Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016 09:00

Nurburgring, κάτι παραπάνω από αυτοκινητοδρόμιο…

Written by

“Υπάρχουν πολλές διάσημες πίστες όμως μόνο μία είναι το σύμβολο της ανόθευτης οδήγησης και παράλληλα η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν οδηγό”.  Jacky Ickx

 

  Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ο Otto Creutz οραματιζόταν μία διαδρομή ικανή να φιλοξενήσει παράλληλα μηχανοκίνητους αγώνες και δοκιμές νέων οχημάτων που όμοιά της όμως δεν υπήρχε στον κόσμο, πιθανότατα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι σχεδόν έναν αιώνα αργότερα το δημιούργημά του θα αποτελούσε -κατά γενική ομολογία- την Μέκκα της αυτοκίνησης.
Μια αρένα, στο οδόστρωμα της οποίας αναλώνεται η πλειοψηφία των αυτοκινητοβιομηχανιών παράγοντας ολοένα και ταχύτερα οχήματα, κυνηγώντας σαν το ιερό δισκοπότηρο το κύρος που προσδίδει το ρεκόρ του γύρου της.
Μια πρόκληση, την οποία κάθε οδηγός αγώνων που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να αποδεχτεί όπως θα έπραττε για τις 24 ώρες του Le Mans, το Grand Prix του Monaco, τα 500 μίλια της Ινδιανάπολης ή το rally Dakar.
Μια παρόρμηση, στην οποία ανταποκρίνονται χιλιάδες θιασώτες της ταχύτητας συρρέοντας από κάθε γωνιά του πλανήτη για να τη βιώσουν από κοντά με ενθουσιασμό εφάμιλλο της εποχής του ρομαντισμού που την δημιούργησε.
 Τα στοιχεία αυτά διανθισμένα με διάφορα γεγονότα, μεγάλες επιδόσεις αλλά και τραγωδίες συνθέτουν την ιστορία της ασφάλτινης ραψωδίας που απλώνεται γύρω από το μεσαιωνικό κάστρο του Nurburg…

  Στις αρχές του 20ου αιώνα η ραγδαία ανάπτυξη του αυτοκινήτου οδήγησε στην εμφάνιση των πρώτων αγώνων σε Ευρώπη και ΗΠΑ, οι οποίοι διεξάγονταν σε δημόσιους δρόμους και αποδείχθηκαν εξαιρετικά δημοφιλείς.
Στη Γερμανία ο πρώτος αγώνας έλαβε χώρα το 1904 στο Bad Homburg, ενώ το 1907 καθιερώθηκε μία σειρά αγώνων που ονομάστηκε Kaiserpreis προς τιμή του αυτοκράτορα Γουλιέλμου του 2ου.
Η ταχεία εξάπλωση της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας και η επικινδυνότητα των δημόσιων δρόμων έφερε τις πρώτες σκέψεις για τη δημιουργία μιας μόνιμης πίστας στα πρότυπα των Brooklands και της Ινδιανάπολης, όμως όλα αναβλήθηκαν επ’αόριστον από τη στιγμή που ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος.
Το 1920, δύο χρόνια μετά το τέλος των εχθροπραξιών και παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες εγκαινιάστηκε το πρώτο γερμανικό αυτοκινητοδρόμιο.
Ήταν το Opel Rennbahn της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας το οποίο κατασκευάστηκε στο Russelsheim όπου μέχρι σήμερα βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας.
Είχε oval σχήμα και φιλοξένησε αρκετούς αγώνες τη δεκαετία του ’20 όμως με το πέρας του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου εγκαταλείφθηκε πλήρως.

photo 2

Το 1921 ήταν η σειρά του Βερολίνου να εγκαινιάσει το AVUS, μια ημιμόνιμη διαδρομή που αποτελούνταν από δύο τεράστιες ευθείες και δύο πολύ απότομες καμπές 43 μοιρών.
Εκεί έλαβε χώρα το πρώτο Γερμανικό Grand Prix το 1926 ενώ το 1959 αποτέλεσε τον 6ο γύρο του πρωταθλήματος της Formula 1 όπου νικητής αναδείχτηκε ο Tony Brooks με Ferrari.
Το AVUS συνέχισε να φιλοξενεί αγώνες μέχρι το 1998 οπότε και έγινε μόνιμα μέρος της Autobahn.

photo 3

H ώρα του Ring

Το 1924 η ADAC (μία από τις μεγαλύτερες αυτοκινητικές λέσχες της Γερμανίας) διοργάνωσε το Eifelrennen -αγώνες πολλαπλών κατηγοριών- με επίκεντρο την πόλη Nideggen, δυτικά της Βόννης, όπου ανάμεσα στους θεατές ήταν ο Franz Xaver Weber, ο Hans Weidenbruck και ο Hans Pauly.
Ο πρώτος ήταν ιδιοκτήτης ενός καφενείου στο Adenau, ο δεύτερος ήταν κυνηγός από τη Βόννη και ο τελευταίος ήταν ο δήμαρχος του Nurburg.
Weber και Weidenbruck πρότειναν στον Pauly να διοργανωθεί ανάλογος αγώνας στην περιοχή του Nurburg και συγκεκριμένα γύρω από τα βουνά του Eifel.
Ο Pauly δέχτηκε να στηρίξει το εγχείρημα και ο Weidenbruck ανέλαβε να παρουσιάσει την πρότασή του στη λέσχη της ADAC στη Κολωνία, ενώ παράλληλα δημιούργησε την αυτοκινητική λέσχη του Adenau καλώντας τους ενδιαφερόμενους να γίνουν μέλη με σκοπό να προωθηθεί ο αγώνας.
Στην πρώτη συνάντηση της λέσχης παρών ήταν και ο δήμαρχος του Adenau Dr. Otto Creutz, στον οποίο προτάθηκε και η προεδρία καθώς η προετοιμασία και η συντήρηση των δρόμων θα ήταν υποχρέωση της τοπικής αρχής.

photo 4

Ο ενθουσιασμός του Weidenbruck έπεισε τους αξιωματούχους από την Κολωνία να έρθουν και να επιθεωρήσουν την περιοχή από την οποία εντυπωσιάστηκαν.
Σε ξενοδοχείο του Adenau έγινε η πρώτη συνάντηση με τον δήμαρχο στον οποίο προτάθηκαν διάφορες διαδρομές για τον αγώνα, καθιστώντας παράλληλα σαφές ότι οι αγρότες της περιοχής δεν θα μπορούσαν να τις διασχίσουν για λόγους ασφαλείας.
Ο Otto Creutz απέρριψε τις προτάσεις λέγοντας ότι ως δήμαρχος έχει υποχρέωση να μεριμνά πρώτα για τους αγρότες και μετά για τους αγώνες σκορπίζοντας απογοήτευση σε όλους, καθώς αυτός ήταν ο λόγος που δεν καρποφόρησαν παρόμοια σχέδια σε άλλες περιοχές.
Οι περισσότεροι αγώνες είχαν το ίδιο πρόβλημα οπότε κανένας δεν αντιπαρατέθηκε στα λεγόμενα του δημάρχου ο οποίος μετά από μια σχετική παύση ξαναπήρε τον λόγο, κάνοντας μια νέα πρόταση.
Πρότεινε την δημιουργία μιας νέας διαδρομής αποκλειστικά γι’ αυτό το σκοπό που θα διέτρεχε τα βουνά γύρω από το Nurburg, περνώντας πάνω ή κάτω από υπάρχοντες δρόμους αφήνοντας ανενόχλητους τους αγρότες και τα βοοειδή τους από τη στιγμή που δεν θα είχαν πρόσβαση σε αυτή.
Αυτή η ιδιαιτερότητα σε συνάρτηση με τις μεταβλητές καιρικές συνθήκες της περιοχής, θα την καταστούσαν ιδανική και για δοκιμές νέων οχημάτων.
Ο Creutz μίλησε για έναν χώρο επιβλητικό που θα υπερέβαινε τα εσκαμμένα και θα εκπροσωπούσε τη Γερμανία σε διεθνές επίπεδο.
Οι αξιωματούχοι παρά τον αρχικό ενθουσιασμό τους ήταν επιφυλακτικοί καθώς ανάλογη ενέργεια για την κατασκευή μόνιμης πίστας στην Κολωνία είχε αποτύχει λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, όμως ο δήμαρχος τόνισε με αυτοπεποίθηση ότι για την χρηματοδότηση του έργου θα φρόντιζε εκείνος.
Στα μέσα του 1925 με την στήριξη του δημάρχου της Κολωνίας και μετέπειτα καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας, Konrad Adenauer, μετέβη στο Βερολίνο για να παρουσιάσει το σχέδιό του στα υπουργεία Ανάπτυξης και Μεταφορών όπου το υποδέχτηκαν θερμά.
Η κυβέρνηση διέβλεψε ότι ένα τόσο μεγάλο έργο θα έφερνε ανάπτυξη στην περιοχή και θα έδινε εργασία σε αρκετό κόσμο σε μια χρονική στιγμή που η ανεργία μάστιζε τη Ρηνανία.
Έτσι δόθηκε άμεσα το πράσινο φως για την εκκίνηση των εργασιών και παρά τον πολύ υψηλό πληθωρισμό της εποχής ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου ανερχόταν στα 2.000.000 μάρκα.

photo 5

Οι αρχές του Adenau ανέλαβαν την αποπεράτωση του έργου και οι δύο μεγαλύτερες Γερμανικές λέσχες αυτοκινήτου (ADAC, AvD) συμφώνησαν να διοργανώνουν 3 με 4 αγώνες κάθε χρόνο.
Από τότε και μέχρι σήμερα η AvD (Automobilclub von Deutschland) διοργανώνει το Γερμανικό Grand Prix και η ADAC (Allgemeiner Deutscher Automobil-Club) όλους τους υπόλοιπους.
Το όραμα του Creutz ανέλαβε να υλοποιήσει το αρχιτεκτονικό γραφείο του Gustav Eichler ο οποίος μελέτησε εκτενώς την περιοχή κάνοντας αμέτρητους περιπάτους στα βουνά.
Έχοντας δημιουργήσει δρόμους στον Μέλανα Δρυμό και την Ελβετία σχεδίασε μια απαιτητική διαδρομή ακολουθώντας το φυσικό περίγραμμα και ενσωματώνοντας τα καλύτερα χαρακτηριστικά των Ευρωπαϊκών δρόμων με απότομες ανωφέρειες, κατωφέρειες, γρήγορες και αργές στροφές, χωρίς συμβιβασμούς για την ασφάλεια ή την διευκόλυνση του έργου των οδηγών.
Μια ομάδα καθηγητών πανεπιστημίου μάλιστα επισήμανε αργότερα στον αρχιτέκτονα ότι αν η κυβέρνηση γνώριζε τι ακριβώς ετοίμαζε δεν θα έδινε την συγκατάθεσή της!
Η γη εξαγοράστηκε και απαλλοτριώθηκε αλλά κάποιοι κάτοικοι εναντιώθηκαν στην κατασκευή της πίστας.
 Επίσημοι αξιωματούχοι του κρατιδίου όμως απέρριψαν τις ενστάσεις τους και οι πρώτες εργασίες ξεκίνησαν στις 27 Απριλίου 1925 ενώ ο πρόεδρος της Ρηνανίας, Johannes Fuchs, μαζί με τον Otto Creutz τοποθέτησαν το θεμέλιο λίθο στις 27 Σεπτεμβρίου.

photo 6

Όπως συμβαίνει σε όλα τα μεγάλα έργα ο προϋπολογισμός αναθεωρήθηκε αρκετές φορές φέρνοντας στα όριά της την κυβέρνηση που έστειλε εκπροσώπους για να επιβλέψουν την πρόοδο, ενώ ο αντιπρόεδρος της λέσχης αυτοκινήτου της Κολωνίας και φίλος του Creutz, Alex Dohmer, ανέλαβε την διαχείριση των χρημάτων και στη συνέχεια την διεύθυνση της πίστας.
Τελικά χρειάστηκαν 2500 εργάτες, 2 χρόνια και 14.000.000 μάρκα για να ολοκληρωθεί το τιτάνιο εγχείρημα τον Ιούνιο του 1927.
Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη μόνιμη πίστα στον κόσμο καθώς το μήκος της έφτανε τα 28,265 μέτρα και αποτελούνταν 2 κομμάτια, το βόρειο (Nordschleife, 22,835μ.) και το νότιο (Sudschleife 7,747μ.) ενώ το πλάτος κυμαινόταν από 7 ως 9 μέτρα, εκτός από την ευθεία εκκίνησης τερματισμού που έφτανε τα 20 μέτρα.

photo 7

Διέθετε 187 στροφές με τη διαφορά ύψους ανάμεσα στο ψηλότερο και το χαμηλότερο σημείο να ανέρχεται στα 300 μέτρα.
Ουσιαστικά υπήρχαν 3 διαμορφώσεις,  μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το Nordschleife ή το Sudschleife ή και τα δύο μαζί.
Ένα τσιμεντένιο κομμάτι ένωνε τις δύο παράλληλες ευθείες και επέτρεπε τη χρησιμοποίηση μόνο του Sudschleife, την επαναφορά των οχημάτων στα pits ενώ χρησίμευε και ως σύντομος γύρος προθέρμανσης.
Παράλληλα με την ευθεία εκκίνησης τερματισμού υπήρχαν 50 pitboxes και ένα τριώροφο κτίριο της Continental όπου στεγάζονταν οι οργανωτές.
Η κεντρική κερκίδα είχε χωρητικότητα 2500 θεατών ενώ κάτω από αυτή υπήρχε ξενοδοχείο με 30 υπνοδωμάτια και εστιατόριο.
Πίσω από την κερκίδα βρισκόταν ο τετράγωνος χώρος των paddock ο οποίος περιείχε 70 γκαράζ και ενωνόταν με τα pit μέσω σήραγγας που περνούσε κάτω από την πίστα.

photo 8

Υπήρχε πλήρες τηλεφωνικό δίκτυο σε όλο το μήκος του αυτοκινητοδρομίου με το οποίο οι κριτές μπορούσαν να επικοινωνούν άμεσα με τους οργανωτές.
Τις ημέρες που δεν διεξάγονταν αγώνες ή δοκιμές θα ήταν ανοιχτό στο κοινό έναντι αντιτίμου, κάτι που συμβαίνει μέχρι σήμερα.
Μετά από σχετικό διαγωνισμό επικράτησε η πρόταση ενός αξιωματούχου και η πίστα ονομάστηκε “Der Nurburg Ring”, από το μεσαιωνικό κάστρο που υψωνόταν επιβλητικά στην περιοχή και προϋπήρχε του χωριού καθώς είχε χτιστεί το 1167.

Τα πρώτα χρόνια

Στο πλαίσιο των εγκαινίων η ADAC διοργάνωσε εκεί το Eifelrennen που θα γινόταν θεσμός για τη νεότευκτη πίστα και θα συνεχιζόταν μέχρι τη δεκαετία του ’70 όταν και θα λειτουργούσε ως προπομπός του DTM.
Τα εγκαίνια έγιναν το Σάββατο 18 Ιουνίου 1927 από τον Otto Creutz μαζί με ειδικούς προσκεκλημένους και στελέχη της κυβέρνησης.
Ακολούθως έλαβε χώρα σε ολόκληρη τη διαδρομή ο πρώτος επίσημος αγώνας μοτοσυκλετών, τον οποίο κέρδισε ο Toni Ulmen με μια αγγλική Velocette 350 κυβικών.
Την επομένη έγινε και ο πρώτος αγώνας αυτοκινήτων με νικητή τον Rudolf Caracciola, ο οποίος χρειάστηκε 3,5 ώρες για να καλύψει 340 χιλιόμετρα οδηγώντας μία Mercedes Benz S Class 6,2 λίτρων.
Προπολεμικά το Ring θα διοργάνωνε το Eifelrennen, Grand Prix μοτοσυκλετών (μέχρι το 1931) και φυσικά το Γερμανικό Grand Prix που προσμετρούσε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, το οποίο θα εξελισσόταν μετά τον πόλεμο στη γνωστή μας Formula 1.
Αρχής γενομένης από τον Ιούλιο του 1927 τo Nurburgring θα φιλοξενήσει 11 Γερμανικά Grand Prix μέχρι το 1939 δημιουργώντας την πρώτη γενιά των Ringmeisters, των οδηγών που δάμασαν την -χωρίς συμβιβασμούς- χάραξη του Gustav Eichler.
Ο Otto Merz ήταν ο νικητής στο πρώτο Grand Prix που διεξήχθη στο Ring ενώ την επόμενη χρονιά θα επικρατήσουν ο Rudolf Caracciola και ο Christian Werner που μοιράστηκαν το ίδιο αυτοκίνητο.
Το 1929 ήταν η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε ολόκληρη η διαδρομή σε Grand Prix (θα χρησιμοποιούνταν μόνο το Nordschleife), κι έτσι ο Μονεγάσκος Louis Shiron που νίκησε εκείνη τη χρονιά οδηγώντας μια Bugatti 35C κατέχει το ρεκόρ της (15:06:1).
Κυρίαρχη μορφή αυτής της περιόδου αναδείχθηκε ο Rudolf Caracciola ο οποίος με 6 επικρατήσεις (5 στο Ring, μία στο AVUS) κατέχει μέχρι σήμερα το ρεκόρ περισσοτέρων νικών στο Γερμανικό Grand Prix, ενώ επικράτησε 4 φορές και στο Eifelrennen.
Στο εσωτερικό της περιβόητης φουρκέτας Karussell, είχε τοποθετηθεί τσιμέντο για την απορροή των υδάτων και ο Γερμανός τιμονιέρης ήταν ο πρώτος που το χρησιμοποίησε στο κυνήγι του ταχύτερου γύρου.
Από τότε η στροφή φέρει το όνομά του (Caracciola Karussell).

photo 9

Άξιοι συμπαραστάτες του ήταν ο Ιταλός Tazio Nuvolari ο οποίος πέτυχε μία επική νίκη στο Grand Prix του 1935 (κόντρα σε μια αρμάδα Mercedes και Auto Union με μια ξεπερασμένη Alfa Romeo ενώπιoν του ίδιου του Χίτλερ) και ο πρόωρα χαμένος Bernd Rosemeyer.

Γερμανικό Grand Prix 1935

Έντυπα μέσα αυτοκινήτου όπως τα περιοδικά Motor και Autocar συνέβαλαν στην εξάπλωση της φήμης του Nurburgring αφιερώνοντας διθυραμβικές στήλες για την πίστα και το κλίμα των αγώνων, προτρέποντας συνάμα το ενδιαφερόμενο κοινό να την επισκεφτεί δίνοντας κατατοπιστικές οδηγίες.
Το Ring βελτιωνόταν συνεχώς τη δεκαετία του ’30 καθώς αρκετές στροφές πήραν κλίση για λόγους ασφαλείας, τοποθετήθηκε σιδερένιος φράχτης 35 χιλιομέτρων γύρω από όλη τη διαδρομή και το οδόστρωμα βελτιώθηκε.
Η επιτυχία των αγώνων όπως και τα μεγάλα πλήθη που προσελκούσαν, οδήγησε στη δημιουργία παρόμοιων χώρων στη Γερμανική επικράτεια όπου θα φιλοξενούνταν αγώνες όπως το Hockenheim και το Solitudering.
Το 1940 μάλιστα το Γερμανικό Grand Prix επρόκειτο να διεξαχθεί στο Deutchlandring, μια νέα πίστα που είχε δημιουργηθεί έξω από τη Δρέσδη όμως η έναρξη του πολέμου ανέβαλε κάθε αγωνιστική δραστηριότητα και αργότερα μετατράπηκε σε δημόσιο δρόμο.
 Το Nurburgring δεν έμεινε ανεπηρέαστο από την παγκόσμια σύρραξη καθώς το 1943 ο φράχτης του χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της Wehrmacht, ενώ το 1945 αμερικανικά άρματα χρησιμοποίησαν το Sudschleife για την προέλασή τους καταστρέφοντας το οδόστρωμα.
Όταν η Γαλλική στρατιωτική διοίκηση ανέλαβε τον έλεγχο της περιοχής, διέταξε την αποκατάσταση του Sudschleife και των υπόλοιπων εγκαταστάσεων θέλοντας να διοργανώσει ένα διεθνή αγώνα μοτοσυκλετών.
Έτσι στις 17 Αυγούστου του 1947 80.000 θεατές παρακολούθησαν την αναγέννηση του Ring το οποίο με τη σειρά του έδωσε ξανά πνοή στην περιοχή, πείθοντας τις αρχές να αναλάβουν δράση και να αποκαταστήσουν πλήρως όλη την πίστα.

The 50’s

 Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν εγκαίρως ώστε το Nurburgring να είναι έτοιμο να υποδεχθεί όλα τα διεθνή πρωταθλήματα που άρχισαν να δημιουργούνται μετά το τέλος του πολέμου όπως η Formula 1, το παγκόσμιο πρωτάθλημα Sportscar και το Moto GP.
Tο 1953 δημιουργήθηκε ο αγώνας των 1000 χιλιομέτρων που θα γινόταν σημείο αναφοράς για το παγκόσμιο πρωτάθλημα αντοχής και θα διεξαγόταν αδιάλειπτα από το 1956 μέχρι το 1984.
Το 1955 και το 1958 το Ring φιλοξένησε για πρώτη φορά το Moto GP.
Η Formula 1 επισκέφθηκε τη γερμανική πίστα για πρώτη φορά το 1951 και αποτέλεσε αναπόσπαστο μέρος του ετήσιου προγράμματος με εξαίρεση το 1955 (ο αγώνας ακυρώθηκε λόγω του πολύνεκρου ατυχήματος στο Le Mans) και το 1959 όταν το Grand Prix διεξήχθη στο AVUS.
O Alberto Ascari εμπρός σε ένα κοινό 400.000 θεατών κέρδισε το πρώτο μεταπολεμικό Grand Prix (που δεν προσμετρούσε στο πρωτάθλημα) όπως θα έκανε το 1951 και το 1952 ενώ νίκησε και στον πρώτο αγώνα αντοχής το 1953, όλες με Ferrari.
Το 1953 οι Ιταλοί πανηγύρισαν και πάλι δια χειρός Giuseppe Farina πριν παραλάβει τη σκυτάλη ο Juan Manuel Fangio.
Ο Αργεντινός μαέστρος πήρε 3 καρό σημαίες (’54, ’56, ’57) οδηγώντας για τις Mercedes, Ferrari και Maserati αντίστοιχα, με το Grand Prix του ’57 να αποτελεί την τελευταία του νίκη και ίσως τη μεγαλύτερή του εμφάνιση.
Έχοντας χάσει την πρωτοπορία λόγω ενός αργού pit stop, κατάφερε να εξαλείψει μια διαφορά 50 δευτερολέπτων και καταρρίπτοντας το ρεκόρ της πίστας 9 φορές (9:17.4), έφτασε και προσπέρασε τους προπορευόμενους Collins και Hawthorn ένα γύρο πριν το τέλος.

photo 10

Από το 2002 το άγαλμα του Fangio παρέα με τη Mercedes W196 με την οποία νίκησε το 1954, στολίζει την είσοδο του αυτοκινητοδρομίου.
Το 1958 μειώθηκαν από 22 σε 15 οι συνολικοί γύροι του Grand Prix για να μειωθεί η διάρκεια του αγώνα που ξεπερνούσε κατά πολύ τις 3 ώρες.
 Ο Tony Brooks με Vanwall επικράτησε αλλά ο αγώνας σημαδεύτηκε από το θάνατο του Peter Collins μετά από έξοδο στη Pflanzgarten.

 To 1952, το Nurburgring γιόρτασε μεγαλοπρεπώς τα 25 του χρόνια με την Continental να τοποθετεί 400 μεγάλα λάβαρα στου δρόμους που οδηγούσαν στην πίστα, θέλοντας να κάνει θριαμβική την πορεία προς αυτήν.
Το 1954, η Dunlop κατασκεύασε στην είσοδο των pit έναν πύργο που εκτός από τη σειρά των αγωνιζόμενων έδειχνε και την θέση του πρωτοπόρου σε έναν ηλεκτρονικό χάρτη της πίστας, πράγμα χρήσιμο για όλους ειδικά σε αγώνες του Nordschleife.

photo 11

Οι στροφές Aremberg και Schwalbenschwanz ανακατασκευάστηκαν, η Wippermann διαφοροποιήθηκε ενώ μεγάλο μέρος του οδοστρώματος ξαναστρώθηκε.

The 60’s

Το Grand Prix του 1960 επρόκειτο να διεξαχθεί στο AVUS όμως οι οδηγοί της F1 αρνήθηκαν να τρέξουν για λόγους ασφαλείας και τελικά ο αγώνας έγινε στο Sudschleife, προσμετρώντας στο πρωτάθλημα της Formula 2.
Οι Βρετανοί και οι άποικοί τους μονοπώλησαν τις νίκες καθ’όλη τη δεκαετία με τον Βέλγο Jacky Ickx να σπάει τη μονοτονία μόλις το 1969.
Ο Stirling Moss έκανε την αρχή το 1961 με Lotus Climax και ακολούθησαν οι Graham Hill(’62, BRM), John Surtees (‘63, ’64 Ferrari), Jim Clark(’65, Lotus Climax), ο Αυστραλός Jack Brabham(’66, Brabham Repco), ο Νεοζηλανδός Denny Hulme(’67, Brabham Repco) και ο Σκωτσέζος Jackie Stewart(’68, Matra Ford).

photo 12

Ο Jim Clark ήταν ο ταχύτερος της περιόδου εκκινώντας 4 φορές από την pole position μέχρι το 1967.
Το 1966 μάλιστα, ο Βρετανός πρωταθλητής απέδειξε ότι το Nurburgring ήταν χώρος όπου ο οδηγός μπορούσε να κάνει τη διαφορά σημειώνοντας τον ταχύτερο χρόνο στις δοκιμές με τη Lotus 33 που οδηγούσε, να φέρει δίλιτρο κινητήρα εν αντιθέσει με την πλειοψηφία του grid που έτρεχε με τρίλιτρους.

Περιήγηση στο Ring του 1967

Το 1967 κάτι παρόμοιο θα έκανε και ο 22χρονος Jacky Ickx που έγραψε τον τρίτο ταχύτερο χρόνο στις κατατακτήριες με μία Matra F2 (τότε επιτρεπόντουσαν συμμετοχές από ομάδες της Formula 2 για να συμπληρώνεται το grid).
Το 1968 σε έναν αγώνα που διεξήχθη υπό συνθήκες βροχής και ομίχλης, ο Jackie Stewart πήρε μια εκπληκτική νίκη (οδηγώντας με σπασμένο χέρι εξ’αιτίας ατυχήματος σε αγώνα F2) χάρη στα ελαστικά της Dunlop, τερματίζοντας 4 λεπτά εμπρός από τον 2ο Graham Hill.
 Μετά τον αγώνα αποκάλεσε το Nurburgring “πράσινη κόλαση”, ένα προσωνύμιο που το συνοδεύει μέχρι σήμερα.

photo 13

Ο Jacky Ickx έγινε ο πρώτος οδηγός που κατέβασε το ρεκόρ γύρου κάτω από τα 8 λεπτά παίρνοντας την pole position το 1969 με χρόνο 7:42.1, ενώ κατάφερε να νικήσει και στον αγώνα μετά από μεγάλη μάχη με τον Stewart.

 Τη δεκαετία του ’60 οι αλλαγές στην πίστα συνεχίστηκαν.
 Κόπηκαν αρκετά δέντρα γύρω από την Karussell προσφέροντας καλύτερη ορατότητα στους οδηγούς ενώ βελτιώσεις έγιναν στις στροφές Bergwerk, Flugplatz και Hatzenbach.
Το 1967 προστέθηκε ένα chicane στο τέλος της μεγάλης ευθείας αυξάνοντας το μήκος κατά 25 μέτρα, σε μια προσπάθεια να μειωθεί η ταχύτητα διέλευσης εμπρός από τα pit καθώς δεν υπήρχε διαχωριστική νησίδα.
Το 1968 άνοιξε νέο κέντρο τύπου στην κεντρική κερκίδα, ενώ το 1969 τοποθετήθηκαν προστατευτικές μπαριέρες εμπρός από τα pit μειώνοντας το πλάτος της ευθείας εκκίνησης τερματισμού.

The 70’s

 Αυτές οι αλλαγές όμως δεν στάθηκαν αρκετές για να μείνει το Grand Prix στο Nurburgring το 1970, καθώς οι οδηγοί βάση ψηφοφορίας του συνδικαλιστικού τους οργάνου (Grand Prix Drivers Association) αρνήθηκαν να τρέξουν με συνέπεια να δεχθούν μεγάλη κριτική από τους οργανωτές και τα μέσα ενημέρωσης.
Ο πρόεδρος του GPDA, Jo Bonnier, ανέφερε ότι το 1968 παρέδωσε στους οργανωτές μία λίστα με τις μετατροπές που έπρεπε να γίνουν στην πίστα προκειμένου να συνεχίσει να φιλοξενεί τον αγώνα, όμως μέχρι τον Ιούλιο του 1970 ελάχιστα είχαν γίνει.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’60 τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας και οι απώλειες των οδηγών, ώθησαν τον GPDA -με πρωταγωνιστή τον Jackie Stewart- να αρχίσουν μια εκστρατεία απαιτώντας από τους οργανωτές των αγώνων να διαμορφώσουν κατάλληλα τις πίστες ώστε να παρέχουν τη στοιχειώδη ασφάλεια σε περίπτωση ατυχήματος.
Αναπόφευκτα το Nurburgring βρέθηκε στο στόχαστρο και παρά το γεγονός ότι δεν είχε τη μερίδα του λέοντος στα ατυχήματα, είχε πληρώσει κι αυτό με τη σειρά του το φόρο του αίματος.
Μόνο σε Grand Prix είχαν χάσει τη ζωή τους οι: Viktor Junek (1928), Ernst von Delius (1937), Onofre Marimon (1954), Peter Collins (1958), Carel Godin de Beaufort (1964), John Taylor (1966), Gerhard Mitter (1969).
Ο Jackie Stewart επισήμανε ότι αν κάποιος οδηγός έκανε λάθος και έφευγε από το οδόστρωμα είχε ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης αφού συνήθως κατέληγε πάνω σε δέντρα ή σε γκρεμό.
 Το μεγάλο μήκος, η ανεπάρκεια πλήρους επιτήρησης, η απουσία μπαριέρων περιμετρικά της διαδρομής και φυσικά οι ταχύτητες των μονοθεσίων που είχαν σχεδόν διπλασιαστεί, προέβαλλαν την ανάγκη για ριζικές αλλαγές στο προπολεμικό αυτοκινητοδρόμιο.

 Τοποθετήθηκε φράχτης γύρω από τις θέσεις θεατών για να διασφαλιστούν τα έσοδα των εισιτηρίων, δημιουργώντας παράλληλα νέους χώρους στάθμευσης.
Ανεγέρθηκαν διπλού ύψους μπαριέρες στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής, ενώ το οδόστρωμα ξαναστρώθηκε σε μια προσπάθεια να διορθωθούν οι κλίσεις σε επικίνδυνες στροφές όπως η Flugplatz και η Brunnchen όπου τα αυτοκίνητα έκαναν άλματα, χωρίς όμως θα διαφοροποιηθεί ουσιαστικά η χάραξη.
Το 1974, διαπλατύνθηκε ο χώρος γύρω από τη μεγάλη ευθεία απομακρύνοντας τους θάμνους που ήταν συνυφασμένοι με το συγκεκριμένο κομμάτι.

photo 14

Με κόστος 2.000.000 μάρκων, το Nordshleife προσπάθησε να εναρμονιστεί με τις επιταγές των καιρών κάτι που σήμανε την πλήρη εγκατάλειψη του Sudschleife που φιλοξενούσε μέχρι τότε μικρούς αγώνες.

Το 1970 δημιουργήθηκε ο 24ωρος αγώνας τουρισμού της ADAC στον οποίο μπορούσαν να συμμετάσχουν από επαγγελματίες και επίσημοι κατασκευαστές μέχρι ερασιτέχνες.
Η Formula 1 θα επιστρέψει στο Ring το 1971, όπου παρουσία 250.000 θεατών ο Jackie Stewart θα πάρει τη νίκη για την ομάδα του Ken Tyrrell κάτι που θα επαναλάμβανε και το 1973.
Το 1972 η Ferrari θα πάρει την καρό σημαία δια χειρός Jacky Ickx ενώ τo 1974 ήταν η σειρά του Clay Regazzoni να νικήσει για τους Ιταλούς, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από το ατύχημα του Mike Hailwood στη δεύτερη Pflanzgarten που του επέφερε σοβαρά τραύματα στα πόδια, τερματίζοντας την καριέρα του στην F1.
Το 1975 στις δοκιμές, ο Niki Lauda έγινε ο πρώτος που έγραψε χρόνο κάτω από τα 7 λεπτά (6:58.06) αλλά στον αγώνα ένα κλαταρισμένο ελαστικό του κόστισε τη νίκη, την οποία πήρε ο Carlos Reutemann με την Brabham.

photo 15

Και φτάνουμε στο 1976.
Η επιτροπή ασφαλείας του GPDA αποφάσισε με ψηφοφορία να διεξαχθεί κανονικά ο αγώνας, καθώς εκείνη τη χρονιά έληγε η διορία που είχαν δώσει οι οδηγοί στους οργανωτές για να προχωρήσουν σε περαιτέρω αλλαγές.
Σε συνέντευξή του στον Pete Lyons του Autosport πριν τον αγώνα, ο Lauda καταφέρθηκε εναντίον του Nurburgring για την επικινδυνότητά του επισημαίνοντας ότι η απουσία εξόδων διαφυγής μπορεί να αποβεί μοιραία σε περίπτωση λάθους, όπως στην περίπτωση  του Hailwood.
Δυστυχώς για τον ίδιο η μοίρα επιβεβαίωσε τους φόβους του.
Στον 2ο γύρο του αγώνα έχασε τον έλεγχο για αδιευκρίνιστο -μέχρι σήμερα- λόγο στην αριστερή καμπή πριν τη στροφή Bergwerk, η Ferrari του συγκρούστηκε με τον φράχτη και ανεφλέγη.
Αν και το αυτοκίνητο διάσωσης των οργανωτών ανταποκρίθηκε άμεσα στο περιστατικό, ο Lauda πιθανότατα δεν θα επιβίωνε αν δε τον έσωζαν οι συναθλητές του Arturo Merzario, Guy Edwards, Brett Lunger και Harald Ertl.

photo 16

Ο αγώνας διεκόπη και ασθενοφόρο παρέλαβε τον Αυστριακό, ο οποίος στη συνέχεια μεταφέρθηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο του Koblenz.
Στην επανεκκίνηση, κυριάρχησε η McLaren του James Hunt με τον Βρετανό να παίρνει μια κομβικής σημασίας νίκη στο κυνήγι του τίτλου.
Ο Maurice Hamilton, ένας από τους σημαντικότερους δημοσιογράφους που ασχολούνται με την F1, διερωτήθηκε τότε στο Autosport αν αυτός ο αγώνας σφράγισε τη μοίρα του θρυλικού circuit.
Eκείνο το τριήμερο είχε την τύχη να βρεθεί συνοδηγός σε μια BMW που οδηγούσε ο Jackie Stewart σε μια επίδειξη του Nordschleife και περιγράφει την εμπειρία του:
“Παρ’όλο που είχα μελετήσει χάρτες της πίστας, μετά την Aremberg χάθηκα.
Ο Jackie ανέφερε σε κάθε σημείο που βρισκόμασταν όπως και την ταχύτητα, σχέση κιβωτίου και γραμμή που χρησιμοποιείτο σε συνθήκες αγώνα.
Έμεινα άναυδος από τον αριθμό των στροφών που χρησιμοποιούνταν η 5η σχέση ειδικά σε σημεία όπως η Foxhole και η κατάβαση προς τη γέφυρα του Adenau, όπου η ταχύτητα έφτανε και τα 280χ.α.ω!
Ήταν ονειρικό και ταυτόχρονα τρομακτικό.
Τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι πραγματικά ήταν αυτό το μέρος.
Μία εκπληκτική πίστα για τον οδηγό.
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φύγει το Grand Prix από εδώ!
Αργότερα στο χώρο φιλοξενίας της Elf, ρώτησε το Σκωτσέζο πως ένιωθε που αυτός ο αγώνας ενδεχομένως να ήταν ο τελευταίος της F1 στο Nurburgring.
“Έχω ανάμεικτα συναισθήματα.
Ενώ μπορώ να πάω οπουδήποτε επέλεξα να έρθω εδώ ακριβώς γιατί μπορεί να είναι το τελευταίο Grand Prix του Ring.
Είναι μια μοναδική πίστα, απαιτητική, τεράστια πρόκληση, αλλά και πολύ επικίνδυνη.
Το να τερματίζεις πρώτος εδώ είναι κάτι ιδιαίτερο και οι 3 νίκες μου πρόσφεραν μεγάλη ικανοποίηση.
Όταν όμως ερχόταν ο Αύγουστος και ξεκινούσα από το σπίτι μου για το Nurburgring πάντα σταματούσα για λίγο και κοιτούσα πίσω.
Αναρωτιόμουν αν θα το έβλεπα ξανά.
Κάθε φορά που επέστρεφα στα pit ένιωθα μεγάλη ανακούφιση, γι’αυτό και έκανα μόνο όσους γύρους έπρεπε να κάνω και κανένα παραπάνω”.

photo 17

Επτά μήνες μετά το ατύχημά του, ο Niki Lauda επέστρεψε στη Ρηνανία παρέα με τον John Watson για να επιθεωρήσουν το circuit ενόψει του Γερμανικού Grand Prix βρίσκοντάς το -όπως ήταν αναμενόμενο- ακατάλληλο για την F1, με συνέπεια o αγώνας να μεταφερθεί μόνιμα στο Hockenheim.
Δε συνέβη το ίδιο όμως και με τη Formula 2 ή τα 1000 χιλιόμετρα που συνέχισαν να διοργανώνονται για έξι ακόμα χρόνια με συμμετοχές και νίκες οδηγών της F1.
Αυτοί οι αγώνες δεν θεωρήθηκαν επικίνδυνοι…

The 80’s

Οι ιθύνοντες του αυτοκινητοδρομίου θέλοντας να ακολουθήσουν την επικρατούσα λογική των μικρότερων σε μήκος circuit, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο στο χώρο γύρω από την ευθεία εκκίνησης τερματισμού.
To 1982 μετά τον αγώνα των 1000 χιλιομέτρων, οι εργασίες ξεκίνησαν με τις κατεδαφίσεις των pit και των γύρω κτιρίων.
Το Nordschleife αποκόπηκε από τα έργα και έγινε αυτόνομο (αργότερα θα ενωνόταν με το νέο κομμάτι) με το μήκος του να μειώνεται στα 20.8 χιλιόμετρα, και έτσι υποδέχθηκε για τελευταία φορά τα 1000 χιλιόμετρα το 1983.
Νικητές ήταν οι Jacky Ickx και Jochen Mass οδηγώντας μία Porsche 956, ενώ με παρόμοιο αυτοκίνητο ο αδικοχαμένος Stefan Bellof σημείωσε στις δοκιμές τον ταχύτερο χρόνο στην συγκεκριμένη διαμόρφωση του Nordschleife σταματώντας το χρονόμετρο στα 6:11.13, ρεκόρ που παραμένει μέχρι σήμερα.
Προς τιμήν του τον Αύγουστο του 2013 η δεύτερη Pflanzgarten μετονομάστηκε σε Stefan Bellof S.

photo 18

Το Grand Prix circuit, όπως ονομάστηκε, ήταν έτοιμο το 1984 και με μήκος που δεν ξεπερνούσε τα 4,5 χιλιόμετρα δεν έμοιαζε σε τίποτα με το Nordschleife.
Διέθετε μεγάλες εξόδους διαφυγής, καινούριο σύμπλεγμα pit-paddock με κέντρο τύπου και VIP σουίτες ενώ μπορούσε να φιλοξενήσει 150.000 θεατές.
Παράλληλα δημιουργήθηκαν διάφορες διαγραμμίσεις για να μπορεί να φιλοξενήσει διαφόρων ειδών αγώνες.
Το 1988 θα κατεδαφιζόταν και η κεντρική κερκίδα που στέγαζε το ξενοδοχείο και το εστιατόριο και τη θέση της θα έπαιρνε μια νέα πιο σύγχρονη.
Εγκαινιάστηκε το Μάιο και οι οργανωτές εκμεταλλευόμενοι την περίσταση κάλεσαν την χήρα του Otto Creutz, Hedwig, να παραστεί στις εκδηλώσεις θέλοντας να διορθώσουν μια ιστορική αδικία.
Το 1933 με την άνοδο στην εξουσία των ναζιστών, ο Otto Creutz -όντας μέλος αντίπαλου κόμματος που μισούσε η νέα κυβέρνηση- κατηγορήθηκε για κατάχρηση δημοσίου χρήματος κατά τη διάρκεια κατασκευής του Nurburgring και φυλακίστηκε, ενώ μετά τον πόλεμο δεν κατάφερε να καθαρίσει το όνομά του και περιθωριοποιήθηκε.
Έτσι δεν προσκλήθηκε στο πρώτο μεταπολεμικό αγώνα το 1950 και ένα χρόνο αργότερα δεν άντεξε τα απανωτά χτυπήματα και αυτοκτόνησε.
Η Hedwig -παρά τα 88 της χρόνια- ήταν ακμαία και δεν έχασε την ευκαιρία να επισημάνει στους οργανωτές ότι χρειάστηκαν 2 χρόνια για να κατασκευάσουν ένα circuit 4,5 χιλιομέτρων, τη στιγμή που 60 χρόνια πριν ο σύζυγός της στο ίδιο χρονικό διάστημα δημιούργησε ολόκληρη την πίστα κυριολεκτικά με τα χέρια.
Το παρών έδωσαν και μεγάλες προσωπικότητες του παρελθόντος όπως οι Manfred von Brauchitsch, Hermann Lang, Juan Manuel Fangio, Stirling Moss, Phil Hill και John Surtees.
Κανένας τους όμως δεν εντυπωσιάστηκε από την νέα χάραξη την οποία βρήκαν προβλέψιμη και εντελώς βαρετή σε σύγκριση με το Nordschleife.

photo 19

Στις 12 Μαϊου έλαβε χώρα αγώνας επίδειξης με ταυτόσημες Mercedes 190E, στον οποίο συμμετείχαν πολλοί πρώην και νυν αστέρες της F1.
Νικητής αναδείχτηκε ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Ayrton Senna (είχε αντικαταστήσει την τελευταία στιγμή τον Emerson Fittipaldi), εμπρός από έναν μαινόμενο Niki Lauda που εκκίνησε από την τελευταία θέση και προσπέρασε όποιον βρήκε μπροστά του.

Η F1 επισκέφθηκε τη Ρηνανία τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς για το Ευρωπαϊκό Grand Prix, έναν τίτλο που το Nurburgring είχε φιλοξενήσει προηγουμένως 4 φορές (1954, 1961, 1968, 1974) και ο Alain Prost κυριάρχησε στο τιμόνι της πανίσχυρης τότε McLaren.
Το 1985 το Γερμανικό Grand Prix επέστρεψε στο Ring, με τον Michele Alboreto να παίρνει την 5η και τελευταία νίκη του στην F1 για λογαριασμό της Ferrari.

photo 20

Για την επόμενη δεκαετία η F1 απουσίασε από τα βουνά του Eifel και οι οργανωτές έριξαν το βάρος στα 1000 χιλιόμετρα, στο Moto GP που εναλλασσόταν με το Hockenheim αλλά και το νέο πρωτάθλημα τουρισμού που δημιουργήθηκε το 1984, το γνωστό DTM.
Ο αγώνας του DTM μάλιστα, θα φιλοξενούνταν στο Nordschleife μέχρι και το 1995 όταν και μεταφέρθηκε στο Grand Prix circuit.
Aπό το 1985 η πίστα ξεκίνησε να διοργανώνει κάθε καλοκαίρι το Rock am Ring, ένα ροκ φεστιβάλ το οποίο θα εξελισσόταν στο μεγαλύτερο του είδους του στη Γερμανία.

The 90’s

Το 1994 και το 1997, το chicane πριν την είσοδο των pit ανακατασκευάστηκε για την μείωση της ταχύτητας διέλευσης αλλά και για τη δημιουργία διπλής διαγράμμισης για τα αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες.
Το 1991 με την κατάρρευση του παγκοσμίου πρωταθλήματος αντοχής, σταμάτησε η διοργάνωση των 1000 χιλιομέτρων ενώ μετά την τριετία 1995-1997 το Moto GP μεταφέρθηκε μόνιμα στο Sachsenring.
Όταν το 1994 ο Michael Schumacher κατέκτησε την κορυφή της Formula 1, στη Γερμανία υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντας για το πρωτάθλημα με αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά το Ευρωπαϊκό Grand Prix να επιστρέψει στο Nurburgring.
Ο Schumacher οδηγώντας για την ομάδα της Benetton, τίμησε δεόντως την επαναφορά της ιστορικής πίστας στο πρόγραμμα παίρνοντας μια πειστική νίκη μετά από μάχη με τον Damon Hill και τον Jean Alesi.

photo 21

Το 1996 και το 1997 ήταν η σειρά της Williams να πανηγυρίσει με τον Jacques Villeneuve να παίρνει διαδοχικά την πρώτη και την τελευταία του νίκη στην F1 ενώ το 1998 επικράτησε ο Mika Hakkinen με τη McLaren Mercedes.
Λόγω ενός περίεργου νόμου της FIA, που απαγόρευε τη διεξαγωγή δύο αγώνων με το ίδιο όνομα σε μία χώρα και επειδή τα δικαιώματα του Ευρωπαϊκού Grand Prix τα είχε η πίστα της Jerez, τα Grand Prix του ’97 και του ΄98 πήραν το όνομα του Λουξεμβούργου λόγω της εγγύτητας της πίστας με τα σύνορα του συγκεκριμένου κράτους.
Από το 1999 μέχρι και το 2007, o τίτλος του Ευρωπαϊκού Grand Prix θα συνόδευε μόνιμα το Nurburgring.
Το 1999 σε έναν επεισοδιακό αγώνα, ο Johnny Herbert έκανε την έκπληξη παίρνοντας τη μοναδική νίκη της ομάδας του πρώην Ringmeister Jackie Stewart.

photo 22

Η νέα χιλιετία

To Nurburgring υποδέχτηκε τη νέα χιλιετία ανακατασκευάζοντας τα pit, τα οποία αριθμούσαν πλέον 33 γκαράζ με αρκετό ύψος εσωτερικά θέλοντας να διευκολύνει τη διεξαγωγή αγώνων του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος φορτηγών.

Όσον αφορά την F1, το 2000 και το 2001 ο Michael Schumacher θα πετύχει τις πρώτες του νίκες επί γερμανικού εδάφους με τα χρώματα της Ferrari.
Το 2002, η πρώτη στροφή (Castrol S) επανασχεδιάστηκε δια χειρός Hermann Tilke αυξάνοντας το μήκος της πίστας στα 5,15 χιλιόμετρα, σε μια προσπάθεια να αυξηθούν τα προσπεράσματα και να αποφευχθούν ατυχήματα όπως αυτό του 1999.
Στο σημείο υπήρχε η ημικυκλική κερκίδα της Mercedes, από την οποία πήρε το όνομά του το νέο κομμάτι (Mercedes Arena).

photo 23


Εκείνη τη χρονιά πανηγύρισε ξανά η Ferrari, με τους Barrichello και Schumacher να κάνουν το 1-2 ενώ το 2003 ήταν η σειρά του Ralf Schumacher και της Williams.
To 2004 και το 2006 θα νικήσει και πάλι ο Michael Schumacher, ενώ το 2005 και το 2007 θα επικρατήσει ο Fernando Alonso για λογαριασμό της Renault και της McLaren αντίστοιχα.
Η πρώτη αποχώρηση του Michael Schumacher από την ενεργό δράση θα φέρει την πτώση του ενδιαφέροντος του γερμανικού κοινού για το θεσμό, με αποτέλεσμα να αρχίσει η ετήσια εναλλαγή του Grand Prix μεταξύ Nurburgring και Hockenheim.
Το 2007 το circuit θέλοντας να τιμήσει το Γερμανό πολυπρωταθλητή, μετονόμασε το Shell S σε Michael Schumacher S σε ειδική εκδήλωση το Σαβ/κο του Grand Prix.
Το 2009 το Grosser Preis von Deutschland θα επιστρέψει στη Ρηνανία, και η RedBull θα κάνει το 1-2 με τον Mark Webber να παίρνει την πρώτη του νίκη στην F1.
Το 2011 θα νικήσει ο Lewis Hamilton στο τιμόνι της McLaren Mercedes και το 2013 θα επικρατήσει και πάλι η RedBull, με τον Sebastian Vettel να παίρνει την πρώτη του νίκη επί γερμανικού εδάφους.
Στις 28 Απριλίου 2007, ο ήχος ενός μονοθεσίου της F1 ακούστηκε ξανά στο Nordschleife όταν σε ειδική εκδήλωση της BMW ο Nick Heidfeld πραγματοποίησε τρεις γύρους επίδειξης με την F1.06, το αυτοκίνητο που συμμετείχε στο πρωτάθλημα του 2006 για λογαριασμό της BMW Sauber.
Το μονοθέσιο όμως είχε κοντές σχέσεις στο κιβώτιο, πάτωμα ρυθμισμένο αρκετά ψηλά και ελαστικά επίδειξης της Bridgestone καθώς δεν είχε σκοπό την επίτευξη του απόλυτου χρόνου.

Το σκηνικό επαναλήφθηκε στις 19 Μαϊου 2013 αυτή τη φορά σε εκδήλωση της Mercedes πριν τον 24ωρο αγώνα, όπου ο Michael Schumacher οδήγησε την W02 με την οποία συμμετείχε στο πρωτάθλημα του 2011.
Στην πίστα τον συνόδεψαν οι Nico Rosberg, Bernd Maylander, Karl Wendlinger και Bernd Schneider με άλλα αγωνιστικά της εταιρίας όμως και αυτή τη φορά επρόκειτο για γύρο επίδειξης.

photo 24

Το Ring διοργάνωσε από το 2008 μέχρι το 2013 και το Γερμανικό γύρο του παγκοσμίου πρωταθλήματος Superbike.
Τα 1000 χιλιόμετρα από το 2000 και μετά αποτέλεσαν μέρος διάφορων θεσμών όμως το 2015 επιστρέφουν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντοχής (WEC) με νέο όνομα, 6 ώρες του Nurburgring, με τον αγώνα να διεξάγεται στο μικρό circuit των 5,1 χιλ.
Αντίθετα ο Γερμανικός γύρος του παγκοσμίου πρωταθλήματος τουρισμού (WTCC) -που και αυτό επέστρεψε το 2015- διεξήχθη σε ολόκληρη την πίστα (αφήνοντας εκτός μόνο τη Mercedes Arena), με το Nordshcleife να φιλοξενεί διεθνή αγώνα ξανά μετά το 1983.

Ο Sebastian Loeb μας ξεναγεί στη θρυλική διαδρομή:

Παράλληλα συνεχίζει να φιλοξενεί αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος τουρισμού (VLN) μέρος του οποίου αποτελεί ο 24ωρος αγώνας, όπου συνήθως οι συμμετοχές ξεπερνούν τις 200.

Το θεματικό πάρκο και η χρεοκοπία

Το 2004 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί θεματικό πάρκο δίπλα στις εγκαταστάσεις της πίστας, σε μια προσπάθεια να προσελκύσει περισσότερο κόσμο καθώς το αυτοκινητοδρόμιο δεν ήταν κερδοφόρο.
Η κυβέρνηση του γερμανικού κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου επένδυσε πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ για το φιλόδοξο εγχείρημα που προέβλεπε επέκταση των χώρων διοίκησης, νέο ξενοδοχείο, επιχειρηματικό κέντρο, πάρκα αναψυχής και ένα ταχύτατο ψυχαγωγικό τρενάκι που ονομάστηκε Ring racer αλλά δε λειτούργησε ποτέ λόγω τεχνικών προβλημάτων..
Το 2009 οι εγκαταστάσεις ήταν έτοιμες όμως απέτυχαν να προσελκύσουν κόσμο και επενδυτές, ενώ τα χρέη άρχισαν να συσσωρεύονται.
Έτσι το 2012 όταν η εταιρία διαχείρισης του αυτοκινητοδρομίου χρειάστηκε πακέτο διάσωσης από την κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση επενέβη θεωρώντας παράνομη τη συνέχιση της χρηματοδότησης με συνέπεια η εταιρία να χρεοκοπήσει.
Σα να μην έφτανε αυτό, μετά από έρευνα των αρχών ο υπουργός Οικονομικών του κρατιδίου και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρίας διαχείρισης, Ingolf Deubel, βρέθηκε ένοχος για υπεξαίρεση χρημάτων της επένδυσης και καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση (συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, ε Άνγκελα;).
Το 2013 όταν ήρθε η σειρά του Nurburgring να φιλοξενήσει το Grand Prix οι οργανωτές μη έχοντας τα απαραίτητα κεφάλαια και για να μη χαθεί ο αγώνας, παραχώρησαν την πίστα στον Bernie Ecclestone ο οποίος βάζοντας τα έξοδα της διοργάνωσης καρπώθηκε και τα έσοδα.
Το 2014 το Ring βγήκε σε πλειστηριασμό στον οποίο πλειοδότησε η γερμανική εταιρία ανταλλακτικών Capricorn.
Όταν όμως απέτυχε να πληρώσει την δεύτερη δόση του πλειστηριασμού, την εξαγορά ολοκλήρωσε η φαρμακοβιομηχανία Pharmstandard του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Viktor Kharitonin.
Το 2015 η πίστα και πάλι δεν είχε τους πόρους για να φιλοξενήσει την F1 και ο Ecclestone φοβούμενος την μειωμένη προσέλευση των θεατών, την απέσυρε από το πρόγραμμα.
Οι οργανωτές τόνισαν ότι επρόκειτο για θέμα 2-3 εκατομμυρίων ευρώ.

photo 25

Η κληρονομιά

Οι αγώνες μπορεί να έρχονται και να φεύγουν όμως αυτό που μένει είναι ο αντίκτυπος που έχει το circuit σε όλο το φάσμα της αυτοκίνησης.
Αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η OPEL μνημονεύουν την πίστα στα μοντέλα τους ενώ άλλες όπως η BMW δημιουργούν εκεί μόνιμες βάσεις δοκιμών, γιατί πολύ απλά προσομοιώνει όλες τις καταστάσεις στις οποίες πρέπει να υποβληθεί ένα sport αυτοκίνητο κατά την εξέλιξή του.
Κατόπιν κυνηγούν τον ταχύτερο δυνατό γύρο, καθώς αυτός λειτουργεί σαν διαπιστευτήριο στην παγκόσμια αγορά αλλά και ως ιδανικό εργαλείο για την προώθησή τους.
Το αυτοκόλλητο του Nurburgring τείνει να γίνει το σήμα κατατεθέν κάθε “petrolhead” ανά την υφήλιο ενώ δε νοείται ηλεκτρονικό παιχνίδι αυτοκινήτου χωρίς να περιλαμβάνει τη γερμανική πίστα.
Το γεγονός ότι σήμερα αρκετοί εθισμένοι στην ταχύτητα συνωστίζονται στις πύλες του με κάθε είδους όχημα για να πληρώσουν το αντίτιμο που θα τους επιτρέψει να βιώσουν την εμπειρία της ανόθευτης οδήγησης, αποτελεί ωδή για το όραμα του Otto Creutz και το σχεδιασμό του Gustav Eichler.
Flugplatz, Schwedenkreuz, Fuchsrohre, Adenau Forst, Ex-Muhle, Lauda-Linksknick, Bergwerk, Karussell, Wipperman, Pflatzgarten, Stefan Bellof S, Schwalbenschwanz και αρκετές ακόμα έχουν περάσει στην ανθολογία των πιο διάσημων στροφών του κόσμου.
Το εύρος της ιστορίας και της κληρονομιάς του Nurburgring είναι τέτοιο, που ακόμα κι αν το παρόν ή το μέλλον του είναι ακόμα θολό τίποτα δε σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεί να χαθεί.
Αποτελεί διαχρονικό μνημείο της ανθρώπινης ανάγκης να κατανοήσει τα όριά της και ταυτόχρονα, ένα μέρος στο οποίο οι περισσότεροι από μας μπορούμε να αντιληφθούμε ότι αυτό που έκαναν και κάνουν οι αυθεντικοί Ringmeisters εμείς πιθανότατα δε θα το επιχειρούσαμε…

Nurburgring Grand Prix circuit
Μήκος πίστας: 5.148 μέτρα
Ταχύτερος γύρος: 1:28.351 (M.Schumacher, Ferrari F2004, 2004)

Nurburgring Nordschleife
Μήκος πίστας: 20.799 μέτρα
Ταχύτερος γύρος: 6:11.130 (Stefan Bellof, Porsche 936, 1983)

Συνολικό μήκος: 25.947 μέτρα

Χρόνια παρουσίας στην F1: 40 (1951-1954, 1956-1958, 1961-1969, 1971-1976, 1984-1985, 1995-2007, 2009, 2011, 2013)

Πολυνίκες οδηγοί: Michael Schumacher 5 (1995, 2000-01, 2004, 2006)
Jackie Stewart 3 (1968, 1971, 1973)
Juan Manuel Fangio 3 (1954, 1956, 1957)

Πολυνίκεις ομάδες: Ferrari 13 (1951-53, 1963-64, 1972, 1974, 1985, 2000-02, 2004, 2006)
McLaren 5 (1976, 1984, 1998, 2007, 2011)
Williams 3 (1996, 1997, 2003)

ΥΓ. Ευχαριστώ τον ξενιτεμένο (στα περίχωρα της πίστας) φίλο μου Κώστα για την προ χρόνων παρακίνησή του…

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

1930-monaco-grand-prix-poster-_-wooden-wall-art_20120328_1632915344.jpg

KART POSTER