Δευτέρα, 06 Ιουνίου 2016 09:00

Al Pease – Eppie Wietzes: οι ''δόξες'' του Καναδά

Written by

Το 1978 οι Καναδοί πανηγύριζαν έξαλλα για το θρίαμβο του συμπατριώτη τους Gilles Villeneuve στην πίστα του Montreal - δε θα μπορούσε να διαλέξει καλύτερο μέρος για την παρθενική του νίκη στη Formula 1.


Μερικά χρόνια πιο πριν όμως, είχαν δει δύο άλλους ''δικούς τους'' να τους ''δοξάζουν'' με κατορθώματα, που μόνο περηφάνεια δεν τους προσέφεραν.

Wietzes Canada 1967 1


Το Mosport Park φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix που διεξήχθη επί καναδικού εδάφους το 1967.
Την καναδική τιμή ανέλαβαν να υπερασπιστούν δύο τοπικοί ήρωες.
Με τη στήριξη της Castrol, ο Al Pease αγόρασε μια Eagle-Climax T1F (το μονοθέσιο με το οποίο ο Dan Gurney έτρεξε στο πρωτάθλημα του 1966) και κατέβηκε σαν ιδιωτική συμμετοχή, ενώ ο Eppie Wietzes δηλώθηκε σαν 3ος οδηγός της Lotus (με ομόσταυλους τον Jim Clark και τον Graham Hill).
Το επίπεδο των δύο οδηγών βέβαια απείχε παρασάγγας από εκείνο των πρωταγωνιστών και μοιραία περιορίστηκαν στην τελευταία σειρά του grid (με χρόνους που υπολείπονταν 7.7 και 8.4 δευτερόλεπτα αντίστοιχα από την pole position του ''συνήθως υπόπτου'' Clark).
Στον αγώνα, τα προβλήματα δεν έλειψαν: ο μεν Pease υποχρεώθηκε σε δύο αλλαγές μπαταριών (τις οποίες λόγω του...πολυπληθούς team μηχανικών που είχε, πραγματοποίησε ο...ίδιος) και ολοκλήρωσε μόνο 47 εκ των 90 γύρων, με αποτέλεσμα να μην πάρει κατάταξη.
Ο δε Wietzes δέχθηκε μαύρη σημαία, διότι δέχτηκε εξωτερική βοήθεια προκειμένου να βάλει μπροστά τον κινητήρα που του έσβησε μετά από ένα τετ-α-κε.
Θα αναρωτηθείτε: ''και που είναι τα κατορθώματα, σιγά τα γεγονότα''.
Τα κατορθώματα ακολουθούν στη συνέχεια του άρθρου, μιας και ο ''δολοφόνος χτυπάει πάντα δυο φορές''.

Pease Canada 1969 1


Το 1969 λοιπόν, ο Pease φρόντισε να αφήσει το όνομά του στην ιστορία της Formula 1.
Την προηγούμενη χρονιά ο κινητήρας της Climax τον ''πρόδωσε'' στις δοκιμές, στερώντας του την πρόκριση στον αγώνα, αυτή τη φορά όμως ο στόχος επιτεύχθηκε.
Το ''όνειρο'' όμως δεν επρόκειτο να κρατήσει για πολύ, μιας και αποδείχθηκε εφιάλτης για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.
Ο απελπιστικά αργός ρυθμός που κινούνταν σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ενεπλάκη σε διάφορες επικίνδυνα συμβάντα-μικροατυχήματα δεν άφηνε άλλη επιλογή στους αγωνοδίκες: με τον Ken Tyrrell μαινόμενο μιας και ''θύμα'' του Καναδού ήταν ο Sir Jackie Stewart, ο Pease δέχθηκε μαύρη σημαία.
Η αιτιολογία του αποκλεισμού του ήταν αυτή που τον κατέστησε ρέκορντμαν: για πρώτη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα, οδηγός δέχτηκε μαύρη σημαία ''επειδή ήταν τόσο αργός'' (η συνήθης αιτιολογία έχει να κάνει με την επικινδυνότητα).
Κι αν αναρωτιέστε πόσο αργός ήταν, αναλογιστείτε ότι όταν αποκλείστηκε από τον αγώνα δεν είχε συμπληρώσει ούτε τους μισούς γύρους του πρωτοπόρου Sir Jack Brabham (22 ο Pease, 46 o Αυστραλός).

Pease Canada 1969 2


Το 1973 επέστρεψε και ο Wietzes στον ''τόπο του εγκλήματος'', αυτή τη φορά όμως σαν οδηγός ''επιφυλακής'' – θα ήταν εκείνος που θα οδηγούσε το αυτοκίνητο ασφαλείας αν χρειαζόταν να βγει στον αγώνα.
Το Safety Car ήταν ένα μέτρο που ακόμα δεν είχε κάνει ντεμπούτο σε αγώνα και η μοίρα τα έφερε έτσι, ώστε η πρώτη του εμφάνιση να μείνει...αξέχαστη.
Η σύγκρουση των Francois Cevert-Jody Scheckter γέμισε την πίστα θραύσματα που κατέστησαν επιτακτική την είσοδο του SC στην πίστα.
Ο Wietzes όμως, όπως και ο συνοδηγός Peter McIntosh, έκαναν το λάθος να επικεντρωθούν στον πρωτοπόρο Stewart, που την ώρα που έβγαιναν αυτοί από τα pits, έμπαινε.
Και θεώρησαν ότι έπρεπε να τον περιμένουν να βγει στην πίστα, προκειμένου να μπουν εμπρός του – στο μεταξύ έκαναν νόημα σε ουκ ολίγους οδηγούς να περάσουν και να συνεχίσουν τον αγώνα, μέχρι να βγει ο Stewart και να ομαλοποιηθεί η σειρά.
Ο Σκωτσέζος όμως καθυστέρησε κατά πολύ με αποτέλεσμα να μη ξέρει τι να κάνει ο Wietzes – ώσπου κάποια στιγμή η αναμονή έλαβε τέλος: η κίτρινη Porsche 914 τοποθετήθηκε εμπρός από την Iso-Marlboro του Howden Ganley.

Wietzes Canada 1973 2


Η λέξη αλαλούμ είναι λίγη για να περιγράψει ό,τι ακολούθησε.
Ο McIntosh προσπαθούσε να επιβεβαιώσει από τους αγωνοδίκες ότι βρίσκονταν εμπρός από τον πρωτοπόρο, οι αγωνοδίκες δεν είχαν ιδέα αλλά επέμεναν ότι ήταν ορθά μπροστά από τον Ganley, o Ganley αδυνατούσε και ο ίδιος να πιστέψει ότι ήταν πρώτος αλλά είπε να αδράξει την – από το πουθενά – ευκαιρία.
Μετά από 5 γύρους στην πίστα, το SC επέστρεψε στα pits, κανένας όμως δε μπορούσε να πει με σιγουριά ποια ήταν η κατάταξη.
6.25 και μετά, η πρώτη εμφάνιση του ''official race neutralizing car'':

Στο τέλος του 80ου γύρου, ο Colin Chapman, πιστεύοντας ότι ο Emerson Fittipaldi ήταν ο νικητής, έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση με το πέταγμα του καπέλου.
Έλα όμως που ο Emmo πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, αλλά δεν είδε την καρώ σημαία!
Με τις ομάδες να κρατάνε ακόμα τα δικά τους ''κιτάπια'' – το επίσημο σύστημα χρονομέτρησης ήταν σε νηπιακό στάδιο – αυτοί που έριζαν για τη νίκη ήταν, πέρα από τον Fittipaldi, ο Jackie Oliver, o Jean Pierre Beltoise και ο Howden Ganley.
Ούτε στη McLaren δεν το πίστευαν, όταν τους ανακοινώθηκε ότι ο Peter Revson ήταν εντέλει ο νικητής.

Revson Fittipaldi Canada 1973


Ο Αμερικανός βρισκόταν σχεδόν ένα γύρο πίσω από τον Stewart πριν την εμφάνιση του SC, καθ'υπόδειξη του οποίου πέρασε όπως κι άλλοι μέχρι να βγει ο Σκωτσέζος, όπως προαναφέρθηκε.
Από το πουθενά δηλαδή, όχι μόνο κάλυψε τεράστια διαφορά, αλλά αναδείχθηκε και νικητής, αν και για την επικύρωση των αποτελεσμάτων έπρεπε να περάσουν πέντε ώρες.
Επικύρωση μετά διαμαρτυριών, καθώς η σύντροφος του Ganley που κρατούσε τους χρόνους για την Iso Marlboro σταμάτησε να φωνάζει μετά από ώρες και οι άνθρωποι της Shadow απέσυραν την ένσταση που είχαν υποβάλει ελέγχοντας ξανά και ξανά ότι ο Revson είχε ολοκληρώσει 80 γύρους κι όχι 79.
Ο Wietzes, σε αγαστή συνεργασία με τους αγωνοδίκες, κατόρθωσε να μείνει όπως και ο Pease στην ιστορία – τέτοια αναταραχή σε αγώνα με υπαίτιο το SC μόνο στο GP Αυστραλίας το 1991 συνέβη ξανά...

f1grip avatar 240px 2013    autowebtv  rocketweb logo lizard 250    

Newsletter Sign Up

213468e8d63cae20fc9cb3ce0c52c1b0_20140327_1342495559.jpg

KART POSTER