτι που τελικά έγινε.

 


 

1994: Heinz Harald Frentzen, Riccardo Patrese, David Coulthard, Nigel Mansell

Hill Coulthard 1994

Η μεταγραφολογία του 1994 δεν αφορά την περίοδο πριν την έναρξη της σεζόν, αλλά την περίοδο μετά το θάνατο του Ayrton Senna στην Imola.
Στο Monaco η ομάδα κατέβηκε μόνο με τον Damon Hill, στην Ισπανία όμως έπρεπε να υπάρχει αντικαταστάτης του Senna.
Πρώτη επιλογή ήταν ο rookie Heinz-Harald Frentzen της Sauber.
Ο Sir Frank Williams τα βρήκε με τον Peter Sauber σχετικά με τη ρήτρα αποδέσμευσης του Γερμανού, ''λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο''.
Ο Frentzen αρνήθηκε την πρόταση, ισχυριζόμενος ότι δεν ένιωθε ακόμα έτοιμος για να αναπληρώσει το κενό του μεγάλου Βραζιλιάνου.
Μετά το ''όχι'' του Frentzen, η Williams στράφηκε σε ένα παλιό γνώριμό της, ο οποίος διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με την ομάδα.
Ο Sir Frank Williams τηλεφώνησε εκ νέου στον Riccardo Patrese, που είχε εγκαταλείψει την ενεργό δράση στα τέλη του 1993.
Ο Ιταλός όμως, καταλαβαίνοντας περί τίνος πρόκειται, έδωσε αρνητική απάντηση πριν καν διατυπωθεί η ερώτηση – δεν ήθελε να αντικαταστήσει τον επιστήθιο φίλο του.
Όπως και την προηγούμενη χρονιά, μια επιλογή από το πουθενά ήταν πλέον η μοναδική.
Ο δοκιμαστής David Coulthard θα έπαιρνε το ''βάπτισμα του πυρός'' στην Ισπανία και θα έτρεχε στους υπόλοιπους αγώνες της χρονιάς.
Όταν όμως ο Bernie Ecclestone διαπίστωσε την πτώση της τηλεθέασης μετά το θάνατο του Senna, του μοναδικού εν ενεργεία πρωταθλητή, προέβη σε μια κίνηση που πίστευε ότι θα έφερνε τα χαμένα νούμερα πίσω.

 

Η Formula 1 χρειαζόταν στο grid έναν άλλον εν ενεργεία πρωταθλητή και για το λόγο αυτό, μεσολάβησε για την επιστροφή του Nigel Mansell στη Williams.

Η επιστροφή του λιονταριού δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση.
Αφενός ο Bernie έπεισε τους ιθύνοντες της ομάδας του Mansell στο CART, της Newman-Haas να του επιτρέψουν να τρέξει στη Formula 1 στα Σ/Κ που δεν είχε αγωνιστικές υποχρεώσεις στην Αμερική και αφετέρου δελέασε τον ίδιο τον Βρετανό με μια παχυλή αμοιβή: 900000 λίρες ανά αγώνα, όταν οι απολαβές του Damon Hill ήταν 300000 λίρες για ολόκληρη τη χρονιά.
Ο Bernie έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη, ευελπιστώντας βέβαια ότι θα τα έπαιρνε πίσω από τα τηλεοπτικά σύντομα.
Το ''λιοντάρι'' έτρεξε τελικά σε 4 αγώνες, ευτυχώς όμως για τον Bernie, η τηλεθέαση σημείωσε άνοδο και έτσι...δεν είχε οικονομική ζημία.

 

 

 

 

 

 

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

gran_prix_23rd_monaco_sportposter_1_0_20120328_1751299603.jpg

KART POSTER